Late spring is here, the weather is getting warmer, and the festival season packed with live concerts is fast approaching.  First up in the long line of exciting music festivals scheduled for this summer is Sørvágur’s Country and Blues Festival, on June 11th to 13th. Among artists scheduled to perform in Sørvágur is Ireland’s Robert […]

The post Music festival season to kick off with western-themed concerts appeared first on Local.fo.

Hoyvíkshøllin – her havi eg ikki verið fyrr. Hvørki til hondbólt ella konsert, sum galt tað lív ella deyð, sum vit sungu fyrsta mai. So takk fyri innbjóðing og enntá borðreiðing her uppi, næstan í haganum. Nú eri eg uttangarðs. Uttanfyri biografin, hin einasta í landinum, og allar ringvegir - og dygst við ein kirkjuleysan kirkjugarð.

Og til mítt bestyrtilsið, sum hondbóltsdómarin Hans Holm plagdi at taka til, so fái eg beint tá, eg segði ja til at bera fram hesi orð, at vita frá einum vini, sum fæst við digitala orðabókagerð, at orðið hoyvíkingur er ikki til í føroysku orðabókini. Tað er bara í fleirtalsforminum, hoyvíkingar, at tað er til. Hugvekjandi, sigandi og kollektivt, sum einki annað eg havi rent meg í.

Men, tit menn og tit kvinnur, eg eri blivin fubbaður, offur fyri eini vittigheit.

Orðabókagerðarin, hann sum hevur humor eins og tit, at bjóða mær her í kvøld, sigur, at tey altíð ganga í hópi, hoyvíkingar. Onkur vil vera við, at tey næstan gerast vanlig fólk, um tey hendingaferð verða sædd ein og ein. Hetta er orðabókaarbeiðið, next level, málvísind og sosiologi í einum, hvørt tú so ert í Neistanum ella Kyndli, sigur hann. Og eg havi hug at leggja EB afturat úr míni gomlu heimbygd, og enska Millwall, sum eg enn gleði meg til einaferð at síggja á enskum heimavølli.

Kanska krevur tað eina skál – fyri hoyvíkingum, sum í orðabókunum faktiskt bara eru í eintali – og nú frá mær og orðabókini hava fingið avbjóðingina at hugsa ein eksistens í fleirtali og har at skapa ein burðardyggan tulkingarfelagsskap.

Men hinvegin, konan, hon hevur spælt hondbólt við Neistanum og fótbólt í bestu deild í B36. So er tað líkasum svart uppá hvítt í teim bonaðu tempulhallum.

Men í teim litríkaru hálvfjerðsunum var tað skjótt at eg pilkaði hondbóltin og ítróttin úr henni, var hon skjót at siga, tá eg varð uppringdur og spurdur, um at halda talu til ársveitsluna hjá tykkum her í H71.

Takk fyri heiðurin. Og fyri at tit bevísiliga hava humor. Og so leingi tað er humor, er tað lív.  

Men fara vit eitt rend aftur til litríku hálvfjerðsini, so var tað Jazzfelagið hjá Kristian Blak í Perluni, sum úr Tórshavnar uttanbýggja kommunu, Hoydølum, har eg tá búði, vann á ítróttinum hjá konuni. Ella ítróttini, sum Árni Dahl, mín lærari og skribentur í Dimmu, segði. Ítróttin, sum í kvennkyni. Men eftir stendur, at einaferð var eg hoyvíkingur. Á dreingjakostdeildini í Hoydølum.

Tulkingarfelagsskapir koma og fara.

Og tá mín starvsfelagi í seytjan ár, Rói, helst tann hoyvíkingur, sum kortini er vestmenningur við stóra V, eg kenni best, spyr meg, um eg nakrantíð havi sæð ein hondbóltsdyst, so má eg, eftir at hava summað meg eina løtu, siga jú, fyrst og fremst á Eiði.

Akkurát samstundis sum eg fekk áhuga fyri myndatøku, tá eg í 1973 arbeiddi í Auto, og fekk ráð til at keypa eitt kamera og eina knallert fyri tvær mánaðarlønir. Um tað veruliga var slætti nalvin, sum kom undan og avdúkaði tað ærbara, ið kveikti mína estetisku foto- og myndainteressu, skal eg lata verða ósagt - men hond í hond við visuella áhugan, kom áhugin fyri tí fysiskt slagferdiga og avriksmerkta, sum ofta var í leysum lofti í hesi ítrótt, og so tí listarliga innikapslaða, í henhold til skiftandi listarák frá serliga popp-art-monnum sum Warhol og Rauschenberg.

Í spenningsfeltinum millum tað sjónliga ærbara og tað dannilsismessiga óuppnáiliga, kemur fascinatiónin og drívmegin at skapa úrslit, sum eru so sjónlig, at tú kanst halda teimum í hondini. Prentaðar myndir ella stoyptir steypar.

Tað síggi eg sum uppgávuna, hvørjum tú so heppar eftir. Og at forvalta ta uppgávuna, umsita hana og foredla hana. Í einum felagsskapi, sum at síggja til er eintýðugur í sosiologiskum ljósi, men innan ífrá er so nógv annað.

Í hesum fascinatiónsgloppi leiddi ein annar hoyvíkingur, Petur Zachariasen – mína lívsleið inn í Filmsfelagið. Í 1989 kundu vit mynstra við 1200 limum, tá fyrsti føroyski filmur í spælifilmslongd, Atlantic Rhapsody, hjá Katrin Ottarsdóttir, bleiv til í allramanna eygum á filmstevnu við øllum teim norðurlendsku filmsinstituttunum í Norðurlandahúsinum, og við 130 útlendskum gestum, og heimsins fremsta filmsummælara, Derek Malcolm, á the Guardian fremst fyri.

Fyri fjøruti árum síðan var Filmsfelagið heilt vist tað størsta áhugafelag uttan fyri skipaðu ítróttina. 1200 limir. Og har bleiv eg verandi. Ein lívslangur áhugi, sum enn er so mikið við sítt fríska lív, at eg verið boðin higar í kvøld.

Eftir at hava havt 13 biografar í landinum, er EIN eftir í dag, Havnar Bio, har vit vísa film hvørt mikukvøld í árinum. Síðsta mikudag ein umhvørvisfilm um veðurlagsbroytingar, har vit eiga eina partin, og Ingilín Strøm er við – á føroyskum – frammanfyri kamera hjá Rógva Rasmussen, og komandi mikudag ein spildurnýggjan eysturevropeiskan stórfilm, Franz, um Franz Kafka, sum aftur leiðir tankarnar til enn ein hoyvíksing - sum tá Filmsfelagið kom fram mitt í 80'unum - lat okkum vita í frankeraðum post-sendum myndugleika brævi, at um vit halda fram at vísa filmar sum Life of Brian hjá Monthy Python og Last Temptation of Christ, so má almenna Filmseftirlitið taka tykkara virksemi upp til nýggja viðgerð.

Saman við Paula í Sjónleikarhúsinum hildu vit fram við okkara virksemi, uttan høll sum hesa, uttan almennan stuðul, uttan at selja okkara sjónligheit til forfengiligar politikarar. Og tað gera vit enn ikki.

Men nú er bara EIN biografur eftir, og saman við mentanarligu fyrisitingini í somu kommunu skifta vit enn – í besta forstáilsi – orð um eina framtíð, har vit og kommunan, eru samd um at varðveita seinasta upplivingarrúmið, sum er hitt rætta at síggja film í, men sum Klubbin í miðbýnum frá 1799 eigur, og sum er í so ringum standi og yvirhøvur ikki atkomuligt fyri rørslutarnaði enn minni í brunahøpi, og at staðið, beint yvir av Tinghúsinum, tað á Vaglinum altso, hvørja løtu kann loysna úr tí nógv umrødda klæna tráðnum.

Men kanska er tað galdandi fyri mentan í Føroyum. At hon hongur í einum klønum tráð. At tað er hennara treytaða tilvera.

Tí hvat ger Mentanarnevndin hjá Løgtinginum eftir uppskoti frá seinasta landstýrisfólki við mentamálum? 

Hon skjýtur upp, at Mentanarnevndin strikar orðið biografur úr føroyskum lógarsmíðið, í staðin fyri at friðhalga og framtíðartryggja biografupplivingina fyri føroyingum nú og komandi. Sum heilir ES stovnar mala til.

Gudviti, hvør skrivstovukrakkur í Mentamálaráðnum hevur givið henni tað uppskot.

Hyggja vit í samgonguskjalið, har Tjóðveldi er dømti úti í fýra ár, sæst í kapitlinum Mentan, at málið skal styrkjast, tilfar til børn skal raðfestast, teknmál skal styrkjast, listin skal stuðlast, øll skulu sleppa í musikkskúla og kirkjur skulu kunna umvælast. Men so hendir nakað spesifikt á mentanarpallinum, sum er fíggjaður við okkara allra skattakrónum: Í tveimum teimum seinastu reglunum í Samgonguskjalinum verður farið so spesifikt eftir skrivstovum, at tað verður í mínum eygum absurd og ikki sørt óbehagiligt: ÍSF skrivstovan, sum allareiða fær 20 milliónir undir heitinum mentan, skal nú fáa góðar umstøður, og føroyska IOC umboðanin eisini. Hvat tað merkir í krónum og oyrum, og hvar tað skal takast frá á mentanarøkinum, veit eg ikki.

Sum er fær Mentanargrunnurin til sítt breiða árliga virksemið, 6 milliónir, og samlaða mentaupphæddin til føroyska filmsgerð er eisini skallutar 6 milliónir. Hvat er tað millum vinir? Svarið kunnu vit sjálvi framteinkja alt eftir observansi.

Tí hartil eru vit komin, bara tí, vit ikki eita HSF, FSF ella ÍSF. Soleiðis er tað og eg fari ikki at kommentera forskelsbehandlingina, hvør eigur mentanina og fer við pengunum í mentakapitlinum, ella orsøkina til hana í sama landi. Nú skulu vit sum tað nýggjasta og eins bombastiskt eisini hava eina kommunalt bygda og skattafíggjaða fótbóltshøll afturat Tjarnum her uppi. Og Oyggjaleikir skulu umframt 15 millónir av skattamentakontuni nú hava 1500 frívilligar og óløntar skattagjaldarar at hjálpa sær. Tað er líkasum eitt logistiskt kunstgreb, vert ein góðan film.

Men filmur niðri í gamla og rættuliga slum-kenda miðbýnum, síðan Gunnar Hoydal fór frá, er kortini mítt fascinatiónsobjekt nummar eitt, hóast tað har sæst best, hvussu nógv Havnin er umlopin í øllum landinum, nú vallir í fleirsifraða milliónaklassanum verða sum flakvirki úti um landið. Absurditetir um, hvussu ymiskt ymsir áhugabólkar vera viðfarnir í hesum fólkaræðisliga og tó fremmandgjørda landi, nú næsti filmur er um Kafka.

Men eisini filmur um ítróttastjørnur. Zlatan og Maradona, ja og Jørn Leth. Tí alt snýr seg um, at finna eitt svar uppá spurningin um, hvat kanst tú rótfesta tína tilveru í? Hvat gevur meining í tínum lívi? Hvat gevur meining á tínum staði? Hvat skapar tann tulkingarfelagsskap, tú og tíni ganga inn í? Hvat skal til, fyri at lofta tí flogi, og hvat ger av, hvagar uppdriftin leiðir teg í tínum tulkingarfelagsskapi?

Og har má eg nevna ítróttaforsprákaran, læknan, flakavirkisstovnaran og politikaran, Petur Reinert og Dansistovuna hjá EB á Eiði, har eg eisini upplivdi Geytan vísa film. Men Petur Reinert, sum hevði sjónvarp og u-matic video bandupptakar við til Eiðis eftir at hava búð í Danmark, vísti okkum, sum vóru vaksin upp púra uttan sjónvarp, filmar um ungarska Puskás og niðurlendska Johan Cruijff. Tað var okkara fótbóltsskúli.

Ein lítil neisti, sum festi í tankan um, og hugin til at møtast í tulkingarfelagsskapum.

Vildi ynskt at eg kundi sagt við "okkara" áræði, at skapa tulkingarfelagsskappir, men hartil eru vit ikki komin enn.

Áræðið er enn bara tykkara. Jákup Símun, Høgni, Petur Even og tit. Og tær tríggjar kvinnurnar, sum endurreistu H71 mitt í nullunum: Sunnvá, Anna, sum framvegis er forkvinna, og Gunn. Og teir ungu hoyvíkinarnar á landsliðnum, Elias, Hákun, Óli og Jana.

Tit eru fyrimyndarliga undangongumyndin hjá okkum, sum alt okkara lív – og enn – billa okkum inn, at vit politiskt einaferð fáa eini mentanarhús, vit kunnu mála og ganga uttan um, og hava biograf í kjallaranum og eina rock senu onkustaðni í húsinum, har Coldplay, skattafíggjað og uttan útbjóðing ella avbjóðing, kundi spælt When I Ruled The World sum onganting. Á okkara senu.

Hugsið tykkum eitt altjóða gjøgnumbrot í føroyskari filmsgerð, parallelt við eitt altjóða gjøgnumbrot í hondbólti, sum - hondina á hjartað - er synonymt við H71. Tit, sum her inni eru, eru vøggan og bulurin í hondbóltsgjøgnumbrotinum seinnu árini.

Við støði í tí veruleika, at einaferð búði eg í Hoyvík, í gulu dreingjakostdeildini, tá Queen komu fram við Bohemian Rhapsody, og tað at fólk úr øllum Føroyum seinastu árini hava búleikast í Hoyvík, og hava bygt tykkum upp, vísir eisini, at tað hendir nakað, tá ið føroyingar sleppa øllum sundurlyndi, og velja at standa saman.

Men enn ganga tit sum sagt undan. Og tað gera tit fyrimyndarliga einsamøll.

So fyrimyndarliga, at eg síggi móti tí degi, tá tit, hoyvíkingar í fleirtali, fara at yvirhála klaksvíkingar í fólkatali. Tá skal Hoyvík skrivast við feitari stavum enn Klaksvík. Tí tá verður Hoyvík næststørsti staður í landinum. Og tað fer at síggjast aftur við typografi á nýggja Føroyakortinum.

Við Hoydølum og nýggja borgaraskapinum, sum tá, fyri 50 árum síðani, fekk navnið Snob Hill, eru tit í Hoyvík maktsterkasti silent majority – sum onkur heldur vera ikki so silent kortini. Brúkið tað maktina skilvíst, tí enn er tykkara momentum ein veruleiki. Men eisini tað rennir út, sum unga Bjørg segði í morgun. Ungdómurin rýmir. Lat okkum steðga tí og taka í rótina, sum yngsta tingkvinna í søguni segði í Útvarpinum í morgun.

Skál - og lat okkum reisast fyri hoyvíkingum, sum hava áræðið, úrslitini, hallirnar, politikaratekkið - so pengamenn ganga undan, sum Jóhannes doyparin í Bíbilsøguni, at greiða gøtuna, og vísa okkum á, at til ber at hugsa eina føroyska natión, hóast hon ikki er á nøkrum kortið eg kenni enn. Men takk fyri tann tankan, takk fyri intentiónina og takk fyri møguleikan fyrstu ferð at sleppa í ball hjá tykkum í Hoyvík!

Til lukku við teim 55!

Viva la vida - Cold Play

Niemogącym doczekać się drugiego wydania "Kadrów" polecam zerknięcie na "promocję -50%" na książki Wydawnictwo Poznańskie na artrage.pl

Farerski tytuł (w wersji elektronicznej) przez najbliższe dni w cenie 15.95 zł 🤓

Heima í Tórsbyrgi ótu vit ein góðan bita og skiftu orð um film og føroyska landslagið. Tá hann tók hetta arkið fram, mundi eg sett í hálsin:

“Hetta er ein týsk vampýrsøga, skriva í Føroyum í 1800’talinum og fyrstu ferð givin út í Týsklandi í 1885”, sigur Wieland. Tá vit hava lisið eina løtu, semjast vit um, at søgan fer fram í Vágum og at skrivarin, heimsins fyrsti LGBT aktivistur, Karl Heinrich Ulrichs (1825-1895), má hava verið á staðnum at skrivað so beinrakið. Men nei, hann hevur aldri verið í Føroyum, siga granskarar í dag. “Men onkur mann hava sagt honum frá um tykkara undurfulla land, so væl og ríkt hann lýsir tað”, sigur Wieland í dag.

Manor er heitið á søguni, og navnið á einum fremmandum sjómanni, sum gerst væl við ein smádrong í føroysku bygdini, helst Slættanesi. Tá Manor er farin til sjós, fellir drongurin í óvit og verður borin til eina klóka konu, sum dugir at kasta rúnir. Hon kann avdúka, at skipið við fremmandamanninum er gingið burtur. Manor vísur seg í dreymi og drongurin biður mammuna jarða seg hjá honum. Týska homoerotiska vampýrsøgan, kanska hin fyrsta av slagnum, var endurútgivin á hundráða ára degnum fyri deyða Ulrichs í 1995 á forlagnum Verlag Rosa Winkel.

- Livi eg nóg leingi, er hetta filmurin, ið eg fremst av øllum vil gera. Eg slepti, ella rættari misti, filmsgerð, tá eg fór at fáast við filmstevnuna í Berlin, sum hevur etið meg upp, sigur Wieland Speck úr Berlin.

Umframt søguna Manor úr Vágum hevur týski Karl Heinrich Ulrichs, sum var løgfrøðingur og politikari, eisini sagt eina søgu úr Sumba, Der Mönch von Sumbö (Leipzig 1885).

Soleiðis byrjar týska vampýrsøgan Manor:

“Mitten im nördlichen Ocean liegt eine Gruppe von 35 Inseln, einsam und verlassen, gleich fern von Schottland, Island und Norwegen, die Faröer genannt; öde, felsig, wolkenumschleiert, durchtönt vom schwermutsvollen Geschrei flatternder Möwen und Kieren, umrauscht von brandenden Wogen, fast stets in Nebel gehüllt. Im Sommer Bergesgipfel, 1800 und 2000 Fuß über dem Meere; rauhe Felsen; düstere Schluchten; Tannenurwälder; tausende von Quellen, die sich oft aus großer Höhe tosend und schäumend hinabstürzen von Block zu Block. Die Ufer tiefeingeschnitten von Buchten und Fjorden; fast überall unnahbar von hohen Felsen umsäumt. Das Meer klippenvoll ringsum; hie und da gänzlich verrammelt; beunruhigt von Wasserwirbeln; von wilden Strömungen durchwogt. Nur 17 sind bewohnt. Strömö und Wagö trennt nur ein schmaler Sund; durchschwimmbar; freilich gehört ein kühner Schwimmer dazu. Mancher Ortsname erinnert an die Zeit, da auf den Färöern noch keine Kirchen standen und der alte Glaube noch nicht vertrieben war, z. B. Thorshavn an der Küste von Strömö, d. i. Strominsel.

In jenen Tagen ruderte von Strömö ein Fischer mit seinem 15jährigen Sohne ins offene Meer hinaus. Es erhob sich ein Sturm; das Boot schlug um; in den Klippen von Wagö warf es den Sohn. Das sah auf Wagö ein junger Schiffer. Sprang in die Wellen, schwamm zwischen die Klippen, ergriff den treibenden Körper, zog ihn ans Land. Setzte sich mit ihm auf einen Block; hegte den Halberstarrten auf seinen Knieen in den Armen. Da schlug dieser die Augen auf.

Schiffer: »Wie heißt Du?«

Knabe: »Har; ich bin von Strömö«

Ruderte ihn über den Sund nach Strömö zurück; brachte ihn zu Lära, seiner Mutter. Dankbar umschlang beim Abschied der Knabe den Hals seines Retters. Der Vater ward als Leiche von den Wellen ans Land gespült. Der Schiffer hieß Manor.”

Soleiðis endar týska vampýrsøgan Manor:

“Eines Morgens saß sie an seinem Bett, da er noch schlief. Ein Monat war verflossen seit dem Schiffbruch. Es war noch früh. Sie weinte. Da schlug er die Augen auf.

»Mutter«, sagte er mit schwacher Stimme, »ich muß sterben.«

Sie: »O nein, mein Kind! Du sollst so jung nicht sterben!«

Er: »Doch, doch! Er ist wieder bei mir gewesen. Wir haben mit einander geredet. Wir saßen auf dem Stein unter der alten Buche im Wald wie sonst; er schlang seinen Arm wieder um meinen Hals und nannte mich »Min Jong«. Heut Nacht will er wieder kommen und mich holen. Er hat es mir versprochen. Ich kann es nicht aushalten ohne ihn.«

Sie beugte sich über ihn und ihre Tränen flossen reichlich auf sein Bett. »Mein armes Kind!« sagte sie und legte ihm ihre Hand auf die Stirn.

Als es Nacht ward, zündete sie eine Lampe an und wachte bei ihm am Bette. Still lag er da; schlief nicht; schaute schweigend vor sich hin.

Er: »Mutter!«

Sie: »Was willst Du, mein guter Sohn?«

Er: »Legt mich mit in sein Grab! Ja? Und zieht ihm den schrecklichen Pfahl aus der Brust!«

Sie versprach es ihm mit Händedruck und Kuß.

Er: »O, bei ihm muß es sich so süß liegen im Grabe!« – –

Da kam Mitternacht heran. Auf einmal verklärten sich seine Züge. Hob ein wenig den Kopf, als horche er. Mit glänzenden Augen schaute er nach dem Fenster und nach den Zweigen des Fliederbaums.

»Sieh, Mutter, da kommt er!« – –

Das waren seine letzten Worte. Da brachen ihm die Augen.

Sank in die Kissen zurück und entschlief.

Und sie taten, wie er gebeten.”

Týska søgan Manor er eisini týdd til enskt.

Í desember árið fyri varð ein miðbýargøta í Berlin navngivin av nýggjum. 

“Gamla gøtunavnið, sum vísti til ein vónleysan politikara, sum fyrst í 1900’talinum stóð fyri rasistiskar og homofobiskar tankar, varð broytt til Karl-Heinrich-Ulrichs-Straße”, sigur Wieland Speck ovurfegin um broytingina í býarpartinum  Schöneberg, har samkynd møtast. “Sjálvandi var eg millum tey møttu á hesi gøtuni fyri jól og tók onkra mynd. Stigtakarin er maðurin við húgvu og gráum skeggi til vinstru fyri miðjuna, Gerhard Hoffmann. Hann veit alt um høvundan Ulrichs, sum skrivaði klassisku søgurnar úr tykkara hugtakandi landi”. Í hesi somu gøtu búði Christopher Isherwood (1904-1986) eina tíð og skrivaði Goodbye to Berlin (1939), sum filmurin Cabaret (1972) bygdi á.

Tinghúsið, tað sum er á Vaglinum, og ikki tað samhaldsfasta, sum undir sama navni er uppi á Hjalla, var púra laiv í Breddanum í Útvarpinum í morgun. Sjálvt undir kønu og greiðu hondini hjá vertinum, Marjun, í henda knappa útvarpstíma, kann eg ikki annað enn sanna, at týska og seinni eisini enska frammandaorðið braindrain er poppað upp úr orðabókadvalanum og hevur rakt nýggju tingsamansetingina í olukkumát. Sum nývalda Bjørg førdi fram, uttan at tingliggjørdu tinglimirnir, serliga norðan av landi, tyktust skilja nakað, so er fyrsta átak hjá samgonguni at blaka tjúgu milliónir krónur eftir mobilum oljupengum í eitt ørstutt summarskeið. Fólk missa nummarpláturnar. So illa hevur ongantíð staðið til, sigur hin eina um bilaprátið, sum er nýggja mátieindin hjá stjórnarflokkinum. Nummarpláturnar. Øtist, at braindrain so bráddliga og so harðliga hevur rakt og gjørt innrás í tinghúsið. Hetta treingir so nógv til sporing og avbalansering á dekkverkstaðnum, at eg kenni meg raktan av eini flóð av braindrain og yvirdrivnum hugi at ringja til super dekk. Minnist ikki, at eg fyrr havi verðið so sannførdur um, at tey, sum í tinginum í okkara representativa parlamenti, skapa so nógvan trekk, mannaskaptan braindrain, eftir so stuttari tíð, sum hoyrdist púra laiv í Breddanum í morgun. Vænti, at hetta valskeiðið fer ikki at vara fýra ár. Kanska er tað gott tað sama. Tí fátækraváðin er aðrastaðni enn við bensinstøðirnar. Men tað heldur samgongan ikki.  

Jaką pamiątkę przywieźć przyjaciołom i bliskim z Wysp Owczych? Co kupić na archipelagu dla siebie? Turysta ma te pytania w głowie często jeszcze zanim wyruszy w podróż.  Na podstawie naszych…

Artykuł Jakie pamiątki kupić na Wyspach Owczych? pochodzi z serwisu Wyspy Owcze - Klub Miłośników Wysp Owczych.

W dniach 10 – 12 kwietnia 2026 roku w malowniczych Bielicach w Kotlinie Kłodzkiej odbył się I Zlot Miłośników Wysp Owczych, zorganizowany przez Klub Miłośników Wysp Owczych Faroe.pl. Miejscem spotkania…

Artykuł I Zlot Miłośników Wysp Owczych w Bielicach pochodzi z serwisu Wyspy Owcze - Klub Miłośników Wysp Owczych.

Najwyższy szczyt europejskiej części Królestwa Danii znajduje się na wyspie Eysturoy, w jej północnej części. Należy do Korony Europy, więc jeżeli ktoś zalicza wizyty na najwyższych wierzchołkach Starego Kontynentu, musi pojawić…

Artykuł Szczyt Korony Europy na Wyspach Owczych – Slættaratindur pochodzi z serwisu Wyspy Owcze - Klub Miłośników Wysp Owczych.

Packed with stunning scenery and essential information on everything Vagar, the most widely explored island in the Faroes, a new short documentary has been released. Produced by Tyril & Olsen and presented in association with Local.fo, Across Faroe Episode 1: Vágar is the first in a series, with the ultimate aim to cover all of […]

The post New film on Vágar offers plenty of awesome views and useful insights—video, photos appeared first on Local.fo.

Już 20 maja na księgarskie półki trafi odświeżone i zaktualizowane wydanie "Farerskich kadrów" opatrzone tytułem "Wyspy Owcze. Podróż na zielony archipelag".

Przygoda trwa! Ślę moc pozdrowień czytelnikom, którzy zdecydowali się na wspólną literacką podróż po Farojach. Mam nadzieję, że dołącza do nas - wraz z wydaniem II - kolejni pasażerowie 🙂

Proszę Państwa, oto zdjęcie nowego farerskiego miasteczka Gjógnuvík 😅 Wszystko w myśl hasła "ej-aj ferojar" 😉

Farna vikuskiftið og reiðiliga tað var eg á fimm daga ferð í Bilbao, sum Herleif Hammer og Anna Djurhuus skipaðu fyri við fullsettum flogfari hjá Atlantsflogi beinleiðis til baskiska høvuðsstaðin, útferðum til San Sebastian, Gernika og vitjan á Guggenheim savninum.

- Túrarnir byrjaðu fyri mongum árum síðan sum forvitnisligir starvsfólkatúrar fyri miðnámsskúlalærarar í Føroyum, kanska serliga í Hoydølum, siga tey bæði, og leggja afturat, at fremsti tankin var, at vitja spennandi støð, ið vit vanliga ikki hugsa um sum fyrsta ferðamál, tá vit sjálvi ferðast.

- Konseptið er, at tá fólk koma fram, so eru tey uppá egin hond, tí talan er ikki um ein chartertúr, hóast vit skipað fyri einstøkum útferðum, sum fólk sjálvboðin kunnu tekna seg til. Við einum tílikum leigutúri beint úr Føroyum ber til at koma ómakaleyst og skjótt til ferðamálið, siga Anna, sum mest stendur fyri tí logistiska og Herleif, ið mest stendur fyri tí søguliga.

- Hóast ferðirnar ikki longur venda sær til nakran einstakan bólk, so er endamálið framvegis tað sama. Hetta er eitt non-profit átak, har vit finna ferðamálið, sum vanliga er ein spennandi býur, har økið uttanum letur upp fyri spennandi upplivingum.

Hvar vilja tit leggja tykkum á marknaðin, og hvussu vilja tit verða fataði millum onnur, ið bjóða so nógvum fólkum ein leigutúr?

- Kanska eitt sindur løgið í hesum sambandi, at tosa um ein marknað, tí hetta verður bert fyriskipað av áhuga. Men tey fólkini, sum ganga aftur á ferðunum, eru generelt søgu- og mentanaráhugað fólk. Tey eru úr øllum aldurs- og samfelagsbólkum, tey ferðast sum einstaklingar, pør og í smærri bólkum, men ein stórur partur er pensjónistar. Vit vóna, at fólk eru samd við okkum, tá vit halda, at vit gera hetta fyri egnan stuttleika og egin upplivilsi, sigur Anna.

Hvørji krøv seta tit til ferðamálið?

- Vit hava eina røð av býum, sum vit droyma um at vitja, siga tey bæði og nevna tríggjar, kanska fýra, grundleggjandi treytir:

Fyrsta er ein hóskandi flogvøllur, sum skal vera nærhendis. Viðhvørt er tað ein trupulleiki, at breytirnar eru ov stuttar, sum vit hava upplivað úti á ymiskum oyggjum, men eisini í Vesturfraklandi og í Bretlandi.

Í øðrum lagi er tað ein treyt, at hóskandi hotel eru tøk, og at tey vilja reserverað til ein so stóran bólk sum okkara. Endaliga skulu hotellini vera hampuliga miðskeiðis í býnum, vit vitja.

Í triða lagi skal býurin, vit vitja, vera søguliga og mentanarliga spennandi, og helst skal eins spennandi arkitekturur vera at síggja. Harafturat skulu hóskilig ferðamál vera í økinum, so til ber at gera spennandi útferðir.

Í fjórða lagi er tað sjálvandi prísurin, ið eisini er avgerandi.

Er nakað, sum er serliga væleydnað, kanska onkur serliga stuttlig hending?

- Eitt er at ferðamálið er gott, og at fyriskipanin er í lagi. Men tað sum hóvar fólki best, er tann óformelli mátin, man ferðast uppá. Av tí at ferðalagið er so stórt, eru fleiri fólk við, ein ikki kennir, ella kanska ikki hittir so oftani. Hetta ger konseptið stuttligt og sosialt, halda Anna og Herleif, og nevna eitt dømi.

- Vit kunnu taka ferðina til Rumenia, sum eitt serliga áhugavert dømi. Fólk kendu lítið til Rumenia frammanundan, og her hittu vit eina heilt aðra mentan. Alt var øðrvísi - matur, drekka, málið og so sjálvandi fólkið, sum vísti seg at verða bæði blíð og fitt. Tá høvdu vit fingið góða hjálp frá einum rumena, sum býr í Føroyum. Uttan hesa hjálp hevði verið torført at skipað fyri, tí alt virkar øðrvísið í Rumenia.

Ber til at avdúka nakað um næsta ferðamál?

- Hugt verður eftir fleiri býum, sum til dømis Wien, Tirana og býum í Montenegro. Akkurát hvat tað endar við, vilja fyrireikingarnar vísa, sigur Anna.

Fýrastjørnaða hotellið, Ercilla, er mitt í býnum við terassu á tekjuni. Á busstúrinum koyrdu vit framvið Guggenheimsavninum, sum av brúnni, hesa fyrstu ferð eg sá arkitektoniska meistaraverkið hjá kanadisk-amerikanska Frank Owen Gehry frá 1997, kveikti eitt kinomatografiskt snarljós aftur til Paula í Leikhús Bio og japansku samurai-stríðsmennirnar hjá Kurosawa, Kagemusha og teir, sum í tungari brynju berjast móti skuggum, har brynjan í eini knappari vend bara kundi opnast fyri eyguni. Hetta gloppið sá eg eitt ørstutt sekund fyri mær, meðan vit koyrdu eftir brúnni inn í býin fram við níggju metur høga eiturkoppinum, Maman, ið fransk-amerikanska Louise Bourgeois arbeiddi terapeutiskt við í mong ár á markinum millum surrealismu og feminismu, og í kærleika ognaði mammuni, sum heitið beindir á. Guggenheim er eitt av átta støðum har risastóri eiturkoppurin við fjaldum eggum og eginleikum er reistur í øllum sínum veldi. Stórbært, eisini tá eitt stroyggj av vætu verður varpað yvir afrikanskar gøtuseljarar, so teir nýkomnir til Evropa ikki smella, og okkum púra vanligu vitjandi norðan úr Atlantico Norte, sum er komin at vitja í heitu Biskaiavíkini.

Bretski Anish Kapoor, sum er føddur í India, hevur gjørt tær 73 spegilsblanku stálkúlurnar, sum raka trettan metur upp, har tær standa. Tú kanst fáa tær sum dagdvølju, byggisett, sum terningurin hjá Rubik.

Heima er ikki tann dagur, at skúlafólk illneitast inn á børn, ið ikki fáast at sleppa skíggjanum og tølandi telduspølum. Bókstavatrúgvur, tvíheldur skúlin um, at alt digitalt er av tí ónda. Í dag, nú eg royni at innikapsla Guggenheim savnið í eini einsamallari og reindyrkaðari myndatøku av vakrasta bygningsverki, eg havi sæð, sleppi eg ikki undan at senda eina illbøn til teir vaksnu skíggjabundnu grafikarar og skeltimálarar, sum partú skulu siga okkum, at her inni og tað beint nú, er eingin annar enn amerikanska Ruth Asawa, sum var av japanskari ætt. Gangi av fanan til við tykkum og latið meg fáa eina reina mynd uttan billboard. Tit dálka estetiska rúmið. Í okkara skúlabókum er lítið kent til tann partin av amerikansku søguni, har fólk sum Asawa, íð vóru av japanskari ætt, vórðu tvangsflutt og sett í savningarlegur, concentration camps, eftir Pearl Harbour fyri jól í 1941. Havi verið í Manzanar undir Sierra Nevada fjøllum og møtt japanarum har. Ein syndarliga ósøgd søga.

Eitt er at síggja Jean-Michel Basquiat, sum er ein teirra mongu, ið doyði bara 27 ára gamal, men fyrst fyri er massiva og túsund tons tunga framsýningin hjá Richard Serra The Matter of Time í átta corten stál ellipsum, so risastórar, at børn renna og gera stuttlig ljóð, at vita um tey finna resonansin, afturljóðið. Meðan eg gangandi brummi djúpt og geri harðar títlingabrestir, møti eg einum ungdómskóri úr Barcelona, sum skal hava konsert seinrapartin. Tað er ikki óstuttligt at ganga seg inn í spontanar resonansroyndir inni á botni í slanguskapta verkinum hjá amerikanska Serra.

Í túninum er trettan metur høgi Tintin terrier hundurin, Puppy, sum enn ein pop art amerikanari, Jeff Koons, hevur gjørt úr blómum. Hugtakandi undir bláum himni, men fær meg at undrast á smala úrvalið av listafólki, sum eg longu fleiri ferðir frammanundan havi sæð á flestu amerikansku stórsøvnum. Her er nógv av popart og nógv av amerikanskum uppruna úr einum smølum tíðarskeiði og úttrykki, sum tilsamans styrkir um spennandi bygningin, ið allarstaðir, hvagani tú so hyggur, letur seg upp sum ein katedralisk konstruktión.

Men umframt fotostuttliga banalitets hundin hjá Jeff Koons, har var hann aftur, eisini á stórvegginum aftanfyri, eru spennandi evropeisk frábrigdi sum franski Yves Klein í søguliga bláum bodypaint, eysturríkska Martha Jungwirth, sum eg sleppi eini konu í grønum vesti inn í, týski villmaðurin George Baselitz, ið vendir Stalin og Lacan á høvdið, og ein gróðursett og framtíðarfevnandi suðurafrikansk kano, Grains of Paradise, sum lutfalsliga unga Sumayya Vally úr Pretoria hevur gjørt út, fullfermd við framtíðarvónum.

Ert tú í Biskaiavíkini, og fert út at eta, slepst ikki undan bacalao, saltfiski, ella turkaðum saltfiski, klippfiski, sum eisini smakkar væl vátsaltaður, um konsistens og fastleika í meir ella minni útvaðnaða reint hvíta kjøtinum, og so ódeyðiligu søgunum av Tvøroyri um Sjóløvuna fyri meir enn hundrað árum síðan, og Otariu eisini. Setti mær fyri at royna bacalo í lokalum stíli á tveimum matstovum, sum hava tað fyri at borðreiða við tveimum toskastykkjum á sama borðiski, annað við frámerkinum bacalao pil pil, sum sipar til baskiska og andalusiska mátan at steikja og so sósina, sum tey lata renna ríkiliga omanyvir, og so bacalao a la Vizcaína, sum er stroytt við ríkiligt av reyðari paprikasós. Nú er tað soleiðis, at eg eri ikki tann stóri sósa elskarin, tí mær dámar best at síggja tað, eg eti, sum á báðum fiskamyndunum niðanfyri. Eyguni eru fyrsti mátistokkur og smakksansur. Hvat fjalir seg undir, vil eg sjálvur sleppa at bestemma. Eingin máltíð skal koma til mín, fødd í sós úr køkinum. So er tað saltfiskasmakkurin, sum vit ganga so høgt uppí í føroyskum práti. Í eina førinum er hann úr Føroyum, men hann er so nógv útvatnaður, at stoytir tú ikki salt á bitan, so smakkar hann ikki av salti, hvussu gott og hvítt sjálvt kjøtið er. Tað er sum matstovur eru blivnar bangar at borðreiða nær í námindi av ramsaltaðum bankatoski, sum mær dámar best, og eg vil pástanda er, ella eigur at vera, okkara lívsseigasta brand bara fyri sertifiseraðar skiparar at veiða til avtalaðar matstovur.

Uppá egin hond fara vit úr Bilbao ein góðan tíma í bussi gjøgnum teir fagrastu grønu dalar til sólskinsbýin, San Sebastian, sum á baskiskum ber navnið Donostia.

Hóast ETA, Palestina og Norðurírland ikki standa í okkara ferðaætlan, renna vit okkum skjótt í eina gøtu í gamla býarpartinum, har alt, sum langt síðan er lagt undir lok, er við sít fríska kollveltingarlív. Frá 25 kubanskum sigarum fyri 35túsund krónur, ið eg keypti fyri tólvhundrað krónur heima í Havanna næstsíðstu jól. Kapitalakkumulatión er eitt løgið fyribrigdi.

Her eru baskisku smárættirnir, pintxos, at fáa sum tapas á hvørjum horni, serliga við brislingi og ansjós við olivin og hvítleyki, sum gagnast mær væl, ikki minst aftur við sangria, tá hon, sangria, er bryggja av einslistum í samljóð millum teir, sum er báðumegin diskin.

Baskaralandið er í mínum eygum eitt veldugt ferðamál hjá føroyingum, ikki bara av sentimentalum hundrað ára gomlum saltfiskaávum, ið treingja til at verða dagførdar, í hvussu er til mín, í hesum føri kanska nakað villa smakkkrav, men sanniliga fyri søguna, málið og mentanina, sum er í toskinum og søgunum hjá Matt Kurlansky, ið tvinna okkum saman.

Mær dámar so stak væl henda máta at ferðast uppá, at eg himprist ikki, at melda meg til, tá kunngjørt verður, hvar leiðin í ferðalagnum hjá Onnu og Herleif gongur næsta ár, kanska burtur um Bláfjøll til Svartfjallaland. Takk fyri góða ferð, øll, sum vóru við og søgdu góðar søgur, og tit bæði, sum her eru avmyndað í barrini á hotellinum Ercilla seinasta kvøldið í Bilbao.

Po raz kolejny farerskie szlaki trafiają do przeglądu. Nad ich poprawą pracować będą wolontariusze z całego świata.

Zanim drogową sieć na Wyspach Owczych wzbogaciły podmorskie tunele, jedynym sposobem przemieszczania się między wyspami były łodzie. Intrygującym epizodem w marynistycznej historii archipelagu są mjølkabátar – sieć promów uruchomiona przez stołeczną mleczarnię.

https://farerskiekadry.pl/2026/04/mleczne-promy.html?utm_source=instagram-business&utm_medium=jetpack_social

Farerzy – tak jak każda wyspiarska nacja – zależni są od morza. Łodź przez stulecia była nieodzownym środkiem transportu. Zanim drogową sieć na Wyspach Owczych wzbogaciły podmorskie tunele, jedynym sposobem przemieszczania się między wyspami były łodzie. Intrygującym epizodem w marynistycznej historii archipelagu są mjølkabátar – sieć promów uruchomiona przez stołeczną mleczarnię. Mleko ma najszybszy transport […]

Artykuł Mleczne promy pochodzi z serwisu Farerskie kadry.

There is really no place quite like Fugla­fjørður. Situated in a protected bay on the eastern coast of Eysturoy and surrounded by the visually striking, steep mountains of the northern regions of the Faroe Islands, the 1,600-population town has long been known for holding its own and punching above its weight. Fuglafjørður’s evident claim to […]

The post Arts thrive amid Fuglafjørður’s industry appeared first on Local.fo.

Tekstliga verður sýrublaðið nýtt í útgávuni sum ein mynd upp á nakað, sum at síggja til er líkt fleiri øðrum bløðum, men tá tú bítur í tað, so kemur ein so óvæntaður, sterkur smakkur fram, og somuleiðis leita tekstirnir eftir hesum smakkinum í nærsambandinum millum tvey. Tað sigur góða kunningartilfarið um útgávuna, so hvørt støku sangirnir er givnir út. Fráboðan um kvalitet og virðing av lurtara.

- Eg og Beinir komu at kennast, tá vit tóku útbúgvingina Listaligt arbeiði á Setrinum. Tá byrjaði okkara samstarv, sum síðan bleiv til eina heila plátu, sigur Guðrið í práti, nú "Sýrublað" er á gáttini við nýggju sangum.

- Guðrið er ein so dugnaligur tónleikari. Eg haldi, at hon vísir elastisitetin í tekstunum, tá hon syngur, so ymiskar sjangrur, at okkurt er meira stilli, okkurt reggae og okkurt triðja. Um tú lesur yrkingarnar, so eru tær rættiliga líkar í stíllegu, tó við variatiónum, og mær dámar so væl, at ljóðuniversið hjá Guðrið útfoldar tekstin ordiliga og eisini vísir nýggjar síður í tekstinum, sigur tekstahøvundurin, Beinir Bergsson.

Fyrstu ferð eg varnaðist Guðrið sum ein framúr tónleikara, var tá Tórshavnar kommuna fylti hundrað sum fólkavald kommuna og Føroya Bjór hevði bryggja ein reyða Tórsbjór, sum kundi smakkast í Hornahúsinum í 2009. So hoyrdi eg Guðrið inn hjá Jón Tyril í Gøtudali í 2021.

Hóast hon sigur, at inspiratiónin kemur frá heilt øðrum nøvnum, enn eg hoyri, so havi eg altíð lyndi til at knýta nýskapandi og støðugt leitandi fólkatónan hjá Guðrið til amerikansku Joni Mitchell og hesu megin Atlantshavið bretska Nick Drake. Tey bæði resonera, og skapa eitt heilt egið ljóð- og lurtirúm, tá eg hoyri Guðrið, ikki minst á føroyskum.

Guðrið sigur, undan útgávuni, at hon hevur lagt tað band á seg, ikki at spæla við somu fólkum, sum fyrr, men við nýggjum samstarvspartnarum, og harafturat krøkir hon í fyribrigdið ageism, aldursdiskriminering, sum bara, ella í hvussu er í størri mun, velur yngri fólk og lovar teimum framat. Og tá ein er omanfyri fjøruti sleppa mest sum ongar kvinnur við, meðan røðin av monnum omanfyri fjøruti er langur. So hon hevur tvey eksistentiell stríð ella avbjóðingar gangandi um somu tíð á sjeyndu úgávuni, sum er eitt kent symbol, sjeynda og talið sjey. Eitt heilagt og samstundis gandað lyklatal. Sjey.

Høgni Lisberg, sum Bjarni Árting Rubeksen avmyndaði niðanfyri, er stóri gandakallurin á hesi plátu við nýggju sangum. Gjøgnumskygd, organisk og við eini laiv kenslu, ið skapar eina nærveru, sum er nærri tí komplekst skroypiliga enn tí glatta og kanska yvirproduseraða, sum í ljóðmynd kann verða minni tekkiligt hjá dagsins kræsna lurtara at sleppa inn í. Onkuntíð fái eg umhvarvið av einum flash back-farra av ljóðymdini hjá "Hørpuspælaranum" hjá Hanusi G. Johansen, soleiðis sum eg minnist framløgukonsertina.

Tekstirnir snúgva seg um nærsambond, teir trupulleikarnar sum standa upp í einum parlagi. Tekstirnir leita til plantur og djór í Føroyum og royna at nýta hesi til at skilja parlagið á ein nýggjan hátt, tekstirnir spyrja, um parlagið og minnini saman broytast, um náttúran er við í mátanum, vit tosa við og um hvønn annan. Okkurt bendir á, at politiska skipanin og mentanarliga fyrisitingin, mentapolitikararnir og skrivstovukrakkarnir, eiga at verða ítalusettir.

Tí burturfrá má eg sum lurtari, brúkari og ummælari í einum politiskum veruleika sanna, at tungt er at arbeiða móti ítróttini, sum sigur seg vera mentan, og hendinga ferð list eisini, í hvussu er tá skattafíggjaðar og politiskt samtyktar íløgur skulu gerast. Tá er ítróttin mentan. Einasta forpliktilsið í aftarlagað partinum í samgonguskjalinum, ið varð lagt fram í gjár, sum ber fátæksliga bringumerkið mentan, er, at ÍSF skal stuðlast fíggjarliga. Soleiðis kunnu vit sláa okkum til táls komandi fýra árs tíðina. ÍSF stendur politisku skipanini nær og hon, politiska skipanin, fær nyttu úr henni. Tí er tað einasta adresseraða mentanarliga forpliktilsið hetta politiska fýraáraskeiðið. Fílabeinstornið ÍSF, sum longu fær 18,7 milliónir í studningi á Fíggjarlógini, og nú við orðsins lyfti skal stuðlast fíggjarliga í galdandi samgonguskjali komandi fýra árini. Starvsfólk, nevndir, umboðsting og starvsnevnd kosta at reka. Restin í mentanarkapitlinum eru óforpliktandi sjálvfylgiligheitir. Uttan nevnda losjan. Ikki eitt orð í samgonguskjalinum um nýggju listagreinina film heldur, hvørki undir mentan ella vinnu. Sum at lesa nevndarsamansetingar, almennar og privatar, og hoyra óbroytt kór og somu kórsangir og somu útsetingar alt títt lív í Útvarpinum, til alt er yvirstaðið og øll fella frá. Tað var tað. Alt hildið saman av onkrari orsøk, sum í hvørt fall ikki er mentan, men aldri er langt frá teirri makt, sum er í marknaðarføring og at fotografera politikarar saman við, at tryggja teimum valdið. At bestemma yvir einum útrykki og halda onnur burtur. Og ímeðan gongur lívið. Gerandislívið í boblum, stættum og antropologiskum kanningum, ið hvør fyri seg hava sum endamál at sitera hvørja aðra, fyri aftur at fáa stuðul, so ikki slepst út aftur úr fílabeinstorninum. Útinnandi mentanararbeiði, sum við plátukeypi frá Tutl, ella við at loysa eina bilett til seinasta biografin í Føroyum, koyrir uppá "Freewhelin'", sum Bob Dylan kallaði søguligu LP-plátuna í 1963, í frígiri, leys og óheft, á eini súklubreyt, sum hvørki er til, umhugsað ella strikað av. Heilt vist tann plátan, sum flutti flestu mørk í plátuídnaðinum og skapti nýggjan resonans og klangbotn í miðlunum við sangum sum "Girl from the North Country", "Masters of War", "A Hard Rain's a-Gonna Fall" og"Don't Think Twice, It's All Right", ið sementeraðu uppáhaldið um sjangruna plátuskaldskap. Fyri trýogtrýss árum síðan.

Tað, sum eg í dag haldi vera eitt plátuskaldsligt nýbrot, er í hesum føri, at tú sum lurtari fært andarúm í teim skaldabornu og rúmliga luftigu orðunum, ið ikki eru stevfast doserandi uppá rím, skorið sum dálar niður í meg sum lurtara, so eg komi í andaneyð og ikki fái hugsað ein sjálvstøðugan tanka, meðan eg verið togaður gjøgnum sangin, ið helst vil telja alla heimssøguna og helst eisini stilla seg røttu megin friðarlinjuna, sum sungið varð fyrst í sekstiárunum. Nógv er broytt síðan tann hevdin tók seg upp við fólka- og mótmælissangarum, hóast tað ikki altíð hoyrist. Hesa seinastu øldina hava vit fingið okkara egnu sangarar og plátuskøld, sum grundaran kára p og Martin Joensen, og nýggjasta parlagið, Marius og Hans Jacob Kolslíð, sum nýliga eisini hevur skrivað "Hví søki eg mær líðing" til Stanley Samuelsen. Og so øll hini støku nøvnini, eg ikki skal nevna her, og nú eisini tey bæði Guðrið og Beinir, ið skilliga hava funnið eitt markamót, interface, at dyrka fríu, organisku listina á, leysa av øllum avmarkandi mørkum, vit vanliga seta, hava tey útinnandi ikki longu sett tey sjálv. "Har bylgjan leikar", sum mest konformi og mest seljandi føroyski bólkur, Tónlist av Strondum, sungu í 1981, ikki fyri tað góða, annað enn gomlu kvøðuljómarnar til sjófólkið. Samstarvsúrslitið hjá Guðrið og Beinir er í mínum oyrum framúr væleydnað í sjálvari samanrenningini millum listagreinarnar tekst og ljóð, og ikki minni nýskapandi í ljóðblandi og -mynd, niður í minstu smámunir og rútmiskt førkandi detaljur, fyri at brúka heitið á fyrsta sanginum.

Umframt Guðrið Hansdóttir, er Lena Andersen ein, ið skrivar seg inn í kjalarvørrin av hesi hevd og siðvenju, og í hesum døgum flytir mørk, aktivt skapandi og nýdefinerandi, nú millum normalietshugtakið og tað sálarliga viðbrekna, psykan og sálin, sum verður hildin fram sum frí, sálin, sum er í góðum hondum. Eins og tómi stólurin, hugtakandi nýbrot á føroyskum máli, sum vitborið og ikki politiskt glintandi, leggur djúpt reflekterandi tankar fram. Gleði meg til hennara komandi føroyska heildarsavn, sum vit nú hava hoyrt tríggjar sangir úr. Framúr. Greta Bech Svabo viðger á "Beautiful Obscenery" á sama hátt tað persónliga, sum fer í mark og harvið flytir mørk, tí tað er ikki konventionelt, fasthaldandi ein marknaðardominans, men søkjandi í hvørjum orði, tóna og útseting. Av hesum er "Sober" ein av sterkastu sangum í heilt langa tíð. Og hon kemur út í síni heild henda sama dag, í dag. Ein stórur dagur fyri plátuskaldskap.

Tað er vár í rútmiskari føroyskari plátuútgávu. Og tað er bara tað, sum er komið fyri míni oyru. Og tað bara higartil. Stórfingið er tað, í einum landi sum politiskt ikki ofrar mentanini ein tanka, uttan hon eitir ÍSF, føroyska skattafíggjaða mentanin.

Føroyskt mælta útgávan "Sýrublað" er undangongudømi at prógva, hvussu listaliga útinnandi og hart arbeiðandi mentafólk kunnu samstarva og føra fram teirra avrik, okkum til ómetaliga forvitnisgleði, so vit fáa eitt kvalitativt várupplivilsi, sum merkantila vinnan ofta kallar tvey fyri eitt, at fáa double up, tvífalt so nógv, sum tú ætlaði, tá tú bestilti. Tað er mín kensla við útgávuni í hondini, har listagreinarnar orð og tónar møtast og skifta høgg, sum orðabókin sigur um danska at krydse klinge og á enskum exchange blows. Takk fyri kvalitativu samanrenningina á listaliga avrikinum "Sýrublað".

Øll makt til tey, ið vilja bróta maktina.

Imponeraður yvir listarligu konditiónina og ambitiónina hjá Guðrið, kann eg ikki siga annað enn, at tað er gott, heiðurligt, ja fantastiskt, at bróta úr fastlæstum runddansi, ið fer burtur frá einum ekkókamari av tí sama, er eitt egið listaligt úttrykk, ambitiónsniveau og drívmegi, sum mær dámar væl, tí so nógv stadnað mentan verður dyrkað og útint við teim somu, usual suspects, har nýggj ikki sleppa uppí, tí tað fyri mær at síggja ræður um at halda útrykkið fast og gera av, hvat kemur fram og út og á landsins pallar. Tað er sum til politiska valið, vit akkurát hava havt. Alt er um at gera, at halda fast uppá tað sama gamla, og fyri alt í verðini ikki lova nøkrum nýggjum uppí. So missa vit bæði andlit og maktina. Takk til Guðrið og Beinir fyri tað dirvi eg hoyri, síggi og fysiskt kenni í teirra samfingnu útgávu og virksemi. Tað smakkar væl í hvørjum orðið og vendum tóna.

Detaljurnar 3:43

Róligt, hammond líknandi keyboard og so serliga ein mjúkt sleikjand steel gittari, so dulcimer ella harpischkord líknandi ljóð, nær og fjar í rúminum, eins og røddin gevur skiftandi perspektiv. Spennandi bretskt amerikanskt univers millum Nick Drake hesumegin og Joni Mitchell hinumegin Atlantshav. Fái illa flutt meg úr tí lurtarapositiónini. Sjálvur haldi eg tað er gott, og gevur mær eitt peilipunkt, sum í mínum plátusavnið er týdningarmikið, sum at seta kós, hvessa oyrini og skapa vónir og eina bíðandi væntan. So er klárt. "Detaljurnar" er ein góð upplatandi byrjan.

Sitrus 3:21

Ljósur við inkluderandi handrútmum, og steel, sum er merkiliga gott at lata upp fyri orðum, fremst í lagaliga strúkandi ljóðmyndini. Her eru góð orð: lúsakullan, smakka húð, vørrin, sýrublaðið, nærvera, og so niðurlagið: Regnið er tað einasta, vit síggja tá vit blunda, sum í "Have you ever seen the rain". Summarligur sangur alt árið. "Sitrus" er lyklasangurin á plátuni.

Oyralippan 3:15

Í skapi og útseting ein fangandi barnasangur við latínamerikanskum reagge rútmum. Her er smakkur, oyralippan og sjógras, organiskt og karibiskt við stáltrummum. Fangandi orð, fangandi lag, fangandi instrumentering og trummur og bassur fremst í ljóðmyndini, ikki minst ein voice over um at dyppa í Sandagerði. Organiskt nærverandi. Eg sprelli við beinunum, anda, góði, kom upp undan aftur. "Oyralippan" er ein lívsjáttandi og mest sum religiøst ákallandi summarsangur, har havsvimjarar møtast.

Reyðir kjálkar 3:33

Hetta er fyrsti sangur, sum bleiv til í savninum. Støð eru akkerspunkt. Vit eru undir Vørðufelli á fjøllum, ikki so høgum, í Vágum, meðan Tindhólmur sæst. Fjálg minni í kulda, eitt lukkuligt mist barnaumhvørvi í nútíðarfrásýni, poetiskt sett til tónleik, ella øvut, tónleikurin settur til orð, so perfekt match er henda paring millum sang og orð. Laurel Canyon hjá Joni Mitchell og teimum, so sum mínar ljóðreferensur siga mær og mínum sansaapparati, at hetta er og skal skiljast í mínum oyrum, opið og ljóst niðan eftir og so oman í fjøruna. Og so við einum feitum elgittara omaná. Góð stigvís gongd í kompositiónini. Millum kulda í náttúruni og hita í kroppinum. Komplekst men tó einkult í orðum, tónum og instrumentering. Sorgblíðir við yndi eru "Reyðir kjálkar" plátuskaldsakapur av hægsta karati, hástøkk, haldi eg.

Loðbressan 3:09

Gittar, floytir og klarinett, sum hjá Ian Anderson, sum mundi gingið burtur við mann og mús í íðuni út frá Mjóvanesi, tá Listastevna Føroya var. Ein avbjóðing í heiti, loðbressan, og í fyribrigdi, ein fluga. Ein symfonisk niðurferð í djóraríkið beint fyri okkum, men undir sólini. Einføld akustisk instrumentering, sum hjá Magna Carta á "Seasons", og ein farri av Jethro Tull "We used to know", "Inside" og "Skating away on the thin ice of life". "Loðbressan" er ein lovandi innføring í árstíðina við teskandi fluguni, loðbressuni, sum nú kemur við sólini.

 Grús 4:13

Intro við Una Leitistein, sum sigur kendu útvarpsorðini "spika hamrandi feitt". Leikandi lættur sangur, sum súklandi avstað, spyr, hví eri eg so bangin fyri at liva. Um grúsið, steinin, í skónum. Ein temasangur fyri alla útgávuna, og hin fyrsti eg velji at lurta eftir, tí teksturin leggur up til tað. Sum at vera í stilvum uttan hosur. Væleydnað samanrenning. Luftig. Og so kemur ein samrøða við Una Leitistein. Stuttligt perspektivgevandi break inn yvir sangin. "Grús" er ein greitt upplatandi byrjunarsangur um ekka, sum kanska, kanska ikki, knýtir seg at einum steini í skónum. Kanska er hann ikki har. Í prátinum teirramillum, framløgudagin, fær hann eina meta funktión.

Epoxy Primer 4:15

At hava eitt rokkplátusavn hevur eisini sínar forðandi avmarkingar, soleiðis at tú per definitión leggur ein karm, ið krøkir um og í tað, tú hoyrir. Tá eg kom til henda sang, fór eg beint til útgávuna hjá Sting og "Soul Cages" frá 1991 um pápan, sum arbeiddi á skipasmiðju í Newcastle og enntá nevnir The Stones of Faroe í "Why should I cry over you". Tað er hatta við referensurammum og latentum tulkingum, sum hava tað, at skapa nýtýdningar, sum fara inn í søguna og taka hana av ræði, ella í hvussu er ger tær ein ready made karm at skilja og tilogna tær søguna. Sjálvan máldagin spyrji eg Beinir, sum er formaður í Málráðnum:

- Hvør er inspiratiónin til fantastiska sangin "Epoxy Primer"? Havi Sting og "Soul Cages" fyri mær. Men nei, tað er ikki altíð, at eg sum lurtari havi lykilin til fatanina, lukkutíð. Beinir svarar:

- Allir tekstirnir, sum eg havi skrivað á plátuni, eru í grundini yrkingar, akkurát epoxyprimer stingur burturúr, tí evnisliga viðgerð teksturin öðrvísi myndir. Men eg vildi hava ein tekst, sum var eitt kontrapunkt til allar hinar tekstirnar; altso hvat er tað mest eitrandi evni, eg kundi koma í tankar um: epoxyprimer. So mátti teksturin fara har, sum tað evni verður brúkt: á bedingini. Men har er eingin beinleiðis íblástur til akkurat tann tekstin. Eg havi altíð verið fasineraður av Akilles og Patroklus, sigur tekstahøvundurin, Beinir, um mín yndissang á nýggju plátuni hjá Guðrið Hansdóttir, "Epoxy Primer". Tá tulkingarrúmið verður tað, sum ein luktur av skipsmáling elvir til.

Vit bæði 2:36

Psykedeliskt mellotronlíknandi baryton ljóð, parað við steel, klaver og tjúkkur bassur í botninum. "Vit bæði" er gott og kontant ljóðspor úr grunge tíðini heilt aftur til the Doors.

Uttan meg 4:30

Bátsmaðurin, Nick Drake, er nú púra klárur fyri mær, sum í "River Man" og "Time has told me", mín desert island sangur. Hvønn veg fara vit bæði í sanginum. Klárheitin í akustiska gittaranum er organisk og djúp, ein feril av keyboard innyvir, so umaftur í einum føstum rútmikki, og so keyboard aftur, ein hugtakandi ljóðmynd, nú við kóri, gandakend, sum í einum skógi á Nothingham leiðini er útgangssangurin. Hvar fara vit, og planleggur tú framtíðina uttan meg. Tað er "Uttan meg".

Til lukku við útgávuni, og takk fyri at eg slapp at lurta við.

Grindadráp na Wyspach Owczych. Sprawdź, jak wygląda tradycyjne polowanie na grindwale, jakie ma zasady i kontekst kulturowy, bez skrótów medialnych.

Artykuł Grindadráp – tradycja polowań na grindwale pochodzi z serwisu Wyspy Owcze - Klub Miłośników Wysp Owczych.

Tórshavn, stolica Wysp Owczych. Sprawdź co zobaczyć, ile trwa zwiedzanie i dlaczego to najlepsza baza wypadowa dla świadomych podróżników.

Artykuł Tórshavn – Stolica Wysp Owczych pochodzi z serwisu Wyspy Owcze - Klub Miłośników Wysp Owczych.

Fyri nøkrum árum síðani fór fram stórt spreingivirksemi við høllina á Hálsi, tí hølli skuldi byggjast uppí núverandi høll, og nógv parkeringspláss skulu gerast eystanfyri høllina. Girðing bleiv sett um økið, men vit sóu skjótt, at stórur vakur steinur slapp … Læs resten →

The post Skipar Hansens steinur bleiv ikki boraður og sprongdur appeared first on Hvannrók.

An international conference took place in Runavík on Eysturoy this week (Monday-Thursday, April 13-16) which was looking at a range of aspects which link the Faroes,  Iceland and the Hebrides under the title of “Population and Cultural Change in the Early Viking Period”. The event, which brought together more than 40 guests and speakers, was […]

The post Runavík hosts int’l conference on Iceland-Faroe-Hebrides links in Viking era appeared first on Local.fo.

 Kristina á Hólmafløtti er ein orkubumba. Kreativ og fevnandi.  Hon fær so mangt í lag. Nú hevur hon roynt at stillað upp til Løgtingið, og næstu ferð kemur hon inn. Heima hjá henni og Steintór á Hólmafløtti hava verið fleiri konsertir, tí at tey hava verið vertir í ØKISTÓNUM fleiri ferð. Stovan hjá teimum við tí eysturvenda glasvegginum er so frálík kulissa. Útsýnið ímóti bygdini millum fjøllini og ímóti havinum gav tónleikinum eina eyka dimensión.

Hesa ferð var tað Ny ham og Teitur og Torleik Mortensen. Nýggjur hamur eru Maria Ljósá og Andreas T. Restorff. Tey syngja Kingo í nýggjum hami. 

Mynd og lýsing tikin av Mariusa FB vanga

Kaffi var á kannuni, og mangt gott varð boðið gestunum.

Torleik, Maria, Andreas, Teitur

Vit síggja tað stóra eysturvenda vindeygað Vit vóru fimm í bilinum hjá Mads úr Havn til Dals. Fyrst fóru vit í Putlhús at fáa okkum nátturða, so fóru vit inn á Hólmafløtt. Ein so frálíkur túrur. Koyrdu heim í tí vakra hálvalýsinum í skýmingini. Vit 4 í kortklubbinum. Á nýbygda útigólvinum á Hólmafløtti saman við Kristinu. Maria í mittuni, Mads tekur sjálvsmyndina.

The three largest political parties of the Faroe Islands after the March 31st general election have signed a coalition agreement as a basis for the formation of a new government led by 29-year-old Beinir Johannesen, the youngest person ever to become Prime Minister of the Faroe Islands.  Mr. Johannesen’s party, Fólkaflokkurin (the People’s Party), then […]

The post Three largest parties sign coalition agreement to form new Faroese government appeared first on Local.fo.

 Aftur vóru øll fløgg í Dali vundin á stong páskamorgun. Sólin skein og friður valdaði. Turið kom suður ein túr, sum var herligt, tí at Turið var farin til Havnar at hitta systur sína, sum var heima og vitjaði úr Danmark, og Turið og familjan vóru í Skotlandi og ferðaðust. Vit vóru í kirkju páskadag og hoydu lestur (Jónleif) og sálmasang (Símun Erik). Tað var nógv fólk í kirkju, so sálmasangurin var kraftarmikil. Bæði teir mollstemmaðu, og teir ljósu hjá Grundtvig.  

Men tað stuttligasta var at síggja eggjaspælið á Prangsjørð. Johild boðaði øllum, at tað var har, tað gekk fyri seg til ásetta tíð. Johild er ímóti øllum: hon skipaði fyri stikkbólti í skúlatúninum fyri ung og gomul, hon skipaði fyri dunnuveiðu í ánni, hon savnar øll. So ómetandi í eini tíð, har so mangt spjaðir og og tjóðrar okkum til skíggjar. Og Johild samskiftir um øll hesi viðurskifti á Dalbingafamiljuni á FB.

Tá ið eg var barn, rullaðu  vit  páskaregg yviri á bønum (har er ikki bøur longur) hinu megin ánna (har er ikki á longur). Vit høvdu 2 egg  í part, og eg minnist einki til, at pápi rullaði við ella rann eftir egginum, hvørja ferð, tað var blakað. Í Dali var festligt og lívsjáttandi at síggja, hvussu nútíðarpáparnir tóku lut í hesum leiki. Og eggini vóru sera mong í tali. Og veðrið var til vildar ta løtuna. 

Tá undirritaði spældi fyrsta hondbóltsdyst í 1964, var ikki møguleiki at koyra úr Havn inn á Strendur at spæla hondbólt. Oyggarvegurin var ikki bundin saman við Hórisgøtu fyrr enn juli mánað 1966, og tí mátti vit leiga bát. Minnist serliga … Læs resten →

The post Deksbáturin Nólsoyar Páll sigldi okkum inn á Strendur at spæla hondbólt appeared first on Hvannrók.

Tabliczki

Moją fotograficzną słabością - obok wspomnianych już lata temu ławeczek - są wszelkiego rodzaju tabliczki i znaki. To one przyczyniły się do mojego zainteresowania językiem pewnego odległego archipelagu. I to one też sprawiły mi niekłamaną radość, gdy pewnego sierpniowego popołudnia po raz pierwszy "przemówiły" do mnie po farersku....

https://farerskiekadry.pl/2026/03/tabliczki.html?utm_source=instagram-business&utm_medium=jetpack_social

Moją fotograficzną słabością – obok wspomnianych już lata temu ławeczek – są wszelkiego rodzaju tabliczki i znaki. To one przyczyniły się do mojego zainteresowania językiem pewnego odległego archipelagu. I to one też sprawiły mi niekłamaną radość, gdy pewnego sierpniowego popołudnia po raz pierwszy „przemówiły” do mnie po farersku. Archipelag Wysp Owczych zwiedzaliśmy już szlakiem ławeczek, […]

Artykuł Tabliczki pochodzi z serwisu Farerskie kadry.

Undirritaði fekk mest sum hondbóltin við móðirmjólkini, tí mamma spældi í fleiri ár hondbólt, og pápi var ein av unglingunum, sum í 1931 stovnaðu Neistan í húsum í Magnus Heinasonar gøtu. Neistin er elsta hondbóltsfelag í Føroyum. Foreldrini vóru góð … Læs resten →

The post Í dag 21. mars fyllir hondbóltsfelagið Neistin 95 ár appeared first on Hvannrók.

Dalur flaggskrýddur

Soljóðandi fráboðan var at síggja á facebook:

Hesir hava í yvir 50 ár trúfast røkt teirra sína: Jóanes N. Johannesen deknur og Sjúrður Nolsøe klokkari fáa “Den Kongelige Fortjenestmedalje”.

Anfinn Johannesen hevur eisini verið deknur í yvir 50 ár. Hann hevur áður fingið medalju fyri sítt trúgva arbeiði hjá Landsverk.

Kirkjuráðið við Helgu Hilmarsdóttir forkvinnu á odda vil heiðra hesar tríggjar menn við at handa teimum gávu, sum tøkk fyri trúgva tænastu.

Jógvan Fríðriksson biskupur handar medaljurnar.

Havstein Klein prestur prædikar. Sandoyarkórið syngur undir leiðslu av Susanne Brattaberg. Møðgurnar Gunna og Signhild Johannesen spæla á tvørfloytu.

Vælkomin til hátíðargudstænastu í Dals kirkju.

Kirkjan var fullsett, tá ið floytutónarnir hjá Signhild og Gunnu fyltu rúmið. Fyrst var ein, um eg so má siga, vanlig gudstænasta.

Sandoyarkórið sang bara ein sang, tað helt eg vera sera kollut, nú ið tey vóru komin til Dals so manssterk.

Bispur var í gullkápuni, sum tað sømir seg ein hátíðardag. Har var gylt av prestum (Jákup, Havstein og Borgný), so arbeiðið hjá bispi í dag var at handa medaljur. Hann hevur humor, bispur. Hann helt fyri, at Havstein fekk bara nógv við í dag í prædikuni, hvør skal siga. Og so kallaði hann GUD ein skilamann, eg veit ikki, um hon hoyrdi í sínum himli, men tað tók hon nokk bara sum skemt.

So kom tann spennandi parturin, nevniliga gávurnar frá kirkjuráðnum, tríggir eins stórir pakkar. Tá ið vit øll vóru komin í Eiriksgarð pakkaðu teir upp. Tríggir málningar við bíbilskum myndevni eftir Hilmar Højgaard. Jesus hittir kvinnuna við brunnin, Jesus rísur úr grøvini og Jesus gongur á sjónum - tað sjáldsama við málningunum var, at Dals kirkja var sett inn í allar.

Í Eiriksgarði hevði Borgný, sum er komin heim at fagna pápa sínum, eina stutta talu, sum dóttir og sum kirkjufólk. At vera kirkjufólk er eisini ein uppgáva, tí uttan kirkjufólk er eingin kirkjugangur. Sjúrður hevði eisini eina talu og Annfinnur takkaði dalbíngum fyri trúfesti.

Dalsbloggurin ynskir øllum trimum til lukku!

Wydaje nam się, że na świecie nie ma już białych plam. Że każde miejsce na mapie zostało dawno obejrzane, opisane i wrzucone do internetu. A jednak to nie do końca prawda. Wystarczy zerknąć na mapę z naniesionymi miejscami, w których zrobiono zdjęcia wrzucane przez lata na Flickra.

https://farerskiekadry.pl/2026/03/mapy-najchetniej-fotografowane-miejsca.html?utm_source=instagram-business&utm_medium=jetpack_social

Wydaje nam się, że na świecie nie ma już białych plam. Że każde miejsce na mapie zostało dawno obejrzane, opisane i wrzucone do internetu. A jednak to nie do końca prawda. Wystarczy zerknąć na mapę z naniesionymi miejscami, w których zrobiono zdjęcia wrzucane przez lata na Flickra. Zebrało się ich całkiem sporo – bez mała […]

Artykuł Mapy / najchętniej fotografowane miejsca pochodzi z serwisu Farerskie kadry.

Herfyri gekk eg mær túr fram við leivdunum av sildaverksmiðjuni sunnan fyri Velbastað. Kom mær til hugs, tá vit sum ung sóu gráar lastbilar við slógvi og sild koyra eftir Hospitalsvegnum og Velbastaðvegnum og vestureftir. Alt byrjaði í 1962 við … Læs resten →

The post Bacalao bygdi í 1963 sildaverksmiðju sunnan fyri Velbastað appeared first on Hvannrók.

Kyndilssøgan er áhugaverd, tí frá byrjan í 1956 æt felagið Ungmannafelagið Kyndil, og felagið var fráhaldsfelag partur af Losjuni N.I.O.G.T. Heilt nógv virksemi var í Losjuni, har tey nú spældu hondbólt um summarið og serliga borðtennis um veturin. Eisini var … Læs resten →

The post Hondbóltsfelagið Kyndil fyllir 70 ár í dag 10. mars appeared first on Hvannrók.