Hello, everyone!
I really wonder if there are any traits (and traditions) which are typical of Faroese people. I have heard of a lot of things, including the grass roofs, the chain dance, singing kvæði, evening tea with chocolates (correct me if I’m wrong though), the "Live and let live" principle, a strong sense of community. I’d like to know more about being Faroese and this Faroeseness if that’s an appropriate word to use here. Maybe there is something else which makes Faroese people’s lifestyle different from others’.
Thank you in advance!
Hello,
I was hoping to find a cheap little ride to be able to drive from Klaksvík to Eysturoy( not during busy time of day) and was curious what stores sell them. My preference would be electric so I can plug it in at home but if they are too expensive than I’d be ok with a petrol powered one instead.
Also my understanding in the tunnel between runavik and Torshavn and the sandoy tunnel prohibits use of mot-peds but is anyone aware of elsewhere they are prohibited?
The Faroe Islands men’s national football team has achieved a historic milestone in front of an electric crowd of roughly 4,000 spectators at Tórsvøllur, defeating Moldova 1–0 to clinch second place in their UEFA Nations League group and book a spot in the March promotion playoffs. Needing a victory to leapfrog Moldova and keep their […]
The post Historic 1–0 victory over Moldova secures Nations League promotion playoff for Faroes appeared first on Faroe News.
Hey tit, eg umhugsi, at næsta fartelefonin fer at vera ein Pixel 10 ella 10a, ið eg so hevði koyrt GrapheneOS inn á í staðin fyri Android.
Áðrenn eg geri tað, vil eg tó vita um GapheneOS riggar við Samleikanum, Vanganum, og appini hjá Betri Banka.
Er tað nakar av tykkum sum hevur GrapheneOS og nýtir hesar appirnar?
Á Bókadøgum skipaði Rithøvundafelagið fyri kjaki um at lesa, har nomið varð við spurningin, um øll skulu lesa, og um skúlin ikki eisini skuldi rúma teimum, sum ikki lósu so nógv, tí tey høvdu størri áhuga fyri handaligu fakunum. Fakliga snaringin var natúrlig, tí umframt at lesa og skriva, høvdu øll fýra í pallborðinum, tey trý á myndini omanfyri, og Oddfríður, bakgrund í skúlanum og lærarayrkinum.
Undir yvirskriftini Hví skulu vit lesa - meira? var Oddfríður Marni Rasmussen orðstýrari og setti spurningarnar í Skálanum. Hann er lærari í Skúlanum á Fløtum, næstformaður í Rithøvundafelagnum, rithøvundur, týðari og ritstjóri fyri Vencil, sum er fremsta tíðarrit fyri skaldskap á føroyskum.
Her er hann avmyndaður í Blábar hóskvøldið, har limir í Rithøvundafelagnum lósu upp innan bólkurin Alto fór á pallinum, og niðanfyri í kafékrókinum í forhøllini í Norðurlandahúsinum seinrapartin leygardagin, tá Høvundakorterið var við aktuellum høvundum.
Maria Desirée Holm-Jacobsen, sum er samskiftis- og marknaðarføringsfólk í Norðurlandahúsinum, tók myndirnar.
Rithøvundar skriva við einum endamáli: at verða lisnir. Kortini letur til, at lesihugurin minkar, sigur Oddfríður og spyr, hví tað er so týdningarmikið, at øll lesa, bæði børn, ung, vaksin og gomul? Hvussu ávirka bókmentir okkum sum menniskju og samfelagið sum heild? Hevur tað týdning, akkurát hvat vit lesa, og ger tað nakran mun, á hvørjum máli vit lesa?
Guðrið Reinert Joensen, Jens Christian Carlsson og eg sjálvur vórðu boðin av svara spurningunum.
Guðrið hevur í skránni fingið hugvekjandi heitið lesikveikjari, lærari í Skúlanum á Argjahamri, har hon miðvíst arbeiðir við at økja um lesihugin hjá børnum, og er mamma Oliviu og Jónu Reinert Joensen, ið reka poddvarpssendingina Ung lesa í Útvarpinum.
Í skránni verið eg sjálvur lýstur sum samskiftisfólk og mentanarmiðlari, lærari við pedagogiskari diplomútbúgving í samskifti, verið við í ymiskum skúlabókaútgávum, og í yvir 20 ár bloggað á føroyskum undir heitinum Birk.
Tá Oddfríður spyr, hvør fyrsta bókin var, sum gjørdi eitt inntrykk, svarið eg, at tað er altíð ein samanhangur. Pápi mín las søguna um Antines, sum fangaði seyðatjóvarnar, og eg ivaðist ikki í, at tað var uppi á Barnalofti á Eiði, men so var tað Mikkjalstrøð, bøurin úti í Grønlandi millum Jens Christian og meg, har starvsfólk á Landsjúkrahúsinum leigaðu í næsta grannahúsi. Har var ein donsk kona, sum helt Informatión og bar hana inn til okkum, tá hon var liðug at lesa. Tá orðaskiftið er liðugt, situr konan við borðið í forhøllini. Lise Foss, sum minnist at vit vóru grannar. Eg taki eina mynd.
Pápi mín var skipari og úti á Hvarvinum kom ein maður, ið savnaði upplýsingar til Siglingarsøguna, ið var ein bókarøð hjá okkum. Men so var eisini ein bókavørður, sum fekk meg út á bókasavnið, gróthúsið á Debesartrøð, og heimaftur kom eg við føroysku bókini Ein Ribbaldur, sum er fyrsta bók, eg bemektigaði, vann á, og las frá permu til permu. Ein stór kensla hjá einum drongi. Men poetiska og bókmentanarliga virðið minnist eg ikki. Bara bemektigilsið. Og so komu bókaklubbar og ein vinkona hjá mammu, sum var av norskari ætt, lurtaði eftir Joan Baez, ið sang Bob Dylan, og teknaði meg sum lim í Den norske bokklubben umframt Union og Danske bogsamleres bogklub.
Men lesing og skriving eru óloysiliga knýtt saman. Writers are readers first. Flestu rithøvundar vóru lesarar, áðrenn teir fóru at skriva. Eitt orðafelli, sum ikki er uttan sannleika, ella sum Stephen King sigur: - If you don't have time to read, you don't have the time or the tools to write.
Tað er tað, sum eg haldi vera tað samansetta og mest avbjóðandi, at lesing og skriving hoyra saman. Tí har grípa skúli og miðlar eisini inn at gera tað lærandi, læruligt, at lesa í nyttusamfelagnum, sum eisini er eitt storytelling-samfelag.
Undirvísingartilboð í skúlanum og programmprofilar í Útvarpinum mugu bjóða inn til lesing og lesiuppliving, ið gevur meining hjá úrvalda málbólkinum.
Og so at fara á skriviskeið hjá Oddfríði ella Rúna, møta øðrum, lesa upp, og kanska finna nakað sum líkist eini rødd, tínari egnu rødd, skrivaðu orðarøddini, og fyri at halda teg skrivandi, um tú elskar at lesa, og øvut.
- Men kann ein bók broyta eitt lív, spyr Oddfríður.
Tað veldst um lív og um bók. Men eingin bók í einum heilum lívi er neyvan nakað lív. Alt er so polariserað og stættabundið, at tú noyðist at krøkja teg í eina bók, javnt og samt, skalt tú vera up front og fáa yvirskot at gera alt hitt, eisini at finna stikkorð til eitt mat- ella plátuummæli. Vit liva í eini bakstavafunderaðari mentan. Í fyrstuni var orðið. Og har er kanska tað týdningarmesta at finna í Bíbliu-bitum, sum lata upp fyri analyserandi tilgongdum at skilja filmar sum E.T. og at lurta eftir U2, hóast eg ógvist við og fái sum vátan vøtt, tá eg sunnumorgunin eftir føroysku Bókadagarnar hoyri morgunlesturin í Útvarpinum á donskum.
Men so er stóri, og haldi eg sjálvur, provokerandi spurningurin: - Skulu øll lesa bøkur?
Sjálvandi skulu øll lesa bøkur, hugsi eg. Um ikki tað stendur øllum næmingum í boði, so ger skúlin seg sekan í eini skipaðari útskúgvingarmentan, um vit samtykkja í, at bara summi og ikki øll, skulu lesa, og vit halda fram at innrætta skúla og lesiátøk eftir tí. Lesikanningar vísa, at tað gongur bara tann skeiva vegin. Tey, sum lesa nógv, eru gentur, og tær lesa bara meir og tjykkri og tjykkri bøkur. Tey, sum lesa lítið, eru dreingir, og teir lesa bara minni og minni, alt minni forpliktandi bøkur, helst lættastu Krabbabøkur.
Hetta fær stórar samfelagsligar avleiðingar fyri framtíðar útbúgvingar og vinnuvegir, tí tá verður skúlin í nógv størri mun enn vit áður hava uppliva tað garanturin fyri æviga stættasamfelagnum.
Tað má steðgast og umskipast, so skúlin verður fyri øll, og av fullum hjarta átekur sær eina demokratiska public service skyldu, sum Kringvarpið leingi hevur gjørt.
Uppgávan er ikki løtt at loysa, tí hon krevur finger spitz gefuhl, at hava innlit í allar stættir, at fáa nettupp tey forfjónaðu at lesa, og fyri alt í verðini ikki at uppliva, at lesing ikki er nakað fyri tey, men bara fyri hini.
Tað er skipaður ágangur og útskúgving. Ikki minst tá nýggir sentralir tænastustovnar telja 33 starvsfólk av einum kyni, sum ikki eru menn. Í skúlanum er tað grundað og sett í system av teknokratum. Tað eru dreingir móti gentum. Vit mugu koma burturúr hesum.
Lærarar, bókavørðir, forløg, tiltøk og Kringvarpið eiga professionelt í nógv størri mun at hava hetta fyri sær - og so haldi eg eisini, at øll eiga at hava ein blogg, fyri at halda seg ikki bara lesandi, men eisini skrivandi, tí tað eru tvær síður av somu søk. At lesa og skriva. Og so at geva út, publisera, tá tíðin er komin, á tínum egna og persónliga bloggi, sum eisini ber til at brúka í einum heilum flokki, við einum bloggi til hvønn, bara tú hevur eina Google adressu, um tú velur blogspot. Aðrir møguleikar eru eisini.

Najdłuższym farerskim fiordem jest wżynający się w wyspę #Eysturoy i mierzący 15 kilometrów #Skálafjørður. Nad jego brzegiem leży, liczące 803 dusze, miasteczko #Skála. Jego nazwa pochodzi od farerskiego słowa #skáli oznaczającego dom.
Uznaniem cieszy się lokalna #stocznia, z której pochodzi wiele farerskich statków, w tym promy pływające pod banderą Bus and Ferry of Faroe Islands - SSL, jak chociażby zwodowany w #Skáli w 2001 roku #Teistin. Z jej usług chętnie korzystali także rosyjscy armatorzy, chociaż z różnym skutkiem. W roku 1994 remont rybackiego kutra Vasily Adonkin nigdy nie został ukończony. Armator z Murmańska ogłosił upadłość, a licząca osiem osób załoga - już na bezrobociu - musiała sobie na Wyspach Owczych radzić sama. Dopiero po dwóch latach przymusowego pobytu na archipelagu udało im się wrócić do ojczyzny. Ale bez statku; sprzedany w roku 1998 poszedł on na żyletki.
Miasteczko było też przedmiotem niemałej kontrowersji o podłożu… gramatycznym. Do końca roku 2010 zwało się ono oficjalnie Skáli. Wtedy to, decyzją #Staðarnavnanevndin (Komisja Nazw Miejscowości), „poprawiono” nazwy kilku farerskich osad. Ta niewielka korekta wywołała pewne poruszenie, była ona bowiem na bakier z farerską gramatyką. Nowa nazwa osady zapisywana jest bowiem w bierniku (Skála) zamiast – tak jak wcześniejszej – w mianowniku (Skáli). Przy dawnych nazwach do dziś twardo obstaje słownik Sprotin i część źródeł. Istny Farerski Gramatyczny Ruch Oporu. Ale też trudno się dziwić; to trochę tak jakby stolicę Polski od dziś zwać Warszawę.
W 1965 roku założono klub piłkarski Skála ÍF. Jego trenerem w latach 2018-19 był Eyðun Klakstein, obecny selekcjoner reprezentacji Wysp Owczych, od dekad także dziennikarz i prezenter radiowy i telewizyjny. Kilka lat temu, rozpoczynając selekcjonerską karierę od kadry juniorów, zadebiutował także jako… pisarz - jego powieść kryminalna “List” (pol. Sztuka) zyskała uznanie krytyków i czytelników, plasując się w roku 2021 na liście bestsellerów. Z Galerii Narodowej ginie obraz Sámala Joensen-Mikinesa “Aftur av jarðarferð” i kilka innych dzieł… ______________________________
#wyspyowcze #farerski #lingwistycznie #føroyskt #farerskiemiasta

Najdłuższym farerskim fiordem jest wżynający się w wyspę #Eysturoy i mierzący 15 kilometrów #Skálafjørður. Nad jego brzegiem leży, liczące 803 dusze, miasteczko #Skála. Jego nazwa pochodzi od farerskiego słowa #skáli oznaczającego dom.
Uznaniem cieszy się lokalna #stocznia, z której pochodzi wiele farerskich statków, w tym promy pływające pod banderą @strandfaraskip_landsins, jak chociażby zwodowany w #Skáli w 2001 roku #Teistin. Z jej usług chętnie korzystali także rosyjscy armatorzy, chociaż z różnym skutkiem. W roku 1994 remont rybackiego kutra Vasily Adonkin nigdy nie został ukończony. Armator z Murmańska ogłosił upadłość, a licząca osiem osób załoga - już na bezrobociu - musiała sobie na Wyspach Owczych radzić sama. Dopiero po dwóch latach przymusowego pobytu na archipelagu udało im się wrócić do ojczyzny. Ale bez statku; sprzedany w roku 1998 poszedł on na żyletki.
Miasteczko było też przedmiotem niemałej kontrowersji o podłożu… gramatycznym. Do końca roku 2010 zwało się ono oficjalnie Skáli. Wtedy to, decyzją #Staðarnavnanevndin (Komisja Nazw Miejscowości), „poprawiono” nazwy kilku farerskich osad. Ta niewielka korekta wywołała pewne poruszenie, była ona bowiem na bakier z farerską gramatyką. Nowa nazwa osady zapisywana jest bowiem w bierniku (Skála) zamiast – tak jak wcześniejszej – w mianowniku (Skáli). Przy dawnych nazwach do dziś twardo obstaje słownik @sprotin.fo i część źródeł. Istny Farerski Gramatyczny Ruch Oporu. Ale też trudno się dziwić; to trochę tak jakby stolicę Polski od dziś zwać Warszawę.
W 1965 roku założono klub piłkarski Skála ÍF. Jego trenerem w latach 2018-19 był Eyðun Klakstein, obecny selekcjoner reprezentacji Wysp Owczych, od dekad także dziennikarz i prezenter radiowy i telewizyjny. Kilka lat temu, rozpoczynając selekcjonerską karierę od kadry juniorów, zadebiutował także jako… pisarz - jego powieść kryminalna “List” (pol. Sztuka) zyskała uznanie krytyków i czytelników, plasując się w roku 2021 na liście bestsellerów. Z Galerii Narodowej ginie obraz Sámala Joensen-Mikinesa “Aftur av jarðarferð” i kilka innych dzieł… ______________________________
#wyspyowcze #farerski #lingwistycznie #føroyskt #farerskiemiasta
Góði Annfin hjartaliga til lukku!
Fyrsta eg kom til Dals í sjeytiárunum búðu í Gørðunum Ludvig og Sunneva. Ludvig var mammubeiggi Hans Marius, so tað var nærmasta familja. Ludvig hevði handil, so hann hitti mann altíð so av og á. Sunnevu sá eg meira sjáldan. Síðani búðu Annfinn og Henny og teirra børn har. Eg sá Annfinn í dansi, í kirkju og í gerandisarbeiði. Børnini hjá okkum eru trímenningar og barnabørnini fermenningar, og Turið og Kjarta spældu saman, Oddbjørg og Annfríð hava spælt við Turiðsa gentur. Annfinn er 5 ár yngri enn Hans Marius, og teir vóru felagar alt lívið.
| arketypisk mynd: saman men ikki saman-saman |
![]() |
| Turið saman við skyldmanninum úr Gørðunum |

#Skála (pop. 803) lies at the longest #Faroese fjord - #Skálafjørður. Its name comes from #skáli that can mean a #house, an assembly hall, a hut, or even a simple shelter.
The village name was changed from grammatically correct (!) Skáli in 2010.
According to legend, in the 16th century the local church was washed into the inlet by a landslide, along with all the churchgoers.
KOŠICE, SLOVAKIA—For the fifth time in five UEFA Nations League matches this autumn, the Faroe Islands walked off the pitch with a draw, earning an impressive yet bittersweet 2–2 result away against group winners Slovakia on Friday evening. Playing in front of a lively crowd at the Košická futbalová aréna, Eyðun Klakstein’s side once again […]
The post Strong Faroese display ends in familiar 2–2 draw as play-off hopes hinge on Monday appeared first on Faroe News.
Í dag var fundur í Visit Faroe Islands, har Guðrið Højgaard, stjóri, legði fram miðvísa arbeiðið, sum tey í sjey ár hava røkt, at fáa norðurlendska vertsskapin fyri Michelinhandanina til Havnar mánadagin hin triðja mai í Norðurlandahúsinum. Samskipandi verkætlanarleiðari verður Hildur Hilbertsdóttir Durhuus og Leif Sørensen er grundleggjarin og the grand old man, tá um føroyska matgerðarlist ræður. Saman við Gundur Fossdal skrivaði hann undir norðurlendska matmanifestið í 2004.
Eftir fundin hitti eg Sunuva Eysturoy Lassen, samskiftis- og marknaðarleiðari hjá PAZ, sum hevur tvær Michelinstjørnur.
- Hetta er øgiliga stuttligt, at tað er eydnast at fáa norðurlendska Michelinhátíðarhald til Føroya. Tað er størt bæði fyri ferðavinnu í Føroyum og fyri matstovuvinnuna. Tað, sum vit kunnu fáa burturúr hjá okkum á PAZ, er at fáa enn meira fokus á føroyska matmentan, og so er tað ein eyka síðuvinningur, at ljós verður varpað á PAZ, sum er einasta matstovan, ið beint nú hevur Michelinstjørnur. Og tað er eingin loyna, at um ikki PAZ hevði tvær Michelinstjørnur, so høvdu tey neyvan fingið hátíðarhaldið til Føroya, so tað eru vit øgiliga errin av. Vit vita, at her hevur verið ein long tilgongd, heilt aftur til 2019, og at Michelinstjørnur hava verið í Føroyum í nøkur ár nú, so tað er størt, at kunna vísa hinum Norðurlondunum, at vit bjóða okkum til, og nú sleppa at lyfta eitt tílíkt tiltak. Tað er gott og størt fyri lokalsamfelagið, fyri Føroyar og fyri okkum, sum arbeiða í bransjuni. Virðið, sum vit síggja í hesum, er fyrst at hava fokus á føroyska matmentan, og síðan á matstovuna sjálva. Og so verða tað enn fleiri, ið fáa at vita um hana, tí mann fer ivaleyst at spyrja, hvørjar matstovur eru her, sum hava eina Michelinstjørnu, sigur Sunuva.
- Í kjalarvørrinum á tí veruleika, at KOKS hevði eina langa søgu innanfyri hesa verðina, so er hetta nú ein møguleiki at siga, at PAZ er til, tí hóast Poul Andrias ikki byrjaði á null, so byrjar mann ikki har, ið KOKS slepti, tá mann fer og byrjar fyri seg sjálvan, og hevur eina matstovu í einum øðrum navni.
- Og so er tað eingin loyna, at Poul Andrias er ein rokkstjørna innanfyri hetta feltið, og er serstakliga viðurkendur, bæði av teimum, sum standa uttanfyri, og teim, sum eru heilt tætt uppá í hesi verðini, tá hugsi eg um kokkarnar, sum hann benchmarkar, ella metir seg, upp í móti. So fyri hann er tað persónliga øgiliga stórt, tí nú once in a lifetime og one time only koma allir kokkarnir til Føroya, har hann fær møguleikan at vísa tað, sum PAZ hevur at bjóða. Og tað er jú fantastiskt. So eg haldi at tað veruliga er ein vinningur í sær sjálvum, at mann kann bjóða øllum hesum fólkum at koma at eta. Og á tí langa bananum er tað eisini eitt høvi at siga, hygg her, vit eru her, beint her, sigur Sunuva fegin eftir at føroyski vertskapurin er kunngjørdur.
- Tað er flott og rørandi at sleppa at vera við, tí her liggur eitt stórt og drúgvt lobbyarbeiði hjá Visit faroe Islands undir hesum átaki, sum vit øll kunnu vera errin av, tí vit fáa øll ein leiklut og eru tí áhugaði, at fáa hetta at eyndast, ja vit eru longu byrjaði at leggja til rættis, sigur hon braneggjað og leggur afturat:
- Tað sum er so fantastiskt við hesum ferðamálinum er, at vit duga og kunnu bjóða nakað, sum eingin annar kann. At vit eftir ongari tíð kunnu fara til Kaldbak og hála igulkerð úr sjónum og so fara í eina gallaveitslu. Her er so nógv, vit kunnu bjóða eftir stuttari tíð. Tað er ein ótrúligur fyrimunur, vit hava, tá mann hugsar um logistikk og transport til alt, so tey ferðandi kunnu síggja alt uppá teir 40 til 48 tímarnar, tey eru her. So tey eru heppin, sigur Sunuva Eysturoy Lassen at enda.

Jeśli 13-tego w piątek wolicie nie kusić licha przechodząc pod drabiną za czarnym kotem, to ten krótki wpis może przypaść wam do gustu 😉
Religijna farerska północ nie zna zbyt wielu przesądów. Te zdecydowanie powszechniejsze zdają się być na południu archipelagu.
– Jest na Wyspach pewien wędkarski przesąd – opowiada mi Pól Arni. – Czasem możesz złapać rybę, którą tutaj nazywamy #ulka [pol. kur diabeł]. To brzydka i niejadalna ryba. Jednak nie wrzuca się jej z powrotem do wody. Według starego przesądu nic więcej już byś tego dnia nie złowił. Ulka to plotkarka i roznosi wśród rybnej braci wieść o łowiącym wędkarzu.
Wyspiarze wyznają także farerską wersję polskiego powiedzenia „w każdy piątek zły początek”.
– Kiedy pracowałem na trawlerach, nigdy nie wypływaliśmy w morze w piątki. Czekaliśmy do północy – wspomina Pól Arni. – Z kolei pewien szyper z Tvøroyri miał zwyczaj zataczania łodzią trzech kółek, gdy wychodził z tutejszego portu.
– Czy istnieje jakiś farerski odpowiednik naszego polskiego grosika na szczęście albo anglosaskiej króliczej łapki? - pytam Kingę.
– Tak, to suszone rybie skrzela. Zaskoczyły mnie, gdy wprowadziłam się tutaj do nowego domu. Poprzedni właściciel zorganizował sobie na dole warsztat, w którym powiesił rybie skrzela. Było ich może ze dwadzieścia. Początkowo myślałam, że to stare zwiotczałe balony po jakiejś imprezie dla dzieci. Dopiero gdy je zdjęłam i dotknęłam, zorientowałam się, że to jednak nie były balony. Sąsiedzi wyjaśnili mi, że to suszone rybie #skrzela, które trzyma się tu na szczęście. Ponoć zabijały także wszelkie mikroby unoszące się w powietrzu. Obecnie to już niepraktykowany zwyczaj. Dawniej takie suszone skrzela preparowali rybacy ze złowionych przez siebie ryb. ______________________________
#wyspyowcze #farerski #farerskiekadry #piątektrzynastego
Í ár er evnið fyribyrging og týning av rottu, og Umhvørvisstovan skipar fyri ráðstevnuni saman við Miðnám í Vestmanna. Endamálið við rotturáðstevnuni er at geva næmingunum innlit í bestu tøku […]
The post Ráðstevna um rottutýning í Føroyum appeared first on Umhvorvisstovan.
U2 Carnaval de Luz (Island 2026)
Einaferð vóru teir stórir, U2 og alt teirra katalog, sangir um Van Diemen's Land, Amerika, blues, fátækadømi og trúgv. Kjarnin í míni fyrstu veruligu fatan av U2 vaks úr dupultu plátuni Rattle and Hum, sum eisini varð gjørd til film, sum Filmsfelagið vísti í biografinum hjá Paula, analogt á spola og gjøgnumskygdum lørifti. Og so komu allar hinar, sum bygdu undir og bóru fram reindyrkaðan og passioneraðan plátuskaldskap, ið serliga søguliga norska blaðið, Beat, helt fast um í øllum ummælum, heilt aftur til hina fyrstu plátuna, Boy, við I Will Follow, og fram til varandi klassikararnar Joshua Tree, Achtung Baby og Zooropa, og paraðu fotomyndirnar hjá Anton Corbijn, eg einaferð vildi hava higar at hava fotoskeið á Landsmiðstøðini við lærarum.
Eftir aldarskiftið, tá Listastevna Føroya hjá Helgu Hjörvar varð hildin í Norðurlandahúsinum og úti um landið, var eg eitt árið í Dublin og eitt annað í Sausalito, í báðum førum við skránni fyri Listastevnuna, Faroese Arts Festival, og ársheftinum frá Visit Faroe Islands og einum visittkorti í hondini. Reyði Dublinbygningurin hjá U2 við Liffeyánna var tolin, meðan vakturin í smølu trappunum hjá Emmylou Harris var annarleiðis knappur, og rópti: "Mister, you are not supposed to be here!" Men tá hevði eg gjørt ørindini burtur av mær. Men hvørki teir ella hon komu til Føroya. Heldur ikki Björk, Sting og Paul Simon. Men Jethro Tull, teir komu. Tað er dýrt at vera lítil.
Hálv øld er runnin og fimmogtjúginda septembur høvdu teir fýra Bono, The Edge, Adam Clayton og Larry Mullen Jr. hálvtrýss ára minniskonsert í Dublinskúlanum Mount Temple, har teir allir gingu, tá sekstan ára gamli trummusláarin, Mullen, sum nú er frískur og ferðugur aftur, skrivaði eini boð á talvuna í 1976, "musicians to form band", at hann vildi gera orkestur og leitaði eftir næmingum, at spæla saman við. Hvussu teir hava klárað seg uttan Kervið+ og Outlook mugu gudarnir vita. Men skúlin, sum gjørdist karmurin um U2, lýsir seg enn sum áður soleiðis á heimasíðuni:
Mount Temple Comprehensive School is a co-educational Church of Ireland comprehensive school serving a diverse community in north Dublin. While we continue to have a particular remit to serve the Protestant community of north Dublin and its environs, we balance this role with a long-standing commitment to the inclusion and welcome of all. Guided by our commitment to “all different, all equal”, we value universal, inclusive, high-quality teaching and learning that develops well-rounded, reflective members of our community. We are committed to the holistic flourishing and resilience of all, and through respectful relationships, open dialogue and fairness, we seek to ensure that every member of our community feels valued and has a strong sense of belonging.
Á plátuni steðgi eg við sangin If the World is at War We Better Not Be, tí eg hoyri at hann tekur um byrjanina í skúlagarðinum og fer, sum kanska bara Bono og teir duga, at reflektera um trúgv og sannføringar úr triviella gerandisdegnum. Sublimering, sum Hans Jacob segði, tá hann í fornaldarfrøði toygdi seg upp á tá, og við samanløgdum fingrasnippum undir grønu krittalvuni vildi peika á Ilionskvæði og ræðsluna fyri tí tóma.
Greitt varð longu í fýrsunum, at U2 var ein identifikatiónsfaktorur, kanska hin fremsti, hjá teim mongu, sum lurtaðu nógv eftir rokktónleiki og fingust við plátuskaldskap soleiðis kristnu megin allar demarkatiónslinjur. So varð tøgn, og eg hoyrdi einki til teir. Eftir nærum tíggju ára tøgn, eru teir nú aftur.
Sekstanda regulera studio LP plátan kallast Carnaval De Luz, Ljósfest, fyri at parafrasera vágbingar.
Tó so, fyrr í ár kom ein holocaustsangur, The Tears of Things, sum teatralskt vísir at teir enn hava áhuga, vilja og førleika at siga okkum nakað avgerandi í sjangruni plátuskaldskapur. Eisini í American Obituary um Renée Good, har Bono í støðum ljóðar sum Mick Jagger. Hóast knapt so aldrandi, men helst eins múgvandi menn, hava teir í nógv størri mun enn Rolling Stones nakað sjónliga sannførandi og intellektuelt rokkpoetiskt uppá hjartað, og ikki bara heiladeyðan rørslurokk sum hjá Stones frá hálsinum og niður. Báðir sangirnir eru á stytru útgávum, sum komu fyrr í ár, Easter Lily og Days of Ash, og eru við á víðkaðu de lux útgávuni.
So er tað The Greatest Show on Earth, sangurin hjá teim fýra, sum ikki petti aldurstyngdir føra okkum upp á pallin at uppliva eitt sjov saman við Eno frá Roxy Music. Aftur ein perspektivering um átrúnað, Gud og kærleika, og so øll tey himnasøkjandi gittarriffini, avmáld, einføld og næstan natin, men innblást av kraft, sum skræddarseymað til eina konserthymnu onkustaðni ikki ov langt burturi. Greatest Show On Earth er sentrali sangurin við øllum U2 eyðkennum gjøgnum árini, serliga klingandi gittarinum, ið liggur fremstur og ovastur í ljóðmyndini.
Gjøgnumskygda samanspælið í Street of Dreams leiðir bæði í heiti og gittarspæli til Where the Streets Have No Name, sum fær eina góða sangkrúllu. Mirror Maker hevur so dynamisk gittarriff, at tað er klárt ein roynd, at vita um gamla stereoanleggið kann bera dynamikkin frá ljóðkeldu til háttalarar.
Glorify hugtekur meg eisini, ikki í sjálvum sær, men sum gamal U2 lurtari, eitt sindur av gerandisliga fagnaðarsanginum, Beautiful Day, men eisini av somu leiting og sannføring um, at nakað er størri enn tú sjálvur, sum í I Still Haven’t Found What I’m Looking For.
Men øll lurting er sum áður nevnt ein spurningur um resonans og hvat nemur teg í givnu støðuni. Tað er essensurin, kjarnin, í góðum tónleiki, har U2 hava ligið ovastir og fremstir, ta tíð teir vóru frammi, og sum alt bendir á at teir nú aftur eru og fara at vera.
Í endanum er duettsangurin millum Bono og Dolly Parton, Torn, ein nýklassikari, sum leitar aftur til eina sjangrublanding við country, eins og tá Johnny Cash varð boðin við á Zooropa at syngja The Wanderer, har presturin í eini post apokalyptiskari søgu tekur saman um mentanarsøgu, nú alt er farið fyri bakka. Boðaskapurin í Dolly Parton duettini fer meira í krovið á The Louvin Brothers, sum í fimtiárunum vóru fremstu eksponentar fyri hvíta missións kristindóminum meðan Koreakríggið tók seg upp, og heittu á fólk um at biðja, sum í The Family Who Prays og From Mother's Arms to Korea, men her á ein dagførdan og aftur munin meira sublima mátan úr innastu stovu hjá lurtaranum:
Hands that used to hold you clenched in fists
Words that used to soothe you cut you into bits
Are you your brother's keeper now?
Or know what you're fighting for?
Nothing hurts a mother more than a family at war
Nærri kanst tú ikki koma hjartanum og kjarnanum í einum ektaðum countrysangi.
Í sambandi við túsundárahaldið hjá føroysku kirkjuni um aldarskiftið helt Petur Pólson, lærari, tónleikari og yrkjari, fyrilestur fyri næmingum í tíggjunda flokki í Eysturskúlanum um tónleikin hjá U2. Høvuðsdenturin varð lagdur á kristiligar og bíbilskar endurspeglingar í tekstum teirra. Her er slóð til greinina, sum undir yvirskriftini Eg dugi ikki at syngja - men eg havi sál! stóð í Sosialinum 3. novembur 2000.
Góðan lesnað og ikki minst góða lurting, til dømis á Spotify, nú U2 aftur eru frammi og minna okkum á orðini hjá landskvinnuni, Sinead O'Connor, tá hon sang Peter Gabriel, Don't Give Up - tí aldurdómur er góður. Heilt góður. Í hvussu er ein fríggjadag hin trettanda, tá U2 geva út nýggja lívgandi plátu.
The 1.3-kilometer (0.8-mile) road leading to the small village of Hellurnar on the northeastern coast of Eysturoy is scheduled to be repaved this coming December, even as a much larger 69 million DKK (9.23mn EUR) road upgrade for neighboring Oyndarfjørður remains without a set timeline. The immediate paving work to Hellurnar is estimated to cost […]
The post Road to Hellurnar to be repaved in December appeared first on Faroe News.
Już niebawem Łukasz Łach opowie o najlepszym archipelagu na świecie 🙂 Liczymy na transmisję lub nagranie!
The Municipal Council of Vágur, Suðuroy, has voted unanimously to move forward with the construction of a new cultural center inside Vágur School. The project, approved during a council meeting in late October, carries a total estimated price tag of 13.7 million DKK (1.83mn EUR). According to Bjarni Johansen, the mayor of Vágur, the municipal […]
The post Vágur commits 14 million DKK to landmark cultural center appeared first on Faroe News.

Hodowla łososi i wodorostów
Gigantyczne hodowlane sadze w farerskich fiordach to dziś powszechny widok. Pierwsze próby hodowli pstrąga i łososia…...
https://farerskiekadry.pl/szorty/hodowla-lososi-i-wodorostow

Hodowla łososi i wodorostów
Gigantyczne hodowlane sadze w farerskich fiordach to dziś powszechny widok. Pierwsze próby hodowli pstrąga i łososia…...
https://farerskiekadry.pl/szorty/hodowla-lososi-i-wodorostow

| The first attempts to farm trout and salmon on Faroe Islands were made in 1968. After a number of ups and downs, the industry started to move forward again in 2005, with only a few companies left. The largest of these is Bakkafrost, which accounts for over 80% of total production. It is followed by Hiddenfjord and Mowi. Ocean Rainforest is developing an innovative system for seaweed cultivation in open oceans. The company has two cultivation areas where Saccharina latissima (commonly known as sugar kelp) is grown on ~220 km of seeded lines. Seaweed harvested year-round is processed at a plant in Kaldbak. TARI – Faroe Seaweed - a company located in Fámjin - owns a cultivation area in Kaldbaksfjørður. [link] [comments] |
Hi fellow travellers!
We're a couple travelling from Germany to the Faroe Islands for 7 days in mid-July. I've already prepared a draft itinerary and booked our accommodation, and now I'm looking for a reliable car rental company that offers good value for money (not necessarily the cheapest).
I'm happy to go for the best insurance coverage, but I'm a bit unsure about the service quality and customer support of the different rental companies.
I'd also prefer a company that allows payment at pick-up rather than requiring full payment upfront when booking.
Does anyone have any personal experiences or recommendations? I'd really appreciate your advice. Thanks in advance!
Nie ma nic przyjemniejszego niż dźwięk samochodowego alarmu podczas rejsu 😅
Local infrastructure in Vestmanna is taking another step forward this week as construction begins on the next phase of upgrades to Niðari Vegur. The project is part of a multi-year, stepwise effort by the Vestmanna Municipality to modernize the historic road and significantly improve safety for both motorists and pedestrians. The upcoming phase will target […]
The post New safety upgrades underway on Vestmanna’s historic Niðari Vegur appeared first on Faroe News.
Eitt leygarkvøld í mars fara tey í PraiseHim at seta føroyska Hall Joensen og norska bólkin Salmer på Pøbb á skránna í Lívdini.
Yvirskriftin er: Tvær konsertir. Eitt atgongumerki.
Fyrireikararnir siga, at hetta kvøldið í mars verða sálmar í sentrum. Hallur byrjar við countrysálmum og -sangum klokkan sjey, og klokkan hálvgum tíggju fara Salmer på Pøbb á pallin við sálmum í rock-, blues- og gospel-búnað.
Men hvat er tað fyri nakað, Salmer på Pøbb?
Við meira enn fjøruti útseldum konsertum hevur bólkurin við sjáldsama navninum, Salmer på Pøbb, bergtikið áskoðarar kring alt Noreg. Nú kemur konseptið til Føroya við kendum sálmum í nýggjum hami, framúr góðum tónleikarum og einari hugnaligari konsertuppliving við sangi, nærveru og felagsskapi.
Eg havi tosað við Thor-Erik Fjellvang, sum saman við Lewi Bergrud er leiðari í bólkinum Salmer på Pøbb um bólkin ella konseptið. Til gerandis arbeiðir Thor-Erik hjá Kirkelig Kulturverksted, sum við hópin av útgávum fylla nógv í mínum tónleikasavni.
Tit eru í løtuni á konsertferð og hava konsert í Vennesla, sum er eitt navn og ein lokalitetur í Suðurnoregi, ið tilkomnir útvarpslurtarar í Føroyum minnast og knýta til plátur við Vennesla Trioen. Er eitt samband millum lívið á pubb og í meinigheitshúsum í Noregi?
Thor-Erik flennir hart og sigur, at Venneslatrioen er nýggj fyri teimum.
- Tað er fyrstu ferð, at vit hava hoyrt um tey. Nei, í Noregi hevur, sum í so mongum øðrum støðum, oftast verið ein greiður skilnaður millum bønhús og pubb. Men í áttati og nítiárunum hava sangarar sum Sigvart Dagsland og Bjørn Eidsvåg verið greið og góð dømi um, at til bar, at blíva kendur langt út um kirkjuna, har teir sungu, og sum frá leið kundu liva av tónleiki og spælistøðum úti um landið.
Og so er tað jú eisini soleiðis, at sálmarnir aldri hava verið óloysiliga knýttir til kirkjurúm og meinigheitshús í sjálvum sær. Í Noregi hava bønhús, meinigheitshús og fundarhøli verið støð, har fólk møttust at syngja, tosa, eta, syrgja og gleðast.
Pubbin er á mangan hátt eitt tílíkt stað. Pubbin er "a public house" - eitt alment hús, ein staður, har fólk møtast. Og kirkjan og pubbin kunnu, hóast allar munir og skilnaðir, bjóða somu eginleikar og funktiónir: bæði eru støð, har menniskjan søkir felagsskap, troyst og gleði.
Hvørji eru tit í bólkinum, hvat er konseptið, hvør er tykkara bakgrund og hvat standa tit fyri, tá tit spæla fyri fólki undir heitinum Salmer på Pøbb?
- Salmer på Pøbb blivu til eftir eina telefonsamrøðu millum meg og Lewi Bergrud á sumri 2021. Vit eru báðir yrkislærdir tónleikarar, liva av at spæla, og framíhjá arbeiði eg við booking og at skapa serligar konsertir, og Lewi hevur spælt og verið kendur í egnum navni síðan 2013.
Eg ringdi til Lewi, tí eg saknaði at gera nakað musikalskt, sum á onkran hátt hevði himmalin yvir sær. Eg saknaði felagsskapin, tónleikin og mína egnu trúgv, mítt egna samband við Gud, so at siga. Tá vit høvdu prátað eina løtu, segði Lewi, at hann hevði leingi hugsað um at havt konsertir við sálmum í klubbum, uttan at gera nakað við tað. Soleiðis møttust tvey hugskot og blivu til veruleika.
Vit velja sálmar - gamlar og nýggjar - og brúka teir sum livandi tónleik. Vit spæla teir á pubbum, klubbum og øðrum støðum, har tú ikki væntar at møta sálmasangi. Men vit royna ikki at avmontera sálmarnar og gera teir meinings- og meinaleysar. Tvørturímóti. Vit leggja stóran dent á, at teir ikki missa álvarsemið, skaldskapin og tilveruliga innihaldið. Vit royna heldur ikki at "rokka teir upp" - vit hugsa heldur at vit pussa teir upp, so teir skína, taka brúsandi urguna burtur eins og kirkjurúmið, og stilla teir út - spæla teir bara so væl, sum vit megna.
Tað góða er, at áhoyraraskarin er ógvuliga blandaður. Nøkur eru aktiv og virkandi kristin, nøkur hava fyrr havt tætt samband við kirkjuna, onnur hava ikki verið til gudstænastu í tjúgu ár. Nøkur trúgva, onnur vita ikki heilt, hvat tey trúgva. Og nøkur koma fyrst og fremst tí, at teimum dáma tónleikin og huglagið.
Eg ørminnist, at okkara egni føroyski Njál Djurhuus lat upp fyri heimleysum, hevði varmestue, í Skippergata, og at Kirkelig Kulturverksted einaferð hevði konsert við Ole Paus, og ein fløga varð givin út við upptøkum frá Skippergata, og at Bjørn Eidsvåg eisini hevði sangir, sum heftu seg við og tóku sjónarmiðið hjá tí, sum sat aftast, på bakerste bænk. Er tað ein norsk siðvenja, at vera um tey veiku og lagnurnar á gøtuni og at vitja pubbina við sálmum? Hvussu fer tann vitjanin fram, og hvat er loyvt, tá tað snýr seg um øl og rúsdrekka, ella er tiltakið beint fram og bara evangeliserandi?
Ja, tað er ein norsk siðvenja at taka tónleikin út úr kirkjuliga rúminum og føra hann inn í støð, har menniskju veruliga liva teirra lív, sum Njál, ið kom úr Frelsunarherinum, sum eisini er mín bakgrund, gjørdi.
Ikki minst ein siðvenja, sum er partur av Kirkens Bymisjon og kring Kirkelig Kulturverksted, har eg arbeiði. Eitt gott dømi er, sum tú nevnir, jólaplátan hjá Ole Paus, "Hellige natt - Jul i Skippergata", sum var tikin upp á Møtestedet í Skippergata í Oslo saman við fólki, ið høvdu rúsevnistrupulleikar.
Bjørn Eidsvåg hevur í fleiri ár skrivað og sungið um menniskju, sum eru eitt sindur uttanfyri, um iva, trúgv, skuld, vón og tað at sita á aftasta bonki. Tað er ein siðvenja, sum eg haldi at Salmer på Pøbb er ein framhaldandi sproti av og byggir á.
Men eg vil samstundis vera varin við at kalla tað, vit gera, fyri sosialt arbeiði. Vit koma ikki inn á pubbin at "hjálpa" fólki. Vit koma við tí í hyggju at spæla tónleik. Tað er tað, sum hevur týdning fyri okkum. Vit koma sum tónleikarar og listafólk, ikki sum prestar.
Og ja - tá vit spæla í Noregi kunnu fólk drekka øl.
Tað er í roynd og veru ein partur av kjarna- og hjartatáttinum. Í Noregi spæla vit á støðum, har øl verður skonkt, og vit hava ongar ætlanir um at gera eina alkoholfría sonu rundan um kristnar sangir. Fólk skulu sjálvi gera av, um tey vilja drekka øl, vín ella einki. Vit prædika heldur ikki av pallinum.
Um tað er evangeliserandi? Tað veldst um, hvat tú meinar við evangelisering.
Vit lata orðini, tekstin, evangelisera – hetta eru ikki møti, men konsertir, og tað er serliga týdningarmikið hjá okkum, at menniskju, sum eru í iva um teirra gudstrúgv, kenna seg vælkomin. Men vit fata, handfara og viðgera sálmarnar í allar størsta álvara – og teir eru jú sólaklárt forkynnandi.
Hvat kann føroyski áhoyrarin vænta sær at hoyra og uppliva, tá tit koma higar í mars 2027?
- Vit hava eitt fantastiskt orkestur við okkum, nakrir av allar bestu tónleikarum í Noregi, við Lewi Bergrud í front og eg sjálvur við klaverið. Tað fer at seta í veggirnar - og ofta verður látur, tár og alt har í millum. Frá tí heilt varisliga og nærum liturgiska til fult drøn við rokki.
Og so verður tað felags sangur! Tað vóna vit í hvussu er. Vit eru heilt viss í, at teir sangir, vit fara at spæla, eisini eru væl kendir hjá tykkum í Føroyum, sigur Thor-Erik Fjellvang.
Leingi, ja í áratíggju, havi eg verið sannførdur um, at samkomur eiga ella í minsta lagi hava fostrað teir tónleikarar og sangarar, eg seti rættuliga frammarlaga í einum landslagi av ljóði, ið norski Alf Emil Eik fyrst í fýrsunum navngav og pakkaði inn í ein jólapakka og kallaði lydarkitektur og seg sjálvan ljóðarkitekt, sum málaði hann eitt rúm og landslag úr ljóði.
At ljóðið verður fjórði veggurin, vendur móti okkum av siðbundna sjónleikarapallinum.
Sjálvandi veldst alt um resonansin eftir upplivingarparametrunum hjá Hartmut Rosa, sum eg havi nevnt áður, og hvussu tú tekur hansara sosiologisku krosskipan til tín í eini roynd at skapa meining, ið gevur resonans júst í tíni tilveru.
Í tekstinum á nýggju LP plátuni Onkustaðni er ein viðarlund (Tutl 2026) ger Benjamin Rajani greitt, at hann er kristin.
Tað er annan vegin eitt bæði klárt og sterkt sólartekin at parafrasera fremsta sangskaldið í fríkirkjum á okkara leiðum, Linu Sandell, við orðunum Bert ein dag, og eitt bil, í senn, Harri mín í "Eitt tekin um lív", og hinvegin er tað ein avmarking, sum at prædika til kórið, tá sagt verður Eg elski mín Gud í "Eg vil nógv meir".
Tað at draga á bæði og vera leitandi sum ungur tónleikari í hesi hevd førir meg sjálvan suður gjøgnum Sundalagið. Brøðrasamkoman, eg vaks upp í uttan nakra avmarking, hvørki í tónleiki ella filmi, var eisini ein bilmentan og er tað ivaleyst enn. Og tá Benjamin, uttan at tengja hann at nevndu meinigheit, fer heilt upp í falsett í organisku koyringini í lendinum, eri eg fangaður longu í fyrstu skering.
Frálíkt, persónligt og hugtakandi eins og bilsangurin á fyrru plátuni.
"Upp úr nalvanum" er ein bergtakandi rokkari í einum innbjóðandi landslagi, sum heldur fram, men nú við vilt livandi trummum í fevnandi botninum og klokkuklingandi ljómborði til báðar síður, sum tryggjar útsýnið í breiða landslagnum. True widescreen.
"Avmarkingar" byrjar við disharmonium á elgittar sum á fyrstu plátunum hjá U2. Tunga svingandi trumman er stevføst í botninum. Og so er tað bassurin og klingandi gittarin. Jú, hetta er sum rewind til bestu dagarnar við U2. Ótrúligt, sum ljóðmyndir kunnu flyta okkum til nýggj støð og nýggj minni, vit langt síðan høvdu gloymt at vit mintust. Stuttligt og spælandi við orðum, sum rútmiskt verða hildin upp móti insiterandi rútmum í rokkhevdini, tá hon er best og mest innbjóðandi, á markinum móti lovsangi, men við innbygdum mótráki av klagu.
"Í 20'unum" verður sorgblítt sungið um at fáa húgvuna og tey gomlu vórðu glað. Ein puslibrikkur á leiðini at blíva vaksin, I guess, verður ivandi ella kanska sjálvspeiandi lagt afturat, sum ein ytri kommentarur til egið lív. Hetta sjónarhorn klæðir sanginum.
"Í ørviti" er aftur ein sangur um at renna og bera slips, tí siktað verður høgt. Mítt mál er høgt, men mangli botn. Skiftið í røddini er hugtakandi millum sang, klang og mjørka. Spælandi.
Fyrsti sangur á hinari plátusíðuni, "Glopraregn", byrjar við obetaliliga góðu inngangsstrofuni Eg passi enn í búrið, ið eg fekk sum barn. Hetta er tað mest tekkiliga við allari vinyl plátuni, sum er reyð og í tjúkkari pressing og tekur heitið úr hesum sangi. At verða í dialog við seg sjálvan, skuggan, breyðið og fáa tað at ríma uppá Jákup Veyhe. Spælandi við rútmiskari samspælsfynd, sum í orðum ikki bara er harmonisk, men eisini stendur ímóti.
"Gott og ónt" byrjar aftur við opna klingandi elgittaranum, sum syngur út í heimin. Vit eru á Vaglinum í Havn millum stjórar og heimleys, børnini í Sýria, standa undir stjørnunum og leingjast eftir ríkinum. Rúmdarstørt.
"Mín síðsti sangur" er, sum sagt verður, hin síðsti av tíggju á hesi LP plátuni. Men í eini elektroniskari keyboard kakofoni rakar, kyssur og knúsar hann ljóðmúrin og byrjar av nýggjum, so hetta verður mín fyrsti sangur. Gloymdi, lívið er eitt undur, sum seinasta ørindið sigur.
Hugtakandi.
Tað gongur í ring, at leitanin frá tí trygga og at liva upp til tað, sum tey gomlu vænta í sanginum "Í 20'unum", er tilvitaða spennið undir tekstinum og ljóðmyndini gjøgnum alla plátuna.
Orðini, løgini og framleiðslan glíða inn í hvørt annað við einum natúrligum smidleika, elastisiteti, kring ein gjøgnumskygdan elektroniskan ljóðbotn, sum ongastaðni verður eitt massivt apparat av ljóði, har orðini ikki fáa rúm. Tað er framúr. At allir partar fáa pláss. Og tú lættliga fert at murra afturvið skiftandi sangunum, í løtuni er tað "Upp úr nalvanum".
Takk fyri ljóð, lurt og orð.

Dziś trudno ujrzeć w farerskich gospodarstwach #świnie. Znaleziska archeologiczne wskazują jednak, że w epoce wikingów i wczesnym średniowieczu znaczenie chrumkającej trzódki na Wyspach Owczych było znacznie, znacznie ważniejsze.
Ślady dawnych rolniczych praktyk zachowały się zresztą nie tylko w ziemi (w postaci kości odkopywanych tu i ówdzie przez ekipy archeologów), ale i na farerskich mapach. Poza oczywistymi przykładami, jak #Svínoy (Wyspa Świń) czy #Porkeri (Świńskie Pole), uważne oko wypatrzy na #Eysturoy niewielką osadę #Svínáir.
To liczące 45 dusz miasteczko leży nad kilkoma potokami, z których jeden zwie się #Svíná – Świński Potok. Liczba mnoga, utworzona przez dodanie końcówki -ir, dała nazwę osadzie założonej w trzeciej dekadzie XIX wieku, w trakcie farerskiego boomu demograficznego. Czyni ją to jedną z tzw. #niðursetubygd, co dosłownie oznacza "nowo utworzone wsie". ______________________________
#wyspyowcze #farerski #farerskiekadry #fauna #lingwistycznie #føroyskt

Dziś trudno ujrzeć w farerskich gospodarstwach #świnie. Znaleziska archeologiczne wskazują jednak, że w epoce wikingów i wczesnym średniowieczu znaczenie chrumkającej trzódki na Wyspach Owczych było znacznie, znacznie ważniejsze.
Ślady dawnych rolniczych praktyk zachowały się zresztą nie tylko w ziemi (w postaci kości odkopywanych tu i ówdzie przez ekipy archeologów), ale i na farerskich mapach. Poza oczywistymi przykładami, jak #Svínoy (Wyspa Świń) czy #Porkeri (Świńskie Pole), uważne oko wypatrzy na #Eysturoy niewielką osadę #Svínáir.
To liczące 45 dusz miasteczko leży nad kilkoma potokami, z których jeden zwie się #Svíná – Świński Potok. Liczba mnoga, utworzona przez dodanie końcówki -ir, dała nazwę osadzie założonej w trzeciej dekadzie XIX wieku, w trakcie farerskiego boomu demograficznego. Czyni ją to jedną z tzw. #niðursetubygd, co dosłownie oznacza "nowo utworzone wsie". ______________________________
#wyspyowcze #farerski #farerskiekadry #fauna #lingwistycznie #føroyskt


Old village of #Húsavík lies on #Sandoy. Its name comes from #Faroese words #hús (house) and #vík (bay).
The rich and powerful #Guðrun Sjúrðardóttir lived here in 14th century. She owned all the land in Húsavík and also had some properties in #Norway. Legend says that she buried two servants alive. Another legend mentions that she gained all her wealth by selling a golden horn to the king. She had found it in the ground after seeing it in a dream.

Guðrun Sjúrðardóttir, zwana Panią z #Húsavík (far. #Húsfrúgvin), urodziła się w norweskim #Bergen w pochodzącej z Szetlandów rodzinie. Żyjąca w XIV wieku #Guðrun była niezwykle bogatą kobietą posiadającą rozległe majątki w Norwegii, na Szetlandach i Wyspach Owczych. Jej główna farma w Húsavík (far. Heima á Garði) posiadała nawet brukowany (!) dziedziniec.
Skąpe dokumenty z roku 1403 i późniejsze zawierające spis nieruchomości i informacje o potężnych spadkach tylko w niewielkim stopniu opisują życie legendarnej i tajemniczej Húsfrúgvin. Głównym źródłem informacji o niej pozostają więc rozliczne - nie zawsze jej przychylne - legendy. Jak chociażby ta o złotym rogu, który miał się jej przyśnić pewnej nocy. Przekopano więc miejsce, w którym spała i odnaleziono złoty róg. Sprzedany norweskiemu królowi pozwolił on Guðrun zostać najbogatszą kobietą w historii Wysp Owczych.
Wielki majątek budził z pewnością wielką zazdrość pozostałych mieszkańców wyspy #Sandoy, czym tłumaczyć można podania o okrutnym charakterze Guðrun, wedle których miała ona karać swoich pracowników, którzy po wykonanej pracy byli niewystarczająco zmęczeni. Guðrun Sjúrðardóttir miała także pochować żywcem swoje dwie służące.
Do dziś w #Húsavík znaleźć można ślady jej wielkiego bogactwa – resztki brukowanego dziedzińca, pozostałości farmy oraz odrestaurowane, kryte darnią kamienne zabudowania - #gróthús w miejscu zwanym á Tumbakka. Przechowywano w nich dawniej prowiant i torf na opał.
Nazwa tej niewielkiej osady jest połączeniem farerskich słów #hús (dom) oraz #vík (zatoka). Płaski krajobraz wyspy sprzyja rolnictwu. Na należących do wioski gruntach znalazło się miejsce dla 641 owiec, sama zaś osada liczy sobie 63 dusze. ______________________________
#wyspyowcze #farerski #farerskiekadry #legendy #lingwistycznie #føroyskt

Umhvørvisstovan hevur 4. november 2026 veitt P/F Förka ískoyti til umhvørvisgóðkenningina í sambandi við ætlanina um at byggja ein nýggjan tilbúgvingar- og goymslutanga til K2-súrløgu á Skarðshjalla. Nýggi tangin hevur […]
The post Förka fingið ískoyti til umhvørvisgóðkenningina appeared first on Umhvorvisstovan.
Wyspy Owcze utrzymują stabilny ruch turystyczny, a przychody branży wciąż rosną. W 2025 roku turystyka przyniosła 1,3 miliarda koron farerskich, a kolejne 150 milionów wygenerował wynajem krótkoterminowy. Najnowszy raport branżowy pokazuje jednak, że sektor nadal mierzy się z wyzwaniami. 130 tysięcy turystów i 1,3 miliarda koron przychodu W 2025 roku Wyspy Owcze odwiedziło około 130 […]
Artykuł Turystyka na Wyspach Owczych przyniosła 1,3 miliarda koron w 2025 roku pochodzi z serwisu Wyspy Owcze - Klub Miłośników Wysp Owczych.