Ja jestem na "zdecydowane tak"!

Podziwianie krajobrazów i bliski kontakt z oszałamiającą naturą Wysp Owczych to tylko część magicznego planu. Aby zatapianie się w rzeczywistość archipelagu było pełne, nie może zabraknąć doznań kulinarnych. Degustacja lokalnych…

Artykuł Odkryj smaki Wysp Owczych – czyli co warto spróbować na archipelagu? pochodzi z serwisu Wyspy Owcze - Klub Miłośników Wysp Owczych.

Beint framman fyri mær er tað stórbærasta á okkara ferðaleið, Dettifossur, sum er millum máttmiklastu fossar í okkara heimsparti, fýra og fjøruti metrar høgur og hundrað breiður. Tú missir næstan ondina, og hóast tað ikki er loyvt, vildi eg ynskt mær eina dronu, at fáa eina rættvísgerandi mynd, sum bara nøkurlunda kann endurgeva ein brotpart av stórsýninum av dettandi fossinum og duninum, ið setur niður í jørðina. Henda urkraft hvørvir, tá veðurlagsbroytingarnar taka lívið av Vatnajøkuli.

Fossurin prýddi inngangin í filminum "Prometheus", sum bretski Ridley Scott gjørdi í 2012 og varð Oscartilnevndur fyri visuella avrikið. Sami leikstjóri gjørdi "Alien", "Gladiator" og "Blade Runner". Ein visuellur stórmeistari. Og tey eksistentiellu sýni av lítlu menniskjuni í markleysu nátturuni, har eingin tykist hava verið fyrr, sært tú nógvastaðni á Eysturlandinum, innan Norröna fer avstað aftur.

Stóri fossurin hevur eisini kveikt tónaskaldið Jón Leifs at skriva samnevnda verkið, Dettifoss, í 1964. Men longu á sumri í 1926 hevur Jón Leivs havt konsertir við Hamburgar Filarmonikarunum í Noregi, Føroyum og Íslandi, skrivar Hjálmar H. Ragnarsson í 1990. Jón Leifs og jødiska konan, Annie Riethof, verða lýst í filminum hjá Hilmari Oddson, "Tár úr Steini", í 1995.

Týsdag til fríggjadag er eitt gott høvi at taka bilin umborð og sigla við okkara Norrönu til Íslands, nú vit eru á gáttini til føroyska summarið. Taka dagar úr kalendaranum, fáa eitt andarhald, fyrireika seg væl, og taka inn sum mest av tí, tú sært. Tað er feria og frítíð. Egintíð, sum fakfeløgini plagdu at siga.

Petur av Vollanum er drúgvasti skipari í reiðarínum. Í februar hevur hann verið á brúnni í fimtan ár. Geir skeinkir kaffi, og meðan Petur vísir okkum fyrstu tekningar av nýggju Norrönu, sum verður 215 metrar long, og bygd sum ein ocean liner, heldur enn í karibiskum siglingarstýli, sigur hann, at báðir synirnir hava fingið siglingstíð umborð.

- Fimta septembur steðga vit tvær nætur á Seyðisfirði, sigur Petur, og er serstakliga fegin um hondbóltstúrin í Oslo, og útlitini til, at tað nú kanska verður Kiel.

- Men fáir føroyingar taka henda túrin til Íslands. Tað eru mest ferðafólk av evropeiska meginlandinum í kamparabilum og húsvognum, sum koma ár eftir ár. Føroyingar vilja til Danmarkar, sigur Petur, sum sjálvur hevur summarhús har.

Svein í Heiðunum situr í búrinum, tá vit tjekka inn. Ikki bara starvsliga tænastusinnaður, men persónliga fryntligur og fyndiga stuttligur, vísir hann okkum á nummar fýra, sum er rætta leiðin umborð og inn á bildekkið, har tey, ja menn og kvinnur, Geir og Maria á myndini, duga so fyrimyndarliga væl at fáa alt uppá pláss. Hetta er abstraktur logistikkur í handaligum verki ein seinrapart í Havn, sum Svein hevur fingið uppá pláss sum eitt turnaround, ið verður avgreitt skjótt og effektivt við komu og fráferð. Og javnan møti eg Regin og vit fáa eitt prát um Gøtu í gomlum døgum.

Ferðin millum oyggjarnar, tá vit leggja Kallin afturum, og Christian í Grótinum hevur ligið í kjalarvørrinum eina løtu, er óbetalilig. Her doyði James Bond, sum vit higartil hava kent hann. Fólk eru bergtikin og best av øllum - eingin belærandi ferðafrásagnarpersónur tekur yvir og fyllir rúmið, larmandi, á øllum málum. Tað er stilli, meðan vit hábarsliga sigla norður gjøgnum Djúpini. Ein tignarlig løta.

Norröna er einasta havgangandi samband, ið knýtir evropeiska meginlandið norður í Atlantshav, til Føroya og síðan Ísland og heim aftur. Eisini fyrsta føroyska samband við siglandi foodies, fólk, ið dáma mat, og vilja hava ein smakk, har tey koma. Kokkur er Andrias Viðstein úr Klaksvík, har abbin hevði pylsuvirkið, og hann úr køkinum á middegi borðreiðir við delikatum smyrjubreyði í Munkastovu og seinni við døgurða á fine dining støði.

Ein umráðandi og vital ruta hjá flutningsvinnuni, men eisini vanliga ferðafólkinum, serliga týskarum, sum við eini krimibók í hondini fara til Íslands um várið og heystið í bussum, men nú í høgum væl útgjørdum bilum ella motorsúklu uppá egin hond. Her eru bøkur hjá skotska Alistair MacLean og enska Desmond Bagley, sum spinnur upp eina Íslandssøgu úr kalda krígnum, "Running Blind", har ein í stríðnum millum eystur og vestur, verður dripin og sleptur niður í eitt vulkanskt op í lendinum. Teir vóru væl umboðaðir í bókaklubbum í sjeytiárunum. Men av hillini í bókasavninum taki eg prædikur hjá Viderø upp í hondina, nú eg fyrstu ferð fari á Eysturlandið.

Leygardagin var prát í Vikusendingini í Kringvarpinum, har Johannes Jensen, hotelleigari, nevndi trygga ferðamálið Føroyar í einum ótryggum og polariseraðum heimi. Rætt hevur hann, tí í eysturi hevur Putin eydnast at fáa okkum at gloyma alt um hugtakið kríggj, við at kalla hansara ómotiveraða álop á eitt sjálvstøðugt land, Ukraina, eina innrás, sum bleiv til eina 'full scale invasion'. Altso ein rættvísgjørd gerð, ikki í námindi av tí, skúlabøkurnar higartil hava kallað kríggj. Norskir putinfjepparar verða nú eisini endurgivnir herheima fyri at skýra evropeiska kríggið 'sanksjonskrig', eitt russiskt revsiátak. Miðlarnir taka hetta upp og fáa okkum at gloyma alt um, at kríggj er aftur í Evropa. Vestanfyri er Trump líka krígselvandi allastaðni í Heiminum, eisini í okkara ríkisfelagsskapi, og í Miðeysturi er eini ríkisleiðarin ikki minni krígsfegin við bestu vápnum, hóast søgan skuldi sagt honum og hansara fólki nakað annað.

Niðurlendska parið Jan-Willem van de Pol og Annemieke Bron fyrireika túrin til Íslands, har tey skulu koyra í tríggjar vikur. Tey hava verið eina viku í Føroyum og tosa um málið, mótvegis nýnorskum, íslendskum og donskum, og so um navnið á landinum, um tað skal vera Holland ella Niðurlond. Tað seinna er skjóta svarið, Sjálvsagt, siga tey bæði og greiða frá, hví tað er rætt og hitt er púra skeivt. Ein týskari í gulari troyggju, sum er limur í einum Citroen 2CV, vil eisini verða við á myndini. Hann og konan fara somu leið runt Ísland.

Og so síggi eg týska krígsbilin, sum abbasonurin, Olaf, ið tá var seks ár, varnaðist á kampingplássinum, og vit báðir skrivaði søguna "Olaf sær ein krígsbil". Hugsi, hann er her á hvørjum ári, týski krígsbilurin. Trýst á leinkið og les søguna.

Gjøgnum stóra koyggjuvindeyga sæst sissandi havið, og tað sigst eisini vera gott móti sjóverki og øllum, sum hongur uppi í tí, at síggja og uppliva havið, hóast vit eru á áttanda dekki. Einki slit sæst nakrastaðni, har eg var, og so at hoyra fremsta íslendska troubadour við nýggjum sangum, Bubba Morthens, tað er bara frábært, hóast plátuheitið er tað longst nakrantíð: "Ég er ekki sá sem þú heldur ég er sá sem ég er", ella á føroyskum: Eg eri ikki tann, tú heldur, eg eri tann, eg eri. Og tað hevur hann ivaleyst rætt í, burtursæð frá at hann er betri enn nakrantíð. Bubbi, sum hevur sungið um at trælka í fiski í Føroyum og íslendskum bygdum, er í toppformi við kontantum rokkljóði, ið summstaðni nemur við disco, men allarbest við tíðina í Das Kapital í 1984. Nýggi rokksangurin "24 tímar" krøkir best í "Blindsker", mín favoritt við Bubba frá 84. Kortini, "Júlikvöld" er heitið á fyrsta sanginum á summarútgávuni hjá íslendska Bubba, sum, havi eg talt rætt, er album nummar fjøruti.

Í Munkastovu tekur Pablo ímóti. Fryntligur, tænastusinnaður og stuttliga vitandi uppá ein orðaknappan og professionellan máta, so tú altíð kennir teg væl. Hann er úr Pólandi, beint sunnan fyri Stettin.

Settur við borðið, varnist eg góða støði við serviettum og bestikki, og so tað heilt serliga, at gongulagið hjá øllum er artistiskt, listarliga málsøkið, elegant og ongantíð tungt. Sum tá flogternurnar í luftini vísa rímingarleiðir. Tann reina balett.

Brúsandi vín kemur á borðið, og fyrsti undanrættur er ein røst fiskakrokett. Tað hepnast altíð væl. So kemur hummari og toskur, turka gás við súrepli á drýli, lambakotelett við myntu og ræst lambskjøt í tortellini. Og afturvið parar Pablo eitt glas ella tvey av heiðurskrýnda spanska Rolls Royce víninum hjá danska Peter Sisseck, Pingus. Eg eri ovfarin og bilsin, fyrstu ferð at sleppa at smakka Pingus. Omaná eru sukurfermenteraðar rabarbur við curd og sauterne frá Andreasi.

Dagin eftir royna vit á sama staði hummara við kolrabi á botninum og blak, sum er stroytt uttanum. Pablo hevur leitað og funnið tvær fløskur av reyðvín, sum helst ikki eru fleiri enn tíggju í øllum Norðurlondum. Chambolle-Musigny 2022, floyalsmjúkt við gardinum og øllum, sum kennarar kika eftir gjøgnum glasið. Anna serverar.

Kjøtið er moyrt, várleykur er afturvið, og so kremut soppasós og eplamos við snertum eplaflusi, sum er broyskið. Andreas kemur við góðum ostum omaná, sovorðnum sum Gammel Knas, Hvide Dame og Drunken Dog, ræstur og innsprændur við gin, og so Tawny portvín afturvið. Ein sublim máltíð. Løtt og elegant á føroyskum kjøli. Servering og selskab er framúr. Andreas Viðstein tekur hin kokkin úr køkinum til okkara borð og teir heilsa uppá. Hann er Jeffrey Mirano og er av Filipsoyggjum.  

- Ísland er fýrs ferðir størri enn Føroyar, sigur Jói, Jóan Petur, sum býr á Seyðisfirði, giftur Hrefnu, og tey eru á heimferð, eftir at hava gist á Brandan í Havn, við einum bólki, sum telur sjey og tretivu. Jói er slektaður úr Andarisa heima á Sandi, sonur Hans (1920-2005), ið var næstelstur í barnaflokkinum, sum taldi tólv. Hann flutti til Seyðsfirðar í 1946, har Jói er føddur í 1950.

- Átjan dagar í apríl slapst ikki niðan brekkuna til Egilsstaðir, sigur Jói. Vegurin er í somu hædd, sum vegurin niðan á Sornfelli, ið helst er hin hægsti koyrivegur í Føroyum.

- Tað eru meir enn seks hundrað metur, tit skulu upp í hædd eftir Seyðisfjarðarvegi. Trettan kilometur langa tunnilsætlanin millum Seyðisfjørð og Egilsstaðir, sum vit eru í kommunu saman við, varð løgd á hillina eftir síðsta altingsval. Men kommunuvalið, sum var beint nú, broytti einki í samanseting her hjá okkum, sigur Jói og leggur afturat, at nú mugu vit ikki koyra við píkadekkum. Tað kostar túsund føroyskar krónur í bót fyri dekkið. Og legg til merkis, at nú prísurin á diesel og bensin lækkaði, rindar tú kilometurgjald, sum er vegskattur hjá tykkum, sigur Jói, sum vísir mær nettænastuna, umferðin.is.

Er ein vegur grønur, so er í lagi at koyra, er hann reyður, slepst ikki fram. Á síðuni sært tú eisini ferðslutøl, hvussu nógvir bilar hava koyrt seinastu minuttirnar.

Jói greiðir frá, at nú er einki fiskaarbeiði á Seyðisfirði, her 670 fólk búgva, men nógv ferðavinna. So mikið sum 400.000 ferðafólk hevur onkur talt í fjør. Her eru gistingarhús, húsahotel, og airbnb. Hálvfems ferðamannaskip koma higar um árið. So nógv sum nítjan prosent eru útlendingar, nevndi Kringvarpið, í sambandi við íslendska kommunuvalið.

Tað er kavið í fjøllunum, men ikki á vegnum, tá vit koyra niðan frá Seyðisfirði. Landslagið broytist skjótt, tá vit koma um tað hægsta, lyngur, mosi og víðar fløtur. Vit steðga á við Jökulsá á Fjöllum og brúnna, ein suspension bridge, sum varð bygd í 1947, og ótu ein bita, og steðgaðu við Hverir og Grímstaðir. Ætlaðu at svimja, men har var stongt.

Vit koyra til Mývatn, har altskyns fuglur hoyrist og sæst í góðum fuglakikara, og vit krossa hina kendu Laxá. Fosshotel Mývatn dagar undan uppi á fløtuni, sum eitt framtíðar rúmdarfar í mánalandslagnum, nýlent í vulkansku oyðuni. Bygt, so tað næstan ikki sæst aftur í lendinum. Vit kendu hotellið úr filminum "Northern Comfort", sum íslendski Hafsteinn Gunnar Sigurðsson gjørdi í 2023 um fólk, ið eru bangin fyri at flúgva. Tey savnast á einum flogvølli í Bretlandi, og endaliga royndin er at fara umborð á eitt flogfar. Sjálvandi er tað íslendskt, og eftir nógvar skakandi, men eisini stuttligar hendingar, skriva tey seg inn á júst hetta hotellið við Mývatn. Umframt at gera egnar góðar filmar, hevur Ísland dugað serstakliga væl at dragað altjóða filmar til sín og bjóða fram locations, upptøkustøð, í kapping við onnur lond. Tað hevur havt stóran týdning fyri filmsgerð og alla ta avleiddu vinnuna, har í landinum, fyri ikki um at tala branding av Íslandi og tí, sum íslendskt er.

Juraj úr Slovakia, høgru megin, sum var í Føroyum í síðstu viku og royndi Roks, og Kamil úr Pólandi, sum veit alt um filmin um flogræðslu, seta silunga, bleikju, úr lokala økinum, roykta á næsta bóndagarði við seyðasparli og smurda við hunangi og løgd á myrkt grovkornað breyð. Men tað er bara forrætturin. Høvuðsrætturin er sama síl, bleikja, arctic char, við sitrón og kryddurtum við byggkorni, soppum, sýru fennel, aspargus og tomatsmørsós. Tvær ljóðleysar rýpur ganga undir vindeyganum. Tær eru so hvítar, at tær síggjast langvegis og allastaðni aftur, serliga har svartur sandur er. Á sama hátt sóu vit ein lágbeintan ungrev, hvítan við tjúkkum hala, renna yvir um vegin til Egilsstaðir. Tá er gott at hava kikara. Og so hoyra vit í matstovuni við Mývatn syngja John Prine og Dolores Keane "Her í bygdini" í originalútgávuni "In a Town This Size".

Runt um Mývatn vitja vit Dimmuborgir, har tú frítt kanst ganga eftir góðum gøtum millum vulkanska grótið, ið er sum at lesa "Flumbra" hjá Guðrún Helgadóttir og serliga at síggja tekningarnar hjá Brian Pilkington.

Á Egilstøðum fara vit inn á Gistihúsið frá 1903 at fáa okkum kaffi. Innkomin hitta vit eigaran Gunnlaugur, Gulli, sum er giftur Huldu Elisabeth Danialsdóttir, sum er ættað úr Klaksvík. Gulli hevur keypt elstu hús í býnum, Nielsen Restaurant. Men tað er ikki tað mest áhugaverda. Tí um eitt bil koma foreldur hansara inn á gólvið, 89 og 90 ára gomul. Mamman, Margreth, fortelur um garðin Karlsskála við Reyðarfjörð, sum mamman var av, og tær báðar mammusystrarnar, sum giftust til Føroya, onnur við Jóannesi Patursson í Kirkjubø, og hin við Hans Mohr í Havn. Hon minnist fólk í ættini, nevnir fleiri, sum hon enn hevur samband við, og ikki minst serstaku upplivingina at fara í dans í Sjónleikarhúsinum, sum er frá 1926. Men tað vóru hestar, sum vóru gamla sambandið, minnist Margreth.

Og tá vit fara í Bónus handilin á Egilstøðum at keypa lambakotelettir og annað íslendskt krás, møti eg systkinabarninum, Leif Berg, sum hevur Berg Hestar, og loyvi at flyta ross til Føroya. Tað eru ørindini hann er í á hesum leiðum. Soleiðis gongur alt í ring, tá tú ferðast í næstu londum. Haldi, eg fari at tekna meg til ferðina hin 8. september.

Á bryggjuni á Seyðisfirði møta vit Eygló, dóttir Jóa og Hrefnu. Hon er gift føroyska Dánjali, og er leiðari av innkomutænastuni hjá Smyril Line á Seyðisfirði. Eftir átjan tímar síggja vit Risan og Kellingina, sum Martin Næs skrivaði íslendsku-føroysku søguna, "Spell, at sólin kom upp", um. So eru vit heima.

Takk fyri gott ferðalag og góða fyrireiking, Unn, Jensina og Johan.

Iście farerskie podejście do problemu, z dystansem 😉

Kto się wybiera?

385 gramów. 460 liter "ð". 365 stron zamkniętych w miękkiej okładce.

Czy zabrane na nich zdania mogą opisać te osiemnaście atlantyckich kropek w sposób kompletny, wyczerpujący i ciekawy?

Od dziś możecie to ocenić sami. Na księgarskie półki nakładem @wydawnictwo_poznanskie trafia bowiem drugie wydanie "Farerskich kadrów". Pod nowym tytułem, uzupełnione i zaktualizowane. Nadal pełne pasji, zdjęć, farerskich smaczków, zaskoczeń i wzruszeń.

Przygoda trwa!

385 gramów. Ponad czterysta pięćdziesiąt liter "ð". 365 stron zamkniętych w miękkiej okładce. Czy zabrane na nich zdania mogą opisać te osiemnaście atlantyckich kropek w sposób kompletny, wyczerpujący i ciekawy? Od dziś możecie to ocenić sami.

Na księgarskie półki nakładem Wydawnictwo Poznańskie trafia bowiem drugie wydanie "Farerskich kadrów". Pod nowym tytułem, uzupełnione i zaktualizowane. Nadal pełne pasji, zdjęć, farerskich smaczków, zaskoczeń i wzruszeń.

The Faroese have made history by qualifying for the 2027 World Men’s Handball Championship after winning both qualifiers against Bosnia-Herzegovina. The first of the two qualifiers took place on Thursday, when the Faroese managed to beat the Bosnian team 24-22, after a half-time score of 12-10. Then on Saturday, the Faroese team once again beat […]

The post Faroese men’s handball team are through to World Championship for first time appeared first on Local.fo.

Um dagarnar kom Pauli Reinert Poulsen, sum vit kenna frá sendingunum Hoydalar, á gátt við nýggju LP plátuni "Sál", níggju kompositiónir, fýra hjá Óskari, tríggjar hjá Bárði og tvær hjá Paula sjálvum.

Rógvi á Rógvu er við trummurnar og íslendski Óskar Guðjónsson, sum spældi við Mezzoforte, og nú hevur bólkin ADHD, spælir saxofon. Tutl gevur út, myndina á plátuhúsanum gjørdi danski Poul Janus Ipsen og útgávukonsert er í Reinsarínum í Mentunargøtuni í Havn leygardagin 30. mai. “Sál” varð innspæld í Sjónleikarhúsinum í Havn eftir einum degi í august 2024. 

Higartil dámar mær best "Scoville" hjá Bárði, har gittarspælið hjá Paula er í góðum fokus. 

Men er tað pipar-skalin, sum sipað verður til í heitinum, Scoville, ella er tað amerikanski gittarleikarin, sum eitir næstan tað navnið?

- Jú, hatta er scoville skalin, men heitið og lagið eru eisini ein viðurkenning av amerikanska gittaristinum John Scofield. Mín portalur til jazz tónleik sum heild var gittaristurin John Scofield. Eg var tá ein ungur rock-gittaristur, og hann fangaði meg, tí hann blandaði jazz við blues og funk. Síðani bleiv eg bitin av traditionellum jazzi umvegis serliga Joe Pass. Eg minnist tá eg flutti til USA at lesa síðst í nullunum, at tað var tosað um modernaðan jazz, og eg bleiv tá, og eri enn, fullkomiliga bergtikin av Kurt Rosenwinkel, sum bæði tann fremsti gittarleikarin og komponisturin av síni samtíð. Nú á døgum finni eg nógvan íblástur frá normanninum Lage Lund og einum youtube’ara sum eitur Cecil Alexander.

Hvussu vilt tú lýsa títt gittarljóð, hvat siktar tú eftir, skiftir tað eftir høvi, hvør ella hvørjar eru fyrimyndirnar, og hava tær broytt seg gjøgnum árini?

- Tá ið ein spælir við eini slíkari kvartett, har gittarin er primera akkord-ljóðførið, stendur tað mær rættiliga frítt at lita ljóðmyndina. Í løgunum við høgum tempo leggi eg meg eftir einum turrrum ljóði uttan rúm-effekt, sum reagerar skjótari við pulsinum frá kontrabassinum og trummubekkarunum. Síðani brúki eg eina overdrive pedal at fáa meira sustain og ífyllu frá yvirtónunum.

Á plátuni eru fleiri løg við lágum pulsi og nógvum rúmi í ljóðmyndini. Her brúki eg rúmklang og ekkó, sum fungera eitt sindur sum sustain-pedalin á einum klaveri. Í slíkum førum gevur hvør nóti nógv ljóð frá sær, og tað verður ikki neyðugt at yvirspæla tað heila. Her kunnu nevnast fyrimyndir sum Pat Metheny og Bill Frisell, sum eru kongur av tí yvirjarðliga ljóðinum.

Gittarin á upptøkuni er ein Gibson ES-335 frá 1970, ein sokallaður semi-hollow gittari. Hesin hevur tað besta frá báðum heimum: Ein fyldigan, akustiskan klang men við einum fokuseraðum attack.

Hvussu vilt tú lýsa tínar báðar kompositiónir á plátuni?

- Eg havi skrivað tvey av løgunum á plátuni. "Muito Maneiro" hevur brasilskan íblástur, og tá eg skrivaði lagið, hevði eg at byrja við bert eitt gittarostinat í 5/4 takt. Síðani skrivaði eg nøkur motiv, sum eg eksperimenteraði við at flyta upp og niður, til eg til endans hevði ein lidnan melodi, sigur Pauli.

- "So nær, so fjar" er ein ballada sum var skrivað yvir fleiri ár. Fyrsta pettið var skrivað ein dagin, tá eg sat við gittaranum og arbeiddi við nøkrum intervallum. Hitt petti, sum kanska kundi verið kallað niðurlagið, var skrivað fleiri ár seinni, tá lagið skuldi brúkast til eina upptøku, sigur Pauli at enda.

Øll tey ár, eg havi lurtað eftir tónleiki, hevur gittarin verið í fokus, óansæð, hvat slag tónleikurin hevur verið. Nýggjast við Paula Reinert Poulsen í sendirøðini Hoydølum í fokus. Hvussu hárfínt eitt evarska lítið gittarljóð kann seta ein kendan sang í nýggjan karm og skapa eitt óvæntað huglag. Og so tað øvuta. Hvussu hart sami gittaristur kann skrúva frá og sláa á streingir, teir somu umaftur og umaftur, bara tí sjangran sigur tað.

Í Havn í fyrndini dyrkaðu nógv gittarljóðið hjá írska Rory Gallagher, sum hevði ein elligamlan elgittara, ein slitnan Fender Stratocaster frá 1961, ið ein ummælari lýsti sum eitt ótilgjørt stríðsamboð beint av hermótinum brennimerkt við eini ómiskenniligari blues sál. Hetta er Rory.

Og so var tað Jimi Hendrix, sum í eygunum hjá mannfrøðingum gjørdi gittarin til ein natúrligan útvøkstur av kroppinum, ein nýggjur anatomiskur limur. Tað var ikki óinteressant at lesa í samtíðini og síggja, hvussu fotografar stillaðu seg við senukantin at avmynda hann og gittaran.

Har var ikki pláss fyri raffinementum í smálutum, sum hjá norska Knud Reiersrud, tá hann spældi í Vesturkirkjuni saman við urguleikaranum Iver Kleive og Bach kórinum í Oslo. Tá fóru triviellir norskir streingir og tónar afturvið skógvatrampi á kirkjugólvið heilt til Afrika og tulkaðu rock, blues, soul og gospel, í einum søguligum ljósljóði, meðan hildið varð heilagt. Nemandi illustrativt í løtuni og í langa tíð ljómandi í tínum egna tilvitskuliga ljóðrúmi, tí Bach kórið í Oslo váttaði tað sakrala í løtuni. Og so var tað Kirkelig Kulturverksted og teirra akustisku upptøkur í norskum trækirkjum, ið skaptu eitt stillført broyskið ljóð sum hjá kanadisku Cowboy Junkies, við eini heilt nýggjari rúmkenslu og -klangi. 

Hartil skal sigast, at heima hevur ljóðið altíð verið gott, pitch perfect, at endurgeva dynamiskan og serliga gittarbaseraðan tónleik av plátu, heilt upp til Spotify dagarnar, tá stereoanlegg minkaðu niður í einki og tónleikur á plátu gjørdist óhondgrípiligur, tí allir húsar og tekstir vórðu burtur. Tónleikur bleiv eitt commodity at siga frá, hvar næsta stadiumkonsert fór at verða hjá kendum og ókendum í londum langt burturi.

 Takk fyri lurtingina og at venda hesum - og góða eydnu við plátuni og konsertini!

Despite its notoriously volatile weather, the Faroe Islands is gaining traction as a tourist destination, with hiking ranked as a top activity alongside sightseeing and boat tours. For one thing, the highly compact topography of the islands is extraordinary, with magnificent views within ready reach wherever you are—plenty of locations on mountain ranges and along […]

The post Hiker’s paradise appeared first on Local.fo.

Á middegi í dag bjóðaði Ana Bassie italskar trøflur afturvið eggjakaku og einum portugiskum tekrússi við mintu, sitrón og ingifer. Tær havi eg ikki smakka áður, trøflurnar.

Eg skeri, ella telgi, tær niður yvir eggjakøkuna og leggi so nakrar skivur omaná, sigur hon. Smakkurin er av jørð, nøtum og soppum. Marknaðarprísin á trøflum tosa vit ikki um.

Ana er úr Portugal, og hevur búð í Føroyum í fleiri ár. Manninum, Jon Simonsen, sum er úr Hoyvík, møtti hon í Abidjan. Foreldur hennara eru úr Kongo í Afrika og býnum Aveiro har norðuri í Portugal.

Moss er eyðkendur við havnalagið, tí matstovnan er inni í einum blómuhandli, Árstíðirnar. Her kanst tú ganga millum blómurnar, hyggja og taka til tín angan, og bráddliga finna eitt nýtt matstovuborð í einum nýggjum króki, runt ella fýrakantað, stórt ella lítið, meðan rútmiskur tónleikur floymir út í rúmið.

Prísurin fyri tvey er 510 krónur. 

Árliga Eurovision Song Contest, sum hesuferð er í eysturríkska høvuðsstaðnum, Wien, fyllir ikki bara hálvfjerðs ár, men er eisini heimsins størsta afturvendandi sjónvarpssjov.

Sjovið er í allar mátar second to none. Akrobatarnir, ið taka yvir í fyrru hálvfinalu, og undirhaldsvirðið í kvisskapping millum fremmand frásøgufólk á staðnum.

Og so fyrst og fremst báðir spikararnir á pallinum og danski Ole Tøpholm í mikrofonini til okkum í Føroyum, tí vit í ár duga ikki betur. Einaferð var Gunnar Nolsøe í hesum leikluti, sum hann megnaði til fulnar.

Sjálvspeiandi kvinnuligi spikarin bjóðar saman við medvertinum einum avstralskum sangara á pallin. Tey tosa um munin á Austria og Australia, sum í enskttalandi miðlaheiminum kunnu verða mistikin fyri at verða tað sama. Nei, sigur hon og tekur niður eftir egnum serstakliga prangandi bróstum. - Har er flatt og turt, sigur hon og gongur ertandi avstað. Eg trúgvi ikki mínum eygum, at tú so sarkastiskt undirhaldandi kanst avlevera eina so effektiva punchline, uttan at eg havi orsøk at kalla hana sexistiska. Í so fall var tað bara móti sær sjálvari.

Og á Facebook rópa ísraelsvinir hart um boykottið av Ísrael og hava útgreinaðar loysnir, hvussu tú, sum ert kallaður av Ísrael, kanst atkvøða fyri Ísrael og ongum øðrum. Hetta er sum rúsevnamisnýtarar, ið bara hava eygað fyri einum. Rúsevnakelduni í ekkókamarinum.

Fyrst fyri í byrjanini síggja vit sum vanligt er søgulig flash backs til fyrstu vinnandi sangir á ymsu málunum. Er hetta í miðlahøpi nakað av handahógvi merkt, so er tann parturin av innganginum, sum samstundis sýnir tveir menn í heimasofuni, og sum árini ganga, leggja armin um økslina á hinum manninum, og so er vupti annar vekk og burtur, eitt forteljaragreb sum ikki er av handahógvi merkt. Tað er ein indikatión av ítalusetta viðhaldsskaranum, samkyndir menn, sum natúrliga eldast við tíðini.

Og so er tað aftur inklusjónin av landinum Ísrael, ið eisini passar sum fótur í hosu til homofilu inklusiónina í Eurovision, sum ger øll fegin, uttan tey, sum halda við Palestina og serliga eru ímóti bevísiliga fólkadrápinum í Gaza. Grannalandið Ísland hevur saman við øðrum EBU londum, ið eiga og skipa fyri kappingini, tikið seg úr henni, songkappingini, men ikki meir enn so, at tey kortini senda hana sum eina servis til íslendska borgaran. Tað er at gardera seg í uppáklistraða meiningsdannilsinum har eingin meining er longri enn til næsta reklamubrot.

Í Eurovision sangkappingini møtast allir heimsins streymar, sum í 70 ár hava fagnað evropeiskum poppi á móðurmálinum, og seinastu áratíggju hava eydnast at seta samkyndan livihátt og samleika so ovarlaga á breddan, at alt sjovið verður ein fest fyri samkyndleika.

Ímeðan síggi eg, at fyrrverandi tingformaður er farin í hernað móti, ja gevur harðliga ilt av sær, at orðið kvinna nú skal brúkast í føroyska tinginum. Tað er líkasum eisini eitt ting, at verða so í andstøðu, at tú som en røst fra graven og uttan at gáa um tað, tryggjar tær eitt pláss í definitiónini av áskoðarunum í heimsins stórsta sjónvarpssjovi. Tú veitst bara ikki av tí, tí tú kemur ikki útum tín egna tulkingarskara.

Sum tiltakið fer um skermin, hin danska væl at merkja, tí hin føroyski er ikki komin úr skápinum í ár, so gongur upp fyri mær, at sjovið heldur lív í beinleiðis sjónvarpi, sum millum egosentriskar sosialmiðlar til egin eygu og oyru einans, dyrkar ein fjølmiðil, sum ger hol í sjógv, miðlar til fjøldina, og setur ein hugbindandi dagsordan, og ikki bara er ein einstaklingamiðil, ið kontradiktiskt kallar seg ein sosialan miðil. Eurovision er eitt benchmark, eitt mát og statement, fyri hvat ein miðil er, hvussu hann kann fyllast við innihaldi, sum virðir og rakar samtíðina, í passandi løtum við ágangandi sjálvspeii, meðan talt verður upp í juridisku jungluni, sum er hin seinasta at duga miðling í okkara mentan, so torskild tey duga at gera tey einfaldastu viðurskifti.

Men eftir stendur, at Ísrael og homo, eru lívsseigastu søluvirði, brands, og stórstu attraktiónir í okkara tíð. Ikki tí, tað havi eg uppdagað fyri árum síðan, tá ísraelski sendiharrin vísti The Cakemaker og Red Cow í Filmsfelagnum. Góðir og týdningarmiklir fyri ikki at siga neyðugir filmar. Men skýggjar tú samkyndan livihátt, so skalt tú nokk hyggja aðrar vegir, enn til Ísraels, ella revurdera og nýhugsa títt innara gjeikarasýni uppá tað landið, vápnaídnað og krígsførslu.

Av teim fimtan sangunum fyrsta kvøldið, dámdi mær best Finnland við standhaftiga klassiska violinspælaranum Lindu Lampenius, síðan Italia, sum er tryggjað eitt pláss í endaumfarinum, við Elvis lookalike, Sal da Vinci, sum nostalgist kann fevna allar croonarar av Miðjararhavsleiðini og Iglesias eisini, og so pólska powerhouse sangarinnuna, Alicja, við svarta harlem gospel sanginum Pray. Eitt sterkt úttrykk mitt í vilsta Evropa. Og so hevði Portugal ein vakurt harmoniskan boyband sang av tí fittasta slagnum. Men fremst í kvøld vóru tey bæði úr Finnlandi Linda Lampenius og Pete Parkkonen.

Vitlíki, sum eg altíð havi við hond sum ein siropshund, sigur, at Finnland fer at vinna, teimum næst verður Danmark og síðan Grikkaland.

Forsagnir um ókomnar sjónir kunnu verða svikaligar. Men tað tekur einki frá undirhaldinum, sum uttan síðustykki er best, tá Eurovison sangkappingin fer um skermin.

Let the best man win, sum kvinnan úr Svøríki sang í Náttarravnskappingini í hálvfemsunum.

Í fleiri ár havi eg leitað eftir gomlum neistamyndum. Nógvar myndir eru funnar, men ikki eri eg nøgdir við, at eingin mynd enn finst av neistamonnum, sum vunnu FM-heitið í 1949, 1953 og 1955. Pápi mín Helge Michelsen var ein … Læs resten →

The post Fekk mynd av mammu í hondbóltsklæðum appeared first on Hvannrók.

Tinghúsið, tað sum er á Vaglinum, og ikki tað samhaldsfasta, sum undir sama navni er uppi á Hjalla, var púra laiv í Breddanum í Útvarpinum í morgun. Sjálvt undir kønu og greiðu hondini hjá vertinum, Marjun, í henda knappa útvarpstíma, kann eg ikki annað enn sanna, at týska og seinni eisini enska frammandaorðið braindrain er poppað upp úr orðabókadvalanum og hevur rakt nýggju tingsamansetingina í olukkumát. Sum nývalda Bjørg førdi fram, uttan at tingliggjørdu tinglimirnir, serliga norðan av landi, tyktust skilja nakað, so er fyrsta átak hjá samgonguni at blaka tjúgu milliónir krónur eftir mobilum oljupengum í eitt ørstutt summarskeið. Fólk missa nummarpláturnar. So illa hevur ongantíð staðið til, sigur hin eina um bilaprátið, sum er nýggja mátieindin hjá stjórnarflokkinum. Nummarpláturnar. Øtist, at braindrain so bráddliga og so harðliga hevur rakt og gjørt innrás í tinghúsið. Hetta treingir so nógv til sporing og avbalansering á dekkverkstaðnum, at eg kenni meg raktan av eini flóð av braindrain og yvirdrivnum hugi at ringja til super dekk. Minnist ikki, at eg fyrr havi verðið so sannførdur um, at tey, sum í tinginum í okkara representativa parlamenti, skapa so nógvan trekk, mannaskaptan braindrain, eftir so stuttari tíð, sum hoyrdist púra laiv í Breddanum í morgun. Vænti, at hetta valskeiðið fer ikki at vara fýra ár. Kanska er tað gott tað sama. Tí fátækraváðin er aðrastaðni enn við bensinstøðirnar. Men tað heldur samgongan ikki.  

Late spring is here, the weather is getting warmer, and the festival season packed with live concerts is fast approaching.  First up in the long line of exciting music festivals scheduled for this summer is Sørvágur’s Country and Blues Festival, on June 11th to 13th. Among artists scheduled to perform in Sørvágur is Ireland’s Robert […]

The post Music festival season to kick off with western-themed concerts appeared first on Local.fo.

Jaką pamiątkę przywieźć przyjaciołom i bliskim z Wysp Owczych? Co kupić na archipelagu dla siebie? Turysta ma te pytania w głowie często jeszcze zanim wyruszy w podróż.  Na podstawie naszych…

Artykuł Jakie pamiątki kupić na Wyspach Owczych? pochodzi z serwisu Wyspy Owcze - Klub Miłośników Wysp Owczych.

W dniach 10 – 12 kwietnia 2026 roku w malowniczych Bielicach w Kotlinie Kłodzkiej odbył się I Zlot Miłośników Wysp Owczych, zorganizowany przez Klub Miłośników Wysp Owczych Faroe.pl. Miejscem spotkania…

Artykuł I Zlot Miłośników Wysp Owczych w Bielicach pochodzi z serwisu Wyspy Owcze - Klub Miłośników Wysp Owczych.

Najwyższy szczyt europejskiej części Królestwa Danii znajduje się na wyspie Eysturoy, w jej północnej części. Należy do Korony Europy, więc jeżeli ktoś zalicza wizyty na najwyższych wierzchołkach Starego Kontynentu, musi pojawić…

Artykuł Szczyt Korony Europy na Wyspach Owczych – Slættaratindur pochodzi z serwisu Wyspy Owcze - Klub Miłośników Wysp Owczych.

Packed with stunning scenery and essential information on everything Vagar, the most widely explored island in the Faroes, a new short documentary has been released. Produced by Tyril & Olsen and presented in association with Local.fo, Across Faroe Episode 1: Vágar is the first in a series, with the ultimate aim to cover all of […]

The post New film on Vágar offers plenty of awesome views and useful insights—video, photos appeared first on Local.fo.

Zanim drogową sieć na Wyspach Owczych wzbogaciły podmorskie tunele, jedynym sposobem przemieszczania się między wyspami były łodzie. Intrygującym epizodem w marynistycznej historii archipelagu są mjølkabátar – sieć promów uruchomiona przez stołeczną mleczarnię.

https://farerskiekadry.pl/2026/04/mleczne-promy.html?utm_source=instagram-business&utm_medium=jetpack_social

Farerzy – tak jak każda wyspiarska nacja – zależni są od morza. Łodź przez stulecia była nieodzownym środkiem transportu. Zanim drogową sieć na Wyspach Owczych wzbogaciły podmorskie tunele, jedynym sposobem przemieszczania się między wyspami były łodzie. Intrygującym epizodem w marynistycznej historii archipelagu są mjølkabátar – sieć promów uruchomiona przez stołeczną mleczarnię. Mleko ma najszybszy transport […]

Artykuł Mleczne promy pochodzi z serwisu Farerskie kadry.

There is really no place quite like Fugla­fjørður. Situated in a protected bay on the eastern coast of Eysturoy and surrounded by the visually striking, steep mountains of the northern regions of the Faroe Islands, the 1,600-population town has long been known for holding its own and punching above its weight. Fuglafjørður’s evident claim to […]

The post Arts thrive amid Fuglafjørður’s industry appeared first on Local.fo.

Grindadráp na Wyspach Owczych. Sprawdź, jak wygląda tradycyjne polowanie na grindwale, jakie ma zasady i kontekst kulturowy, bez skrótów medialnych.

Artykuł Grindadráp – tradycja polowań na grindwale pochodzi z serwisu Wyspy Owcze - Klub Miłośników Wysp Owczych.

Fyri nøkrum árum síðani fór fram stórt spreingivirksemi við høllina á Hálsi, tí hølli skuldi byggjast uppí núverandi høll, og nógv parkeringspláss skulu gerast eystanfyri høllina. Girðing bleiv sett um økið, men vit sóu skjótt, at stórur vakur steinur slapp … Læs resten →

The post Skipar Hansens steinur bleiv ikki boraður og sprongdur appeared first on Hvannrók.

 Kristina á Hólmafløtti er ein orkubumba. Kreativ og fevnandi.  Hon fær so mangt í lag. Nú hevur hon roynt at stillað upp til Løgtingið, og næstu ferð kemur hon inn. Heima hjá henni og Steintór á Hólmafløtti hava verið fleiri konsertir, tí at tey hava verið vertir í ØKISTÓNUM fleiri ferð. Stovan hjá teimum við tí eysturvenda glasvegginum er so frálík kulissa. Útsýnið ímóti bygdini millum fjøllini og ímóti havinum gav tónleikinum eina eyka dimensión.

Hesa ferð var tað Ny ham og Teitur og Torleik Mortensen. Nýggjur hamur eru Maria Ljósá og Andreas T. Restorff. Tey syngja Kingo í nýggjum hami. 

Mynd og lýsing tikin av Mariusa FB vanga

Kaffi var á kannuni, og mangt gott varð boðið gestunum.

Torleik, Maria, Andreas, Teitur

Vit síggja tað stóra eysturvenda vindeygað Vit vóru fimm í bilinum hjá Mads úr Havn til Dals. Fyrst fóru vit í Putlhús at fáa okkum nátturða, so fóru vit inn á Hólmafløtt. Ein so frálíkur túrur. Koyrdu heim í tí vakra hálvalýsinum í skýmingini. Vit 4 í kortklubbinum. Á nýbygda útigólvinum á Hólmafløtti saman við Kristinu. Maria í mittuni, Mads tekur sjálvsmyndina.

 Aftur vóru øll fløgg í Dali vundin á stong páskamorgun. Sólin skein og friður valdaði. Turið kom suður ein túr, sum var herligt, tí at Turið var farin til Havnar at hitta systur sína, sum var heima og vitjaði úr Danmark, og Turið og familjan vóru í Skotlandi og ferðaðust. Vit vóru í kirkju páskadag og hoydu lestur (Jónleif) og sálmasang (Símun Erik). Tað var nógv fólk í kirkju, so sálmasangurin var kraftarmikil. Bæði teir mollstemmaðu, og teir ljósu hjá Grundtvig.  

Men tað stuttligasta var at síggja eggjaspælið á Prangsjørð. Johild boðaði øllum, at tað var har, tað gekk fyri seg til ásetta tíð. Johild er ímóti øllum: hon skipaði fyri stikkbólti í skúlatúninum fyri ung og gomul, hon skipaði fyri dunnuveiðu í ánni, hon savnar øll. So ómetandi í eini tíð, har so mangt spjaðir og og tjóðrar okkum til skíggjar. Og Johild samskiftir um øll hesi viðurskifti á Dalbingafamiljuni á FB.

Tá ið eg var barn, rullaðu  vit  páskaregg yviri á bønum (har er ikki bøur longur) hinu megin ánna (har er ikki á longur). Vit høvdu 2 egg  í part, og eg minnist einki til, at pápi rullaði við ella rann eftir egginum, hvørja ferð, tað var blakað. Í Dali var festligt og lívsjáttandi at síggja, hvussu nútíðarpáparnir tóku lut í hesum leiki. Og eggini vóru sera mong í tali. Og veðrið var til vildar ta løtuna. 

Tá undirritaði spældi fyrsta hondbóltsdyst í 1964, var ikki møguleiki at koyra úr Havn inn á Strendur at spæla hondbólt. Oyggarvegurin var ikki bundin saman við Hórisgøtu fyrr enn juli mánað 1966, og tí mátti vit leiga bát. Minnist serliga … Læs resten →

The post Deksbáturin Nólsoyar Páll sigldi okkum inn á Strendur at spæla hondbólt appeared first on Hvannrók.

Tabliczki

Moją fotograficzną słabością - obok wspomnianych już lata temu ławeczek - są wszelkiego rodzaju tabliczki i znaki. To one przyczyniły się do mojego zainteresowania językiem pewnego odległego archipelagu. I to one też sprawiły mi niekłamaną radość, gdy pewnego sierpniowego popołudnia po raz pierwszy "przemówiły" do mnie po farersku....

https://farerskiekadry.pl/2026/03/tabliczki.html?utm_source=instagram-business&utm_medium=jetpack_social

Moją fotograficzną słabością – obok wspomnianych już lata temu ławeczek – są wszelkiego rodzaju tabliczki i znaki. To one przyczyniły się do mojego zainteresowania językiem pewnego odległego archipelagu. I to one też sprawiły mi niekłamaną radość, gdy pewnego sierpniowego popołudnia po raz pierwszy „przemówiły” do mnie po farersku. Archipelag Wysp Owczych zwiedzaliśmy już szlakiem ławeczek, […]

Artykuł Tabliczki pochodzi z serwisu Farerskie kadry.

Undirritaði fekk mest sum hondbóltin við móðirmjólkini, tí mamma spældi í fleiri ár hondbólt, og pápi var ein av unglingunum, sum í 1931 stovnaðu Neistan í húsum í Magnus Heinasonar gøtu. Neistin er elsta hondbóltsfelag í Føroyum. Foreldrini vóru góð … Læs resten →

The post Í dag 21. mars fyllir hondbóltsfelagið Neistin 95 ár appeared first on Hvannrók.

Dalur flaggskrýddur

Soljóðandi fráboðan var at síggja á facebook:

Hesir hava í yvir 50 ár trúfast røkt teirra sína: Jóanes N. Johannesen deknur og Sjúrður Nolsøe klokkari fáa “Den Kongelige Fortjenestmedalje”.

Anfinn Johannesen hevur eisini verið deknur í yvir 50 ár. Hann hevur áður fingið medalju fyri sítt trúgva arbeiði hjá Landsverk.

Kirkjuráðið við Helgu Hilmarsdóttir forkvinnu á odda vil heiðra hesar tríggjar menn við at handa teimum gávu, sum tøkk fyri trúgva tænastu.

Jógvan Fríðriksson biskupur handar medaljurnar.

Havstein Klein prestur prædikar. Sandoyarkórið syngur undir leiðslu av Susanne Brattaberg. Møðgurnar Gunna og Signhild Johannesen spæla á tvørfloytu.

Vælkomin til hátíðargudstænastu í Dals kirkju.

Kirkjan var fullsett, tá ið floytutónarnir hjá Signhild og Gunnu fyltu rúmið. Fyrst var ein, um eg so má siga, vanlig gudstænasta.

Sandoyarkórið sang bara ein sang, tað helt eg vera sera kollut, nú ið tey vóru komin til Dals so manssterk.

Bispur var í gullkápuni, sum tað sømir seg ein hátíðardag. Har var gylt av prestum (Jákup, Havstein og Borgný), so arbeiðið hjá bispi í dag var at handa medaljur. Hann hevur humor, bispur. Hann helt fyri, at Havstein fekk bara nógv við í dag í prædikuni, hvør skal siga. Og so kallaði hann GUD ein skilamann, eg veit ikki, um hon hoyrdi í sínum himli, men tað tók hon nokk bara sum skemt.

So kom tann spennandi parturin, nevniliga gávurnar frá kirkjuráðnum, tríggir eins stórir pakkar. Tá ið vit øll vóru komin í Eiriksgarð pakkaðu teir upp. Tríggir málningar við bíbilskum myndevni eftir Hilmar Højgaard. Jesus hittir kvinnuna við brunnin, Jesus rísur úr grøvini og Jesus gongur á sjónum - tað sjáldsama við málningunum var, at Dals kirkja var sett inn í allar.

Í Eiriksgarði hevði Borgný, sum er komin heim at fagna pápa sínum, eina stutta talu, sum dóttir og sum kirkjufólk. At vera kirkjufólk er eisini ein uppgáva, tí uttan kirkjufólk er eingin kirkjugangur. Sjúrður hevði eisini eina talu og Annfinnur takkaði dalbíngum fyri trúfesti.

Dalsbloggurin ynskir øllum trimum til lukku!

Wydaje nam się, że na świecie nie ma już białych plam. Że każde miejsce na mapie zostało dawno obejrzane, opisane i wrzucone do internetu. A jednak to nie do końca prawda. Wystarczy zerknąć na mapę z naniesionymi miejscami, w których zrobiono zdjęcia wrzucane przez lata na Flickra.

https://farerskiekadry.pl/2026/03/mapy-najchetniej-fotografowane-miejsca.html?utm_source=instagram-business&utm_medium=jetpack_social

Wydaje nam się, że na świecie nie ma już białych plam. Że każde miejsce na mapie zostało dawno obejrzane, opisane i wrzucone do internetu. A jednak to nie do końca prawda. Wystarczy zerknąć na mapę z naniesionymi miejscami, w których zrobiono zdjęcia wrzucane przez lata na Flickra. Zebrało się ich całkiem sporo – bez mała […]

Artykuł Mapy / najchętniej fotografowane miejsca pochodzi z serwisu Farerskie kadry.