Heystið er komið og Lívdin spílar seg aftur út við spennandi fagnaðarkonsertum í teim bestu kørmum, sum Jens Kristian og PraiseHim kunnu bjóða. Úti er vindur og inni er Ichtus, sum fyri fullum húsum førir okkum aftur í fýrsini undir fermu leiðslu Jákups, til Rúni Højgaard tekur yvir og navnkennir øll so hvørt. Gott og stramt sett við framúr sangarum, men eisini tónleikarum, ið yvirhála Mezzoforte, tá teir sleppa leysir.

Í eini tíð við útlendskum copy bands á størstu pallum, skapa heimligu Økistónar autentiskar intimkonsertir úti um landið, sum í Biskupsstøðgarðinum í Klaksvík, har Ragnhild setur Daniu og Bartal á skránna í næsta mánað, við tapas úr grannakaféini.

Tað er á heysti, at tænastusinnið skal bjóðast og roynast. Og lukkutíð hækkar og víðkast mentanar- og upplivingarkarmurin hvørt ár á flestu støðum hesa ársins tíð, nú ferðasummarið er av.

Ikki tí. Bara í dag hevur Atlantsflog fimm flogfør úr Keypmannahavn og eitt úr Oslo. Hóast heystið er yvir okkum, hevur summarið ikki slept huginum at ferðast.

Ein teirra er Óli Poulsen, sum er í Madrid og svarar mær uppá spurningin um ljóðmyndina, the soundscape, á Ichtusfløguni "Minnist tú" í 1989.

- Tað, sum eg minnist mest, er at jólaódnin í 88 rakti, meðan vit vóru í LT-studio við Ichtus. Og at eg generelt ikki fekk sovið nógv allar teir dagarnar. Ljóðmyndin, sum stendir eftir, er bara tað, ið hendi við teimum instrumentum og møguleikunum, sum vóru har tá. Og so mest mítt interplay við Jákup Zachariassen.

- Haldi sjálvur, at vit vóru ikki so klárir at fara í studio, sigur Jákup í telefonini í morgun.

Men tá Óli kom við, koyrdi hann løbið. Pápi hevði skrivað orðini til báðar sangirnar "Try again" og "Ger meg til signing". Men eg helt at hin fyrri, sum stendur í bókini, var nakað dapur, so "Try again" bleiv til ein annan sang, tá eg spontant gjørdi nýggj orð, meðan Óli og eg fóru oman í City, at fáa okkum ein bita. Har skrivaðu vit fyrsta ørindið og niðurlagið umaftur, men nú á enskum. Ringdi til pápa, og so samskiftu vit víðari við faxi, sum var miðilin. Ein tíðarmynd úr seinfýrsunum áðrenn email. Hin sangurin, "Ger meg til signing", er meira tíðarleysur í bossanova rútmu við rhodes, gittara og trummum. Okkum dámdi væl musiskan musikk, so at siga. Vit lurtaðu eftir jazzi og dámdu progressivar musikalskar avbjóðingar sum Mezzoforte. Instrumentali, "Tíðsspilla", er eisini har við funk og bossa. "Try again" var meira ímyndin av 80 unum. Óli hevur mestu og størstu æruna fyri ta ljóðmyndina. Hann var produsari og vit vóru glaðir amatørar. Alex var kendari enn vit, og tí hjálpti hann okkum. Tað var tíðarandin tá, at fáa gospelmusikkin dagførdan. Ein stuttlig tíð. Men eg var so ungur tá. Og hetta var langt áðrenn eg elskaði country.

- Er barnið heimadoypt, spyr Gøtuprestur í sjónvarpinum í morgun, tá eg havi lagt rørið á eftir prátið við Jákup. Hugsi, at alt hetta er farið fram í okkara tíð, har stirvna fasthaldanin um pumpiorgul er slept í Brøðrasamkomuni, sum einaferð tvíhelt hondfast um, at klaverið hevði ov hart anslag og var ótugktigur jazzur. Lukkutíð vóru gubbar, sum forsangarin Rúni segði í kvøld, tá tey høvdu hug at syngja og spæla uppi á loftinum í Ebenezer. Tey fingu bæði álit og lyklar, segði Rúni meðan teir til høvið vórðu heiðraðir fyri umsorganina. Akkurát sum hondbóltsspælararnir í grannalagnum. Teir fingu álit og opnar dyr.

Í mínum innara tíðaroyra hevur samkoman síðan dyrkað musikalskan kreativitet, meðan Fólkakirkjan á fleiri pallum heldur fastari um eina meira dogmatiska gudsdyrkan, sum er formell makt, ið ikki bara er í teim faldaðu hondum, men í samfelagnum og har skal veljast og síggjast aftur í øllum verðsligum stigbundnum samfelagsstovnum, serliga skúla og kringvarpi, men eisini á uttanríkispolitiska økinum, har nýggja religiøsa klandursmálið er sendistovan í Ísrael, sum fyrstu ferð fær løgmann at traðka í karakter, og ísraelsvinir at heita á fólk, at atkvøða við tveimum browsarum, so tað telur tvey fyri eitt, tá Portalurin í dag hevur atkvøðugreiðslu, hvørt sendistovan skal steingja ella ikki. So djúp er gjáin summstaðni í dag millum tey og okkum.

Ája, hugsi eg um heimsins makt og vald, meðan eg, kanska nakað lagghallur, síggi og hoyri bestu tónleikarar folda seg út á einum og sama palli her uppi í Lívdini, meðan Jens Kristian hevur skonkt mær kaffi, so tú kennir teg heima og kanst njóta løtuna, afturvið orðavali sum 'samfelag við Harran', ið ikki er mær gerandiskostur, í fyrsta sanginum hjá Rúna, "Minnist tú", sum nú fyllir samkomurúmið, innbjóðandi við eyðkendu fýrsararøddini, breitt málandi, ektað og fevnandi yvir eitt langt tíðarskeið, 'Nú vit vaksin eru vorðin', sum sangurin sigur. Eg yvirgevi meg, sigi við skaldinum 'Mannaverk og ráð lat fara', og lati orðini koma til mín omaná frágerða rútmiska samanspælið. Í kross-skipanini hjá Hartmut Rosa kemur Lívdin greitt inn á eitt fyrstapláss.

Skráin fevndi um fjúrtan sangir, harav tíggju eru á upprunafløguni, seinasti instrumentalur, symptomatiskt í eini arbeiðandi avriks- og nyttumentan sjálvspeiandi kallaður "Tíðsspilla", og so funk funderaður, at eg vildi ynskt, at teir hildu fram við taktum, improviseraðum variantum og skiftandi útbygdum solospæli, meðan kaffi varð í gongini, so hugvekjandi varð tað, spælið hjá øllum orkestrinum. Tríggir av sangunum vóru av savnsfløguni "Gospeltónar".

Trummuspælaran Henning Hjalt Nicodemussen var kapellmeistari, Jákup Zachariassen á steel, akustiskan og el gittarar í fleirtali, Filip Zachariassen, gittar, Svend Åge Drewsen, bass, Hans Poulsen, keyboard, Áron Poulsen gittar og keyboard, Daniel Zachariassen trummur og congas og so sangararnir, fyrst funklandi karismatiski solisturin og høvuðspersónurin, Rúni Højgaard, ið hevði allan salin í hondini, og fekk øll at bíða, halda ondini og reisast, til hann at enda sang bossanovasangin, "Ger meg til signing", og sum dacapo sang ikoniska 80'ara klassikaran, "Try again".

Sangarar vóru eisini Svein í Prestgarði, ið við hepni fleiri ferðir fylti skógvarnar hjá Alex, Anna D. Háberg, sum brilliéraði við einum egnum nýskrivaðum djúpt persónligum sangi um samlív, sum kámast, men ikki steðgar, ein óvæntaður gimsteinur, ið fer at liggja leingi á, og vónandi onkuntíð spældur í Útvarpinum, og Gudny Rasmussen á sama hátt, og so føstu kórsangararnir Rita D. Syderbø, Laila Carlsen og Bjarni Jøkladal og ljóðteknikarin Hans Andor Johannessen.

Ichtus í Lívdini var í kvøld eitt fimtan persóna vælalið, sum fleiri við mær ynskja at hoyra aftur við eitt høvi, ið ikki eigur at verða so langt burturi í tíð, at tað kann fatast sum oyðimarkargongd. Tað eru vit alt ov svong eftir at hoyra og at leska okkum við aftur.

Takk fyri eina lívgandi løtu at hoyra rútmiskan tónleik sang og samanspæl eitt sunnukvøld, sum í øðrum meira revolterandi rockhøpi ofta verður kallað "an outlet for agression", men í hesum føri í størri mun er ein løta til innari kontemplatión, skilmarkan og savningarstaður fyri felags virðisskapandi orð, tankar, rútmur og tíðarmyndir av meira innvendum slag, uttan tó at seta seg uttanfyri og burtur frá heimsins rumbli. Tvørturímóti. Bæði Ichtus og Lívdin eru í mínum optikki lívsdefinerandi mitt á lívsins breyt. Takk fyri tað. Og takk til Ólavur Frederiksen fyri myndir og Kartna á Býarbókasavninum fyri at finna mær gomlu fløguna hjá Ichtus fram í kommunala savninum. Alt samvirkar í býnum, veitst tú.

CPR-umsitingin í Danmark hevur staðfest eitt trygdarbrot. Óviðkomandi hava fingið óheimilaða atgongd til millum annað nøvn, bústaðir og CPR-nummur hjá umleið 8,8 milliónum skrásettum persónum. Umframt livandi persónar er eisini […]

The post Óviðkomandi hava fingið atgongd til CPR-upplýsingar appeared first on Umhvorvisstovan.

Ważne ogłoszenie dla każdego Farerofila 🙂🇫🇴🐑

Undir heitinum Make North Great Again var finala í ofta punk og tó eisini etniskt folk merktu sangkappingini Pan-ArcticVision í Norðurlandahúsinum fríggjakvøldið. 

Amund Sjølie Sveen úr Vadsø í Finnmørkini er upphavsmaður undir heitinum Nordting, sum í einum ertandi karmi um fólkafundir loftar upprunatankanum um fólksligu norrønu feløgini fyri hundrað árum síðan, og gevur teimum hvassan kant og eina tiltrongda provokerandi dagføring, sum kann verða kynspolitisk, og bráddliga bjóða einum palestina á pallin, og til sofaprát um forvístar minnilutar, eftir at ein eksilrussi úr Murmansk, Roman Gladyshev, sum nú býr í Fraklandi, hevði framført egna villa sangin "Home", ið eg greitt merki, at hann við lív og sál gongur inn fyri og tí kemur lagt út um pallin og allar kantar, har eru.

Umframt eksilrussan dámdi mær serstakliga væl Annie Bartholomew og Kat Moore úr Juneau, sum við akustiskum bluegrasstónleiki úr fjøllunum í Alaska fingu OY at liva við, tá afterparty var seinni um kvøldið. Tær vóru gimsteinarnir hetta kvøldið og kundu verið knýttar til allar teir føroysku festivalarnar næsta summar. So eru tey boðini farin til festivalfyrireikarar við áhuga fyri interaktivt livandi upprunatónleiki.

Konsertin var provokerandi og tó avrundað og í fleiri løtum undirhaldandi í beinleiðis stroyming til allan Norðurkollin, sum Raclip stóð fyri.

Umframt norska Amund var føroyska Anna Sofía Skoradal vertur fyri hálvfylta salinum, har borgarstjórin í høvuðsstaðnum, Elsa Berg, og løgtingskvinnan, Bjørg Brynhildardóttir Egholm, taldust millum áhoyrarnar, sum eisini fingu orðið í stroymdu sendingini.

Visiónin er sum á síðu 164 í nýggjasta skúlaatlasinum at síggja heimin úr erva, væl at merkja okkara part av heiminum, við norðpólinum sum miðdepli, og so arktisku londini kring Íshavið uttanum.

Tað er sami tanki, sum franski Hector Zazou brúkti í nítiárunum. Undir heitinum "Chansons des mers froides", sangir úr køldu høvunum, fekk hann nøvn sum Björk, Lena Willemark, Värttinä, Siouxsie Sioux, John Cale, Suzanne Vega og Jane Siberry at syngja og medvirka á eini hugtakandi fløgu við poetiskum og mytologiskum knýti til køldu norðurhøvini. Ein framúr fløga, eg brúkti saman við útgávum frá belgiska plátufelagnum Crammed Discs í ferðandi tónleikasendingini "Kuffertið" um sama mundið.

Niðanfyri síggjast teir tríggir vinnararnir í kappingini: Falinn Gjóður úr Reykjavík, Piunguałaq & Tooma úr Kangiqtiniq og Iqaluit í Nunavut og Nuunu úr Sisimiut, Kalaallit Nunaat.

Visiónin hjá norska Amundi er eitt íkast í gamla tankan, sum Jógvan Sundstein í áttatiárunum hevði í tíðarritinum Nordisk Kontakt um at samstarva í norðurhøvum frá Strandanoregi til Kanada við Føroyum í miðdeplinum. Seinni bleiv tað til formella samstarvið Nora.

Síðan er geopolitiski hernaðar- og útvinningartankin um Arktis komin fram, væl provokeraður av Trump, og hóast vit ikki á nakran hátt eru partar av landafrøðiliga skilmarkaðu eindini Arktis, eru vit við okkara danska knýti til Grønland nú blivin politiskt integreraður partur av nýliga upphugsaða tankanum um eitt til høvið lagaligt Stórarktis.

Sangkappingin hevur verið í Norðurnoregi, Grønlandi og Kanada, og føroysku Guðrið Hansdóttur, Ester Skála og Dóttir hava tá verið við. Síðstnevnda, Dóttir, var eisini við sum gestur í Norðurlandahúsinum fríggjakvøldið. Eitt stak spennandi navn, sum eisini er við í Sementkappingini.

Føroyskur finaluluttakari var Marius DC við einum nýggjum rap sangi í flúgvandi ferð, stak gott, og serliga væl dámdi mær, tá hann í einum felags arktiskum sangi, nærmast musical søgutráði, sang sín egna part, sum millum hini var "Villar víddir" hjá Kára P, ið yrkti úr "Öppna landskap" hjá Ulf Lundell, har Marius DC rakti ein arktiskan grundtóna, sum í hesum høpi stóð sterkur.

Tónlistafólkini, sum sungu ein egnan sang í part, vóru úr Alaska, Norðurkanada, Grønlandi, Íslandi, Føroyum, Russlandi, Sápmi og øðrum pørtum av norðara pólkringi.

Ein sámi segði einaferð, at tey respektera ikki mørkini, ið innigyrða tey í lond. Tí kann tað verða trupult at skráseta ein sáma akkurát í tí landi, vit síggja fyri okkum í eini avstrikaðari kortabók.

Tað høvdu fyrireikararnir lagt upp til, tí tað merktist greitt í tónleikinum og sanginum, at ymisk mál og ymiskar mentanir ferðaðust og møttust tvørtur um landamørk og tær ómetaligu fjarstøðurnar, sum eru úr eysturi í vestur.

Luttakararnir vóru Annie Bartholomew og Kat Moore úr Juneau í Alaska, Piunguałaq & Tooma úr Kangiqtiniq og Iqaluit í Nunavut, sum vunnu aðru virðisløn, Nuunu úr Sisimiut, Kalaallit Nunaat, sum vann triðu virðisløn, Falinn Gjóður úr Reykjavík, sum við Frank Zappa inspireraðum sangi vunnu kappingina, Marius DC úr Føroyum, Ivar Beddari frá Páččjok, Pasvik, í norðurnorska Sápmi, Klara Pasma frá Pajala í Norðursvøríki, Niko Valkeapää og Miro Mantere frá norðurfinnska Sápmi og Roman Gladyshev frá Murmansk í russiska Arktis.

Eitt óvæntað innspark úr tí annars so harmonisku og ofta meinaleysu tónleikaskránni úr Norðurlondum. Framúr sum í provokerandi. Ein útpurring úr okkara egna parti av verðini, har vit longu í føðingini eiga ein sjálvsagdan part. Takk fyri hana.

In what local media are calling the performance of the tournament so far, a resilient Faroe Islands side pulled off a massive footballing feat by holding group leaders Slovakia to a 1-1 draw on Friday night. The tactical mastery of manager Eyðun Klakstein paired with a wonder-strike from substitute Adrian R. Justinussen earned the underdogs […]

The post Faroe Islands frustrate Slovakia in stunning 1-1 draw appeared first on Local.fo.

The North Atlantic aquaculture tech sector is undergoing a major wave of consolidation with Italy’s private equity investor Ambienta acquiring a majority stake in Faroe Islands-based GroAqua. The transaction folds GroAqua into a newly established, Norway-headed aquaculture technology group alongside three Norwegian firms: BioMarine, FLS, and Smir. According to industry journal iLaks, the combined corporate […]

The post Italian investment firm acquires majority stake in GroAqua appeared first on Local.fo.

6. juli 1966 var Oyggjarvegurin bundin saman, har Hórisgøtan fer oman til Signabø. Sum ungir hondbóltsspælarar upplivdu vit í hvørfall í tvey ár at ganga milum vegin úr Havn og vegin úr Kollfjarðardali, sum ikki var samanbundin. Landsverkfrøðingurin Mikkjal Helmsdal, … Læs resten →

The post Mikkjal Helmsdal vildi ikki spreingja burtur huldusteinin appeared first on Hvannrók.

- Føroyskur mentanarpolitikkur liggur á Fólkatingi! Orðini fullu greið og við eini klárari missión á tingi í morgun, tá Liljan Weihe tók orðið í kjakinum um, hvørt rakstrarstuðul skal latast mentanarhúsinum Varpinum í Klaksvík.

Gott, greitt og klárgerandi sitat.

Havi leitað eftir einum føroyskum mentanarpolitikki, men ongan funnið. Heldur ikki ætlanir um ein komandi av slagnum, einaferð í framtíðini, soleiðis, sum vit síggja hana.

Heldur ikki í nýggjasta fíggjarlógaruppskotinum síggjast ábendingar um ein komandi føroyskan mentanarpolitikk. Fyri flaggskipið seinastu mongu árini, Tjóðleikhús, verður sagt: "Eingin játtan er í 2027."

So "nu er den skid slået" fyri at vera í tí danska, sum hevur bitið seg fast sum føroyska mentapolitiska málið. Tað danska.

Hyggja vit uttan um okkum í Havnini, so er fremsta mentanarliga íkast, eg havi sæð, nýtt slitlag á rennibreytina Tórsbreyt. Upprunaliga fjúrtan milliónir, sum var nógv for lítið.

Hyggja vit landspolitiskt, so er eitt mál, eg havi varnast. Tað er nýtendraða útvarpssignalið í einum av mongu tunlunum í Norðuroyggjum.

Tað eru ítøkiligu føroysku mentanarberandi íkastini í okkara tíð. Slitlag á rennibreyt í høvuðsstaðnum og útvarpssignal til Viðarreiðis.

Meir havi eg ikki varnast. Kanska onkur kann skoyta uppí.

Einki mentanarhús í Havn, har einasti og seinasti biografur í landinum er, og enn hórar við teim bestu filmum.

Norðurlandahúsið hevði um dagarnar ráðstevnu um, hvussu vit framtíðartryggja vælferðarsamfelagið. Mikið gott, men hóast øll mentanarelitan var til staðar, varð mentanin ikki nevnd við einum orði.

Besti av ferðandi kokkum okkara, kom aftur úr Amerika, har hann hevði vunnið fyrstu virðisløn. Men tað var undir veingjabreiðinum á norsku sendistovuni.

Nú er aftur fest í ta lívsælu útlendsku vón, at danski Nordea-grunnurin blakar 40, fjøruti, milliónir danakrónur, eftir nýbygda ítróttaháskúlanum suðuri í Vági, treytað av at luftkenda mentanarlandið Føroyar letur tað sama.

Ja, kanska fara vit tá at fáa ein føroyskan mentanarpolitikk, tá onkur annar missur fjøruti mentamilliónir, so hann, mentapolitikkurin, sum frá líður kann liggja og verða umsitin her á leiðini, sum fyri drúgvum skeiði síðan hevur yvirtikið mentamál við húð og hár.

Men tað krevur, at í minsta lagi ein tinglimur tekur mentan á seg sum fremsta mál. Tað hava vit enn ikki upplivað.

Na Wyspach Owczych pojawiła się nowa usługa, która może zainteresować zarówno mieszkańców, jak i osoby odwiedzające archipelag. GOFøroyar to platforma, za pośrednictwem której właściciele prywatnych samochodów oraz firmy mogą udostępniać swoje auta…

Artykuł Na Wyspach Owczych powstała platforma do wynajmu samochodów od mieszkańców pochodzi z serwisu Wyspy Owcze - Klub Miłośników Wysp Owczych.

The Faroe Islands men’s national football team earlier today secured a lucky 1-1 draw against Moldova in Chisinau after a collapsing final half-hour. The Faroese side took the lead in the 25th minute when Viljormur Davidsen confidently converted a penalty won by Géza Dávid Turi. This marked Davidsen’s 7th international goal in his 95th appearance. However, the […]

The post Faroes survive late Moldova onslaught to claim another 1-1 draw appeared first on Local.fo.

Skaldsøgan Rekamaðurin eftir rithøvundin Jens Paula Heinesen sála er seld tveimum stórum forløgum - W.W. Norton í USA og Canongate í Stóra Bretlandi - í enskari týðing við heitinum The Driftwood Man. Virðislønti amerikanski týðarin Damion Searls og dóttur rithøvundin, Elin Brimheim Heinesen, hava saman týtt skaldsøguna. "Eitt møguligt høvuðsverk í samtíðar bókmentum", sigur varastjórin í amerikanska forlagnum um skaldsøguna. “Eg má klípa meg í armin fyri at trúgva tí, sum er hent!” sigur Elin.

Í 1977 gav Jens Pauli Heinesen skaldsøguna Rekamaðurin út á egna forlagi sínum, Gestur. Skaldsøgan gjørdist ein klassikari í Føroyum og er áður týdd til norskt, svenskt og íslendskt. Skjótt kemur hon út á enskum á tveimum av teimum mest viðurkendu forløgunum í ensktmælta heiminum.

Hetta er fyrsta skaldsøgutýðingin hjá Elini Brimheim Heinesen, men amerikanski týðarafelagi hennara, Damion Searls, er ikki hvør sum helst. Hann hevur áður týtt skaldsøgur m.a. eftir átta ymiskar Nobel-virðisløntar rithøvundar, harímillum Jon Fosse og Thomas Mann. Sjálvur hevur hann eisini fingið fleiri virðislønir fyri sínar týðingar.

Frá frítíðarlestri til heimsmarknaðin

Enska útgávan av Rekamanninum kom í lag gjøgnum eina røð av óvanliga hepnum og tilvildarligum hendingum. Á eini ferð á Gran Canaria í mars 2025 fór Elin Brimheim Heinesen undir at týða skaldsøguna hjá pápa sínum til enskt — einamest fyri at venja sínar ensku málførleikar. Hon gjørdist bitin av týðingini, og tá hon kom heim aftur til Føroya, helt hon á, til hon hevði týtt alla skaldsøguna á tamb.

Ætlanin hjá Elini var upprunaliga bara at geva skaldsøguna út til ferðafólk í Føroyum. Men ein óvæntað føðingardagsheilsa frá amerikanska yrkjaranum og týðaranum Randi Ward, sum fyri mongum árum síðani skrivaði uppgávu á Setrinum um bókina Rekamaðurin, fekk Elina at steðga á og førdi til, at Randi ístaðin fekk sett hana í samband við Damion Searls, sum beinanvegin sá dygdina og virðið í skaldsøguni hjá Jens Paula. Síðani tá hava tey bæði arbeitt saman um at fullfíggja týðingina. Í februar í ár førdi samstarvið millum tey trý — Elina, Randi Ward og Damion Searls — til, at hann kom til Føroya fyri fyrstu ferð fyri at luttaka sum fyrilestrahaldari á Føroyska Bókmentafestivalinum.

»Eg skyldi Randi Ward og Damion Searls eina risastóra, inniliga tøkk fyri ómetaliga virðismikla íkast teirra til, at øll hendan verkætlanin yvirhøvur gjørdist møgulig. Tað, at Damion Searls er partur av verkætlanini, hevur uttan iva latið nakrar hurðar upp, sum neyvan høvdu latið seg upp, um hann ikki legði navn til eisini. Eg eri ikki minst takksom fyri, at tilvildin, lagnan ella kanska ein hægri máttur - hvør veit? - gjørdi, at vit fingu samband við hvørt annað júst í røttu løtu. Annars hevði einki av hesum hent,« sigur Elin Brimheim Heinesen.

Ein skaldsøga um vald, maskulinitet og tjóðskaparkenslu

Rekamaðurin er um Sámal Mathias, sum undir seinna heimsbardaga livir í fátækradømi saman við konu síni og teirra áttanda barni á veg. Hann droymir um at finna lívsins størsta reka — ein virðismiklan skatt — í sjóvarmálanum. Tá ið hann finnur eina stóra tunnu við sterkum brennivíni í, heldur hann seg endiliga vera blivnan ein múgvandi mann. Men paranoia, umframt stóri tørvur hansara á viðurkenning og ein óvikandi sterk trongd eftir at sýnast sum ein "rættur maður" leiðir hann beina leið móti undirganginum.

Skaldsøgan gjørdist sera væl umtókt í Føroyum — serliga eftir at fólkakæri sjónleikarin Oskar Hermansen las hana so hegnisliga upp í útvarpinum. Orðingar úr bókini gjørdust vanligar at siga millum manna í skemti, so sum “Róligur, Sámal Mathias, róligur!” ella “Hvalurin er mín!”

Robert Weil, varastjórin á amerikanska forlagnum W.W. Norton, kallar skaldsøguna "eitt møguligt høvuðsverk í samtíðar bókmentum" og vísir á aktualitetin, skaldsøgan enn hevur:

»Greed cannot help create polity in a small community, much less in the world. The novel can be seen as a parable. It is also very allegorical.« (Grammleiki er ikki til hjálpar, tá eitt lítið samfelag skal fáast at virka, tíansheldur allur heimurin. Skaldsøgan kann lesast sum eitt líknilsi. Hon er eisini sera allegorisk.)

Sambært varastjóranum í forlagnum W.W. Norton gera evnini í bókini - “eiturkendur maskulinitetur” og sálarfrøðin aftanfyri tjóðskaparkenslu—skaldsøguna viðkomandi og eisini týdningarmikla fyri ein altjóða lesaraskara í dag.

Rættindi seld áðrenn bókamessuna í Frankfurt

Nicola DeRobertis-Theye, stjóri fyri Subrights í W.W. Norton forlagnum, hevur longu — áðrenn stóra bókamessan verður í Frankfurt í komandi viku - selt útgávurættindini í Stóra Bretlandi til kenda, bretska forlagið Canongate. Hon og Robert Weil luttaka bæði á bókamessuni í Frankfurt og vænta at kunna selja útgávurættindi viðari til fleiri onnur lond, ið tey siga, longu hava víst áhuga í bókini.

»The story about how this project was made possible, is exactly the kind of story everyone loves to hear when encountering an overlooked classic for the first time. It seems there have already been several acts of fate, so here's to a few more before the journey is through!« (Søgan um, hvussu øll verkætlanin gjørdist møgulig, er júst ein søga, øll elska at hoyra, tá tey fyrstu ferð varnast ein klassikara, tey ikki hava givið sær far um áður. Her hava longu verið fleiri lagnukendir tilburðir, so latið okkum vóna, at fleiri eru í væntu, áðrenn ferðin er at enda!) sigur Nicola DeRobertis-Theye.

»Tað rørir meg djúpt og ger meg so stolta vegna pápa mín og familju okkara, at onnur uttan fyri Føroyar eisini síggja dygdina og viðurkenna virðið í skaldskapinum hjá pápa, og ikki minst at ein av perlum hansara, Rekamaðurin, nú endiliga kemur til heiður og æru — eisini uttan fyri Føroyar og Norðurlond —og fær ta stóru útbreiðsluna kring heimin, sum skaldsøgan hevur uppiborið. Hetta man vera nakað av tí størsta, sum er hent fyri føroyskar bókmentir í nýggjari tíð, so eg má klípa meg í armin fyri veruliga at trúgva tí,« sigur Elin Brimheim Heinesen at enda.

Um rithøvundin

Jens Pauli Heinesen (1932-2011) var í sínari tíð ein av týdningarmestu rithøvundunum í Føroyum við umleið 40 útgivnum verkum. Rekamaðurin kom út í 1977 á hansara egna forlag og verður í dag mett sum ein klassikari í føroyskum bókmentum.

Tlf. +1 212-790-7259 / pmiller@wwnorton.com
Tlf. +298 790527 / elinbrimheimheinesen@gmail.com
Tlf. +298 235787 / farlit@farlit.fo

Samband

Peter Miller, Liveright Publishing Corporation An imprint of W.W. Norton & Company

Elin Brimheim Heinesen, dóttir rithøvundin og medtýðari: 

Olivia Døgg Fríðfinsdóttir, samskipari í FarLit

The Faroese longliner fleet has been dealt an economic blow as the global Flemish Cap cod quota will be slashed by 18 percent next year, dropping to a total of 12,452 tonnes. The decision, finalized at the Northwest Atlantic Fisheries Organization (NAFO) annual meeting in Vilnius, Lithuania, imposes a restrictive framework under the banner of precautionary management. For […]

The post Faroese longliners hit by Flemish Cap quota cut appeared first on Local.fo.

TÓRSHAVN — The Faroe Islands opened their UEFA Nations League campaign with a hard-fought 1-1 draw against Kazakhstan tonight, as a vibrant Tórsvøllur Stadium played host to what proved to be a captivating, if at times erratic, clash. From the first whistle, the home side was fueled by a relentless atmosphere. The core Faroese fan […]

The post Faroese hold Kazakh visitors to gritty draw in Nations League opener appeared first on Local.fo.

"Tríggjar systrar" er í mínum optikki ein leikur um tað, ið øll leingjast eftir, men sum ikki fæst, tí tað er ófáiligt, møguliga persónifiserað við rørslutarnaða Kulygin (Bjørn Mohr), ið er latínlærari, og meir enn einaferð fekk meg at hugsa um góðsliga Timmermann, men eisini tá hann syngur "Góða bamsa" hjá Jensinu meir enn einaferð.

Hann ger ein góðan figur, hóast hann leggur seg út við bæði rørslutarnað og talubrekað. Veit ikki, hvat Tóra, sum sat frammanfyri meg, sigur til tað. Hjá mær víðkaði tað um palettina av leiklutum.

Mítt absurda parametur, sum í "The Party", fór skjótt í topp, ja í zenith, við Kulygin. Kanska tí, hann kjølfestir Hoydalar sum eitt meta-lag í leikinum.

Tær vilja til Moskva, at fáa stilla trongd, ynski, status og allan longsul, systrarnar Masha (Súsanna Tórgarð), Olga (Ria Tórgarð) og Irina (Kristina Sundar Hansen), har Masha hevur hin mest eksplisitta leiklutin saman við Vershinin (Kjartan Hansen).

At verða realiseraðar og livað eitt meiri nøktandi lív, enn tað, tær í smáum stillum stovum, burt frá høvuðsstaðnum, liva nú, hvør í sínum innistongda lagi, og í royndum at skapa relatiónir við hinar báðar, og so tey, sum koma á gátt, serliga menninar, sum stýra øllum tankum og lívi.

Frá føðingardegi eru vit nú í jólaveitslu.

Ein burturhugaður lívslongsul, ið tó er so innilæst heimkærur, at hann ikki fer av fetanum, og eitt tvey trý fer lívið framvið sum ein tragikomiskur skemtileikur við hugtakandi ljós- og filmeffektum, men eisini ektaðum repeterandi rørslum, sum tá Irina situr undir Tusenbach (Hjálmar Dam), ið verður ein visuell kjarnasena. Og millum menninar omanfyri, ein farri av homoerotikki.

Sum áskoðarar verða vit drigin nærri og nærri, eg sigi ikki hvussu, at leikgongdini undir snarandi diskokúluni, so tú missir rúmsansin eina løtu. Júst hetta er sjálvt momentið í upplivingini av leikinum, sum endar við eini messu fyri Moskva og øllum dreymum fyri lívi og eydnu beint her og nú.

Í gongini tekur Mikkjal, fyrrverandi rektari ímóti, kannar atgongumerki og selur eitt glas, sum vit njóta í umklæðingarrúminum. Tað er útselt, og Kristian, sum var lærari í 75, er millum áskoðararnar. Í rúminum skifta vit orð um fimleikatímarnar beint her, og einar boksihandskar, sum Svenning og eg funnu í einum amboðskassa. Serstaki skúlalukturin av fimleikarhøll, breiðir seg eitt bil, kanska billi eg mær tað bara inn, og vit seta okkum upp eftir stólarekkjum inni í høllini, sum meistarliga skiftir frá ljósi til myrkur, og eingin rekvisittur verður óbrúktur. Rúmið, skalluta fimleikahøllin, sum tá vit spældu sjórænarar, og alt er drigið fram, verður ein organisk heild um kollektiva leikverkið og hvussu elegant leikarar koma inn og fara út.

Mikkjal hevur ein diskleymar um dagsins Russland, og at tey hava vent og snara hesum krígsgalskapi, sum ikki bara er russiskur, men í hesum føri hevur listaliga innihaldið intakt og heilskapað umborð.

Meðan tað er skjótt at ganga niðan í Hoydalar, er longri at leita aftur til fyrstu av mongu ferðunum, vit fingu at vita fyri vist, at nú var Tjóðpallurin tryggjaður í øllum sínum veldi. Árið var 2015 og eg var sjálvur á staðnum, fekk myndir og sitat, tá mentamálaráðharrin greiddi frá um mentaða arbeiðsbólkin, hann setti í 2013, ið skuldi síggja til, at í 2019 høvdu vit nýggjan og glæsiligan Tjóðpall á Skálatrøð.

Tað reina gykl og ein messa fyri hugsaða Moskva.

Tí skjótt vísti tað seg, at handlar í Havn kundu ikki selja seym uttan tveyhundrað kommunal parkerings pláss beint uttanfyri.

Ein hondføst ímynd av, hvat føroyskur mentapolitikkur er, hevur verið og altíð fer at verða.

Tað reina gykl og í mínum huga ein messa fyri Moskva.

Men aftur til veruleikan.

Ein russisk jólauppliving mitt í Føroyum í septembur. Ja, í einum niðurlagdum studentaskúla úr fyrndini, sum hevur staðið tómur, hóast almennar kappingar hava verið um nýtslu, og listafólk hava fingið atgongd til alt, men ognarin, tað almenna Landstýrið, helt ikki at nakað skuldi setast í stand, tí treytin fyri føroyskari mentan er, at hon ikki kostar. Tí er heimligur mentapolitikkur jú so fátæksligur. Hann skal vera har. Haldast niðri og bara dúva uppá einstaklingin, sum tímir og vil syngja ella skriva.

Men nú eru øvut. Listafólkini eru flutt inn. Meðan gula Meiaríið í miðbýnum verður umvælt, eru leikarar av Tjóðpallinum fluttir herniðan at leika Tjekhov í fimleikahøllini, har vit einaferð boksaðu, og í hinum endanum er annað umfar av sjónvarpsframleiðsluni, Hoydalar, í fullari gongd.

Nú er vert at leggja stilt og halda eina messu fyri fiktiva Moskva, sum er mín hugmynd av stadnaðum føroyskum mentapolitikki.

Tí listin grør og blómar í egnum navni, innan og uttanlands, hóast tað almenna floksapparatið ikki hevur rørt fingur frá síðu at definera og seta á skrá ein menta- og listapolitikk.

Hesar tríggjar russisku Tjekhov systrarnar frá 1901 hava í 1980 kveikt Vladimir Menshov at gera sovjettiska filmin "Moskva trýr ikki tárum", ið fekk altjóða Oscarvirðislønina og sást í Leikhús Bio um hetta mundið. Tríggjar vinkonur, sum øvut av systrunum, veruliga fara til Moskva og í realistiskum samtíðarhøpi uppsøkja og lukkast at finna eitt slag av eydnu. Tá lá mentapolitikkurin hjá Paula. Eitt fólksligt samtíðargjørgnumbrot í filmiskari fatan av russiskum lyndi og dreymum, ið ikki eru stórt annarleiðis enn hjá okkum, hvørki nú ella tá. Ein samhugakomedia fyri øll fólk í allari verðini. Ikki minst tá kríggj er. Men eg kenni einki listafólk, sum fer í vápnað kríggj. Tí er tað heiðurligt, at Tjóðpallurin herheima setur ein russiskan leik í góðari og munnrættari týðing á pall við russiskum leikstjóra.

Og so eri eg meir og meir sannførdur um, at týskir sosialpedagogar og filosoffar hava nakað at siga okkum, tá vit uppliva list. Nakað, ið púra óvæntað resonerar, og gevur afturljóð, ikki at blanda við yvirflatiskan og løtubundnan harmoni og tað øvuta, nei, resonerar, sum mótsetningur til burturblakandi fremmandagerð, ið kann møta tær eins og eitt óinnbjóðandi myrkatjald.

Hartmut Rosa er hann, sum nú er nógv frammi við júst hesum sjálvsagda og tó djúpa tanka um resonans. At raka við nakað, sum akkurát í løtuni gevur tær eina meining, sum ein útrás úr skjóttgangandi verðini, har eingin tanki fæst at lenda, tíansheldur krøkja í nakað meiningsfult millum sleyg, feyk og tíðindi.

Tá resonansurin millum teg og verkið, ið skapti upplivingina, er íkomin, peikar Rosa á eitt sveiggj um tríggjar ásar, horisontalar, vertikalar og diagonalar, sum binda til fólk, mentan og arbeiði. Hvørva hesir ásar, og vit missa førleikan at uppliva resonansin frá verðini, er tað, sambært Rosa, eitt ávaringartekin um at vera uppsteðgaður og útbrendur.

Her blinkstar russiski leikurin hjá Tjekhov, "Tríggjar systrar", ovast á ljóstalvuni. Beinir Bergsson hevur umsett, russiska Evgeniia Gromova leikstjórnar og fremsta sjónliga pallkarmin í fimleikahøllini uppi í Hoydølum eigur Sámal Blak.

Framúr resonerandi messuuppliving í eini krígstíð.

Eg sigi sum enn ein russiskur filmur, sum sást í Leikhús Bio í 80'unum: "Kom og hygg". Hann gjørdi Elim Klimov í 85. Tað stendur við. Far og hygg.

Myndirnar tók Gwenaël Akira Helmsdal Carré.

Við Vísindavøkuni ynskja Granskingarráðið og stovnarnir at skapa øktan kunnleika til og áhuga fyri tí, sum fer fram innan føroyska granskingarheimin. Høvi er hjá stórum og smáum at hitta granskarar […]

The post Umhvørvisstovan á Vísindavøku 2026 appeared first on Umhvorvisstovan.

Farerofile z wszystkich zakątków kraju, łączcie się 🙂

Sandur - farerska stolica ziemniaka - ponownie będzie gospodarzem Eplafestivalur. Miłośnicy pyry, ku Sandoy marsz! 🙂

Kunngerð frá útskiftingarnevndini fyri Norðtoftahaga Samb. Lóg nr. 147 frá 27. mars 1939 um útskifting, sum seinast broytt við løgtingslóg nr. 91 frá 7. juni 2020, verður boða til útskiftingarfund […]

The post Frá útskiftingarnevndini fyri Norðtoftahaga appeared first on Umhvorvisstovan.

Umhvørvisstovan hevur hin 14. september 2026 góðkent nýggja vælveruøkið við svimjihøllina í Leirvík við heimild í § 13, stk. 1, og § 31, stk. 2, í kunngerð nr. 53 frá […]

The post Vælveruøkið við svimjihøllina í Leirvík góðkent appeared first on Umhvorvisstovan.

Tá eg síggi myndina omanfyri, komi eg at hugsa um frálíku bókina Tórshavnar Skipasmiðja 50 ár, sum kom út í 1986, og sum Jógvan Arge skrivaði. Havi mangan hugsað um, hví skipasmiðjan var løgd júst í Sjapholinum, tí har var … Læs resten →

The post Úr myndasavninum – Hví var skipasmiðjan løgd júst í Sjarpholinum appeared first on Hvannrók.

Surowe klify wyrastające z Atlantyku, niewielkie osady z kolorowymi domami, wodospady spadające bezpośrednio do oceanu i góry pokryte intensywnie zieloną trawą – Wyspy Owcze są kierunkiem, w którym największą atrakcją…

Artykuł Wyspy Owcze – co zobaczyć? Najciekawsze miejsca i atrakcje archipelagu pochodzi z serwisu Wyspy Owcze - Klub Miłośników Wysp Owczych.

Vágar jest dla większości turystów pierwszym miejscem kontaktu z Wyspami Owczymi. To właśnie na tej wyspie znajduje się jedyny międzynarodowy port lotniczy archipelagu, a w niewielkiej odległości od niego położone…

Artykuł Pogoda na Vágar – czego spodziewać się na Wyspach Owczych? pochodzi z serwisu Wyspy Owcze - Klub Miłośników Wysp Owczych.

Wyspy Owcze kojarzą się przede wszystkim z niewielkimi miejscowościami, zielonymi zboczami, wodospadami i klifami wyrastającymi bezpośrednio z Atlantyku. Archipelag nie jest typowym kierunkiem wypoczynkowym z rozbudowanymi kurortami i dziesiątkami dużych…

Artykuł Wyspy Owcze hotele – gdzie nocować i jaki hotel wybrać? pochodzi z serwisu Wyspy Owcze - Klub Miłośników Wysp Owczych.

EcoFar savnar og greinar søgulig og nýggj vísindalig data og knýtir tey saman við staðbundnari vitan úr Føroyum. Endamálið er at fáa eina betri heildarmynd av, hvussu føroysku firðirnir hava […]

The post Vísindavøka á ferð: Hvussu eru føroysku firðirnir broyttir? appeared first on Umhvorvisstovan.

Wizja przyszłości wg Polonia Farerska 😉

Tá eg var smádrongur við Landavegin, kendust vit við øll fólkini bæði ung og eldri frá Kinabrekkuni og oman til handilin hjá Poul Restorff. Summi sjálvandi meira og summi minni. Eg havi av og á í huganum roynt at minnast … Læs resten →

The post Sofus Andreasen doyði 33 ára gamal av krígsávum í 1940 appeared first on Hvannrók.

Na kolejnym farerskim szlaku wprowadzona została opłata - od teraz za marsz na szczyt #Slættaratindur zapłacimy 200 koron 💸⛰💸

Zebrane środki pomogą między innymi sfinansować budowę nowego, zrównoważonego szlaku turystycznego na najwyższy szczyt archipelagu.

Co ciekawe, na stronie slattaratindur.fo można również wykupić bilet parkingowy dla kampera. Tym samym możliwy staje się legalny nocleg w samochodzie u podnóża "Płaskiego Szczytu".