Havnin hevur tikið seg nógv fram við fleiri tónleikaútgávum hetta vikuskiftið. Marianna Winter í Norðurlandahúsinum og Poulsen Brothers í Reinsarínum. Og enn er Mentanarnáttin ikki byrja. Hon verður næsta vikuskifti.

Fríggjakvøldið var konsertin hjá Marionnu "The More You Know" í Norðurlandahúsinum. Eitt inniliga intimt, og tó komplekst og ikki minst visuelt sannførandi senusjov við nógvum úttrykkum frá happy-pop til fløktar familjurelatiónir í titulsanginum, har nakað persónligt er uppá spæl. Fleiri luttakandi, bæði tekniskt í salinum og berføtt á grøna pallinum hjá Jenný Kragesteen, har Ragnar Finsson er ein av týðuligu styrkjunum afturat Marionnu, bæði instrumentalt og vokalt.

Í byrjanini er eitt gjøgnumskygt net hongt upp sum ein eksotisk náttklubba drapering, so heitið á áktuellu LP plátuni kann lýsa upp og standa á netinum mitt í rúminum, sum verður eitt interaktivt multimedia videosjov millum okkum møttu beint nú. Ein frálíkur gimmick, modernaður og retro, tá Marianna syngur í hondhildið kamera og vit samstundis síggja tað filmaða beint upp á bakveggin.

Enn meira catchy enn hin FMA tilnevndi "Patio", er eleganti "Airdry", sum í Marionnusa gjøgnumskygda lættleika tykist fylgja myndunum av klæðunum á snórinum, og í innihaldi bekenna seg til tað viðbrekna, og í tí ytra eina glattpoleraða popptraditión, sum eg minnist rótfesta við Alessi brøðrunum og teirra sangi um "London" og England Dan & John Ford Coley, Stephen Bishop og kanska Gallagher & Lyle eisini. Helst er tað so, at tónar hanga fastir í tíðar- og tímalummum og verða forloystir við høvið sum hesari konsert, nakað sum tá semiotiskir granskarar møtast og siga, at tekstur, hóast hann er skrivaður, er ikki til, fyrr enn tú opnar bókina, lesur og tilognar tær hann. Tá verður hann til. Resonansur vil eg við einum ítøkiligum fyribrigdi úr tónleikaheiminum kalla tað.

Marianna brúkar eisini distortion effekt til røddina, til dømis í "Hollow", sum tá gamli Peter Frampton í Humble Pie uppfann talk box tøknina í "Show me the way".

Eftir lítlari konsertløtu er skjótt at síggja spæligleðina hjá teimum báðum gittaristunum, sum eru fremstir fyri á pallinum, Ragnar og Árna, jamma og finna hvønn annan í rútmiska samanspælinum. Eygnabráðini smitta út millum áhoyrararekkjurnar, meðan tvey keyboard, Vinjar og Kristian Pauli, trummur, Hjørtur, violin, Birita, og sello, Bjørt, eru eitt stig uppi og longur afturi, spæla undir. Huglagið fór í topp, tá Kristian Pauli traðkar niður á pallin og við akustiskum gittara um akslarnar stillar seg við síðuna av Árna við elbassi, og teir báðir traðka nøkur synkron Hank Marvin og Johnny Reimar moves, stig og stev, fyrst til vinstru so til høgru. Óbetaliligt. Í útvendum skemti, næstan av Big Lebowski karakteri, loysti tann senan upp fyri tí álvarsliga og inniliga, sum í høvuðsheitum bar konsertina inni á pallinum og nú veruliga lyfti hana út um senukantin. Framúr. Tað var í hálvtrýss ára gamla Fleetwood Mac sanginum "Dreams" um at toran gongur bara, har tað regnar, sum Marianna segði, at tey venda aftur til, tá okkurt var áfatt teirra millum. Stuttligt forteljaragreb.

Toppurin av inniligleika varð í mínum oyrum náddur, tá Marianna og Ragnar, eftir ein hugtakandi violin inngang hjá Biritu, hálvan tíma inni í konsertini, sungu "Winterlude" sum doowoop og barbershop, og hildu røddirnar fastar í perfektum samljóði eina løtu, hvør móti aðrari, og bæði hildu fram við "Let me love you", sum í rútmiskum kompleksiteti fylgdi Paul Simon, tá hann var í Suðurafrika. Eitt sterkt kollektivt úttrykk av pallinum, borið fram í duett. Bravo!

Ein nýggjur sangur hjá Marionnu, skrivaður undan konsertferð í Bretlandi, "Trust Pilot", tók støði í tankanum um trong kor at gista, har einki heitt vatn var. Áhugavert at uppliva sangskriving sum reportasjuteknikkur í sangbarari frásøgn.

Fotomyndir hjá Gwenaël, design hjá Villiam Soo og layout hjá Daniu eru, burtursæð frá lesbarheitini á baksíðuni á innercover, framúr hugvekjandi við Marionnu sum motivi, ið langtandi ekur fram í grøna grasinum undir toysnórinum við hvítu klæðunum, hon sjálv er í, og bláa himmalinum aftanfyri. Lagt á blik sum eitt Hipgnosis motiv hjá Storm Torgeirson, tá plátuhúsar vóru í hæddini. Motivið er í mínum eygum eitt elegant og egið afturljóð, ein pastisja, av málninginum hjá Andrew Wyeth frá 1948 "Christinas World". Tá eg sá hann í meldrinum í New York, skrivaði eg í bókina av MoMA savninum: "Men allar bestur er málningurin, sum vísir superrealistiska amerikanska mátan at fortelja eina short story um tað stóra í tí lítla.

Poetiska, magiska realisman hjá Andrew Wyeth frá 1948 Christina's World." Sama er galdandi fyri plátuna og konsertina hjá Marionnu. Hvørt einstakt stykki er ein short story um tað stóra í tí lítla. 

Leygardagin á middegi pakka tey pallin niður. So kørg er listarliga útinnandi tilveran.

"Muito Maneiro" er fyrsta stemningsmettaða útspæl frá Paula, sum er giftur brasilsku Clarissu. Skilji, at brasilska heitið sipar til nakað, ið er kul, hildið í eini bossanova líknandi takt, sum við mjúkum gittarljóði helst tekur støði í Música Popular Brasileira, brasilskum populertónleiki við nøvnum sum Caetano Veloso, Gilberto Gil, João Gilberto og Milton Nascimento. Tað resoneri eg meg fram til við eini boks av fløgum, "Brasil", frá ferðandi útvarpssendingini "Kuffertið", mitt í hálvfemsunum í hondini.

Siti so nær í Reinsarínum, at eg hoyri íslendsku saksofonstjørnuna, Óskar, siga, at hann hevur gloymt nótarnar uppiá, og tí reisir seg stillisliga, og fer eftir teimum, kemur aftur, setur seg niður og fellir inn í eina saksofonsolo beint eftir varisliga formidablu gittarsoloina hjá Paula, sum um einki er hent.

Óskar, sum hevur eina fortíð í Mezzoforte, rullar seg út í eina so intensa solo, at hann skilliga hevur ilt við at sita stillur. Fólk klappa fyri hvørja solo. Hetta er laiv og intenst, sum í gamla Jazzfelagnum, fult av fólki og barrin er opin. Í dag fara roykjarar út. Minnist ikki, at teir gjørdu tað í hálvfjerðsunum. Tosi við fólk, eg ikki kenni, men tá ein mikroskopisk løta er farin, vita vit, at vit altíð hava kenst, eisini um tilverulig evni, sum kanska eru reflekteraði av heitinum á plátuni, "Sál", og tí melankolska norðurlendska huglagnum, ið kortini hevur ein optimistiskan undirstreym, sum Poulsen Brothers, ja tað kalla teir seg, siga, har teir standa saman á plakatini sum Brecker Brothers í gomlum LP døgum. Takk fyri tað, síðuprátið við borðið, Fríða og Gvøðny Miriam. Onkuntíð fyrr havi eg í líknandi støðum kent tað sum um Blue Note Jazz Klubbin er fluttur inn í miðbýin í Havn, so góð er fólksliga atmosferan av pallinum, hóast spælið er avantgarde, og heilt yvir til ljóðmannin, sum er Hans Poulsen.

Næstur er "Grændargerjum" ein biltúrur við íslendska saksofonistinum, har hann lýsir vinarlag, sum er so gamalt, at tað næstan er fermenterað, ræst. Bárður hevur eina basssolo, har eg leggi merki til, at hann murrar afturvið, tá spælið verður serliga intenst. Mest hugtakandi einstaka element á konsertini. Murrið hjá Bárði. Men eisini samanhildið við andlitsbráðnum hjá Rógva, trummusláaranum, ja sláari, sum ikki er eitt rættvíst heiti, jantisjarur, rútmiskur toghaldari, at lýsa tann fleirfasetteraða áslátturin, har var tað aftur, slági-orðið, sum oftast er varisliga taktilt, akandi eftir og nemandi við trummurnar og bekkararnar, ella slagskálirnar og skálbumburnar, sum bombastiska orðabókin sigur, heilt yvir í Bíbliuna. Trummubundni fínmotorikkurin er ikki væl í øgn við orðabókina.

Triða brot av LP plátuni, sum teir spæla laiv er "Scoville" hjá Bárði, ein siping til styrki í pipari, men fyrst og fremst ein heilsan til amerikanska gittaristin John Scofield. Mín yndiskompositión av LP plátuni.

Pauli sigur frá um gittarin, hann spældi á leygarkvøldið í Reinsarínum.

- Tað er ein archtop gittari, sum Stefan Schottmüller hevur bygt. Stefan og konan halda til í Bernau-Dorf suðuri í Týsklandi, har tey hava ein verkstað. Eitt vikuskifti í 2025, tá eg gisti hjá teimum, hevði Stefan sett fýra eintøk av “Little Leona” modellinum fram til mín at velja ímillum. Hálsurin er eitt vet styttri enn vanligt, og hann er behagiligur at spæla á. Toppurin er úr grannviði, og síðurnar og bakurin eru úr ahorn. Hóast tað er ein el-gittari, royni eg eisini at fáa akkustiska ljóðið av kassanum fram, við at festa eina mandolin-mikrofon í F-holið.

Bæði nøvn, Marianna Winter og Poulsen Brothers, eru plátuaktuell við útgávum frá Tutl, sum hevur veitt okkum tónleik hálva øld, alt síðan Jazzfelagið kom til mitt í hálvfjerðsunum. Eitt avrik, fyrst og fremst takkað verið Kristiani Blak, sum enn er við sítt fríska lív, Kristian og Tutl, og nú eisini endurvakti Jazzfestivalurin, sum tann tíð tað var, savnaði øll í landinum við áhuga fyri rútmiskum tónleiki uppi í Norðurlandahúsinum. Í fleiri dagar við fremstu norðurlendsku nøvnum. So hvarv alt. Úr miðbýnum er hesin tanki og henda uppliving nú vakt aftur úr dvala.

Gjøgnum árini hava hølini, og teirra fatan av egnum virksemi og plasering, og hvussu tey vilja møta áhoyraranum, søkt og skapt hvør sín samleika.

Stóra norðurlendska Norðurlandahúsið uppi við Ringvegin, har tú fert at leita eftir parkeringsplássi beint áðrenn tiltakið og so avstað aftur, og so avmálda kommunala Reinsaríið mitt í býnum, sum organiskt rullar seg út beint fyri áhoyraranum, samhaldsfast definerandi miðbýin og møtir áhoyraranum, ja brúkaranum, honum og henni, í einum og øllum, eisini við barr og servering. Har ert tú tættari, og interaktiónin er størri og natúrligari og onnur støð eru beint uttanfyri. Soleiðis definera høli seg sjálvi gjøgnum árini og skapa nýggj óvæntaði vakstrarøki. Sumt veksur og sumt minkar. At møta viðskiftafólki er elastiska avbjóðingin.

Og úti um landið er so nógv virksemi, at Havnin skal ansa sær, dettur hon ikki niður ímillum við tiltøkum, sum við atgongumerki hava vilja at møta marknaðinum og harvið dirvið at seta virðismikla mentan, ið genererar upplivingar, til sølu og kortini halda seg leysan av kommersialismu. Tí landspolitiskt er enn eingin valdur politikari, sum vil mentanini í Havnini tað væl. Hóast tað roknskapar- og fíggjartekniskt enn eitir mentan í samgonguskjalinum, er tað tann beri ítróttur, vallir og hallir vit skattgjaldarar rinda fyri. Tað er nokk so dýrt, tá bróðurparturin av landsins innvinning fer til ítróttina. Eisini í høvuðsstaðarkommununi. Nýtt lag á rennibreytina, tað er skattafíggjaða høvuðsíkastið hjá almennu mentanini í Havn hetta skeiðið. Tað síggi eg, meðan eg parkeri, at fara í Norðurlandahúsið, at hoyra einstaklingar púra frívilliga spæla og syngja egnan tónleik, øll við teirri sannførandi vón og gleði, at hetta skal blíva mín vinnuvegur og livibreyð. Og tá síggi eg, at bispur hevur yvirskriftina "Gleðin er andaligur heilivágur" á sunnudagslestrinum á VP.

Privatu mentanarligu aktørarnir, sum í hesum føri eru Marianna Winter og Poulsen Brothers, skulu hava tøkk fyri teirra gleðiliga virksemi, sum av palli kemur okkum til góða, og ger Havnina til eitt liviligari pláss at búgva og trívast í.

Verri er við politikarum, sum hava eitt vaksandi og nú hóttandi stórt, ja mest sum institutionelt framvaksið totalblindni, sum í svartastu niðu, fyri mentan, sum á musikalskum, og ikki ítróttaligum, spælistøðum møtir borgaranum. Og, harragud, teir hava sama skattaprosent, borgarin, sum fer í Gundadal, Norðurlandahúsið ella Reinsaríið. Nú mugu tit vakna og taka mentanarpolitikk, ið við atgongumerki sum snúningsási umsetur upplivingar av einum alment skipaðum palli, fyri fult.

UPDATED ON JUNE 1st, 2026. Another two foreign individuals operating as travel guides in the Faroe Islands were apprehended during the weekend over the lack of legally required work permits. According to news reports citing the Faroe Islands police, the two men, one Polish and one British, were deported and handed fines of 50,000 DKK […]

The post Several travel guides arrested in Faroe for operating without work permit—updated appeared first on Local.fo.

Tá eg hoyrdi henda nýggja sangin, ið er stevfast reglubundin, og tó lættur sum ein fjøður, mátti eg á netið at leita eftir NordVisa og Visans Vänner, so norðurlendskur er sangurin hjá Steintóri og Eyðuni.

Norðurlendskur í botn og grund.

Ikki sum nakað avmarkandi, men bekennandi seg til eina siðvenju, ið alt ov leingi hevur ligið í dvala, og kanska hildið seg frá at bjóða nakað nýtt, tí norðurlendski samhugin og samleikin er uppifjaraður, nú vit hava havt enskt upp í saman í evropeiskum sangkappingum. Í hesi hevd vil eg aftur til upprunan, tann føroyska í tí norðurlendska. Har rakar hesin sangur í blett, er eitt beinrakið plettskot.

Undir heitinum, "Av øllum verður lovað", sum gevur ein farra av tíðarleysum sálmi, eru orðini um ein friðleysan elskara, mannin, sangurin er ognaður, sum eftir reikan, hevur funnið frið.

Eyðun sigur, at ellinta oktobur í fjør mistu vit okkara góða vin, Hanus G. Johansen. - Steintór og eg hava gjørt ein sang í andanum hjá Hanusi og Poul F. um ørandi elskhug, sum illa letur seg tálma. 

So er terminali karmurin settur. Hann ger sangin syrgnan, men innvovni reyði tráðurin, og ikki minst leveringin, framførslan og sangstílurin, eru varisliga sjálvspeiandi á ein elegantan hátt, serliga í útganginum á hvørjum ørindi, har Eyðun rakar ein djúpt breiðari tóna og úttrykk, enn eg fyrr havi hoyrt. Hesin breiði pensilin spælir undirfundiga væl upp til melankolska siðbundna vísutónan, ið liggur til grund fyri bæði orðum, instrumentering og lagi.

Einasta orð, ið skurrar upp móti tíðarleysa hválvinum, sum sangurin hegnisliga spennur upp, er 'vikur' í næstseinasta ørindi. Tá nærkast vit okkum ov nógv táttayrking.

Umframt at syngja, spælir Eyðun spanskan gittar og gittalele, sum er eitt bland av gittara og ukulele, Kim Hansen klaver og Hans Poulsen spælir bass, allar strúkarar og hevur miksað og staðið fyri mastering. Steintór Rasmussen eigur orðini og Eyðun lagið.

Minningarløtan um Hanus G. Johansen er blivin eitt stuttliga sorgblítt summarbros. Takk fyri at deila tað, og at blása nýtt lív í norðurlendska vísuhevd - á føroyskum!

Paul McCartney er á Saturday Night Live og spælir The Days We Left Behind

Ørminnist, at Sigrún, sum vertur í Degi og Viku, spurdi Katrina Dahl, hvussu tað var at blíva eldri, nú hon var fyrstvald í nýggja eldraráðið í høvuðsstaðnum. 

- Ja, hvat er alternativið, svaraði hon og leveraði besta laiv-svar eg minnist. Og nú ert tú har sjálvur. Næstan.

Í barnaskúlanum kundi henda, at vit máldu okkum eftir føðingardøgum hjá stjørnunum, tí tað stóð í lummabókunum, vit tá høvdu. Brian Wilson og Chet Atkins raktu mín dag. Tað dámdi mær einki. Men Paul McCartney var bara tveir dagar frá mínum føðingardegi. Tað hevði nógv at siga. Tá.

Milson plagdi at siga, at fyri at finna inn til strukturin, grundsubstansin, í upptøkum, brúkti hann minstu monitorhátalarar, Tannoy, og skrúvaði hart frá. Tá arbeiddi hann við gittaranum hjá Petur Hans Poulsen í Opus í sanginum "Dýrdarkvendi", ikki ólíkur Dave Edmunds.

Í morgun standi eg og busti tenn og barberi mær á vesinum við nýggju plátuni hjá skjótt 84 ára gamla Paul McCartney, hin tjúgunda í egnum navni, "The Boys of Dungeon Lane", komin í dag og tøk á Spotify.

Taki lítla BeoPlay A1 hátalaran, leggi hann á resonerandi borðplátuna, og skrúvi hart frá.

Feiti groovy, bassurin í "As you lie there", leggur botnin í ljóðmyndini, sum í afturljóði peikar til The Beatles, serliga Wings, fyri ikki at siga tað besta hjá McCartney einsamøllum - sum eisini hoyrist aftur í nýggjunda sangi, "Never Know" - opnar plátuna við gittarriffum frá "I want you, She's so heavy".

Og Spotify swingar eftir lidnan sang til "Maybe I'm Amazed", helst hin allarbesta sangin frá McCartney, tí eg einaferð havi valt recommended based on this song. Algoritmurnar taka yvir, tá vit sleppa.

Aldurin fer við øllum, men ert tú saman við teim í løtuni røttu, sum í hesum føri Andrew Watt, 35, so kann úrslitið skilliga røkka høgum hæddum. Sum í hesum fyrsta sangi, ið er væl valdur at byrja nýggju plátuna hjá mesta týðandi komponisti í poppsøguni.

Og so fara vit biltúr suðureftir, "Down South", tumla og sleppa uppí ein lastbil, so langt hann koyrir. Gista, tosa gittar og rock and roll, so eg giti hetta er eitt minni um George Harrison, hóast vitlíki vil hava hetta at vera eina kvinnu, og vit hava eina diskussión um tað. Men eg gevi meg ikki. Hetta er George.

- Nothing can erase the days we left behind, sum strofan í leiðandi singleplátuni sigur.

Við eitt klaver og eitt radio brettir Paul McCartney í "Salesman Saint" egnu miðla- og musichallsøguna út. Kanska eru tað útsetingarnar og instrumentini, serliga trompetin og klarinettin, ið við bravour endar hesa frágerða plátu, ið ger hana so fleirmettaða hjá einum Beatleselskara.

Fýra góðir í fyrstu atløgu. Og so "Momma gets by" sum ein referansa til Once there was a way í "Carry that weight". Markleys brettist nú Beatlesbókin fyri tær á foldum.

That's about it.

Burtusæð frá, at Liverpooltúrurin eigur at verða uppafturtikin. Anyone?

Næstsíðsti filmur í Filmsfelagnum fyri summarsteðgin er nýggi svenski svarthvíti filmurin um ræðslu fyri kríggi, "Värn".

Ummælarin hjá Sveriges Radio, Sofia Olsson, greiðir frá einum veruligum bygningsverki, sum filmurin, ið fer fram undir kalda krígnum fyrst í sjeytiárunum, byggir á, og ikki er ólíkur okkara egnu Lykkenborg, sum var í Miðvági.

Ummælarin skrivar:

- På den skånska slätten började daglönaren Karl-Göran Persson långsamt förvandla sitt hem till en fästning. I dag finns bara ruinerna kvar. Filmaren och konstnären John Skoog har byggt upp en kopia av Karls hus. En ganska anskrämlig byggnad (som just nu visas på Moderna Museet i Malmö) och den centrala spelplatsen i Värn. Ett alltmer slutet hus där Karl, sammanbitet gestaltad av franske ikonen Denis Lavant, gjuter in all sin rädsla och oro...Och som del i ett mäktigt konstverk om rädsla och omtanke är ”Värn” sympatisk, originell och smärtsamt vacker.

Filmurin verður sýndur í Filmsfelagnum 3. juni.

Beint framman fyri mær er tað stórbærasta á okkara ferðaleið, Dettifossur, sum er millum máttmiklastu fossar í okkara heimsparti, fýra og fjøruti metrar høgur og hundrað breiður. Tú missir næstan ondina, og hóast tað ikki er loyvt, vildi eg ynskt mær eina dronu, at fáa eina rættvísgerandi mynd, sum bara nøkurlunda kann endurgeva ein brotpart av stórsýninum av dettandi fossinum og duninum, ið setur niður í jørðina. Henda urkraft hvørvir, tá veðurlagsbroytingarnar taka lívið av Vatnajøkuli.

Fossurin prýddi inngangin í filminum "Prometheus", sum bretski Ridley Scott gjørdi í 2012 og varð Oscartilnevndur fyri visuella avrikið. Sami leikstjóri gjørdi "Alien", "Gladiator" og "Blade Runner". Ein visuellur stórmeistari. Og tey eksistentiellu sýni av lítlu menniskjuni í markleysu nátturuni, har eingin tykist hava verið fyrr, sært tú nógvastaðni á Eysturlandinum, innan Norröna fer avstað aftur.

Stóri fossurin hevur eisini kveikt tónaskaldið Jón Leifs at skriva samnevnda verkið, Dettifoss, í 1964. Men longu á sumri í 1926 hevur Jón Leivs havt konsertir við Hamburgar Filarmonikarunum í Noregi, Føroyum og Íslandi, skrivar Hjálmar H. Ragnarsson í 1990. Jón Leifs og jødiska konan, Annie Riethof, verða lýst í filminum hjá Hilmari Oddson, "Tár úr Steini", í 1995.

Týsdag til fríggjadag er eitt gott høvi at taka bilin umborð og sigla við okkara Norrönu til Íslands, nú vit eru á gáttini til føroyska summarið. Taka dagar úr kalendaranum, fáa eitt andarhald, fyrireika seg væl, og taka inn sum mest av tí, tú sært. Tað er feria og frítíð. Egintíð, sum fakfeløgini plagdu at siga.

Petur av Vollanum er drúgvasti skipari í reiðarínum. Í februar hevur hann verið á brúnni í fimtan ár. Geir skeinkir kaffi, og meðan Petur vísir okkum fyrstu tekningar av nýggju Norrönu, sum verður 215 metrar long, og bygd sum ein ocean liner, heldur enn í karibiskum siglingarstýli, sigur hann, at báðir synirnir hava fingið siglingstíð umborð.

- Fimta septembur steðga vit tvær nætur á Seyðisfirði, sigur Petur, og er serstakliga fegin um hondbóltstúrin í Oslo, og útlitini til, at tað nú kanska verður Kiel.

- Men fáir føroyingar taka henda túrin til Íslands. Tað eru mest ferðafólk av evropeiska meginlandinum í kamparabilum og húsvognum, sum koma ár eftir ár. Føroyingar vilja til Danmarkar, sigur Petur, sum sjálvur hevur summarhús har.

Svein í Heiðunum situr í búrinum, tá vit tjekka inn. Ikki bara starvsliga tænastusinnaður, men persónliga fryntligur og fyndiga stuttligur, vísir hann okkum á nummar fýra, sum er rætta leiðin umborð og inn á bildekkið, har tey, ja menn og kvinnur, Geir og Maria á myndini, duga so fyrimyndarliga væl at fáa alt uppá pláss. Hetta er abstraktur logistikkur í handaligum verki ein seinrapart í Havn, sum Svein hevur fingið uppá pláss sum eitt turnaround, ið verður avgreitt skjótt og effektivt við komu og fráferð. Og javnan møti eg Regin og vit fáa eitt prát um Gøtu í gomlum døgum.

Ferðin millum oyggjarnar, tá vit leggja Kallin afturum, og Christian í Grótinum hevur ligið í kjalarvørrinum eina løtu, er óbetalilig. Her doyði James Bond, sum vit higartil hava kent hann. Fólk eru bergtikin og best av øllum - eingin belærandi ferðafrásagnarpersónur tekur yvir og fyllir rúmið, larmandi, á øllum málum. Tað er stilli, meðan vit hábarsliga sigla norður gjøgnum Djúpini. Ein tignarlig løta.

Norröna er einasta havgangandi samband, ið knýtir evropeiska meginlandið norður í Atlantshav, til Føroya og síðan Ísland og heim aftur. Eisini fyrsta føroyska samband við siglandi foodies, fólk, ið dáma mat, og vilja hava ein smakk, har tey koma. Kokkur er Andrias Viðstein úr Klaksvík, har abbin hevði pylsuvirkið, og hann úr køkinum á middegi borðreiðir við delikatum smyrjubreyði í Munkastovu og seinni við døgurða á fine dining støði.

Ein umráðandi og vital ruta hjá flutningsvinnuni, men eisini vanliga ferðafólkinum, serliga týskarum, sum við eini krimibók í hondini fara til Íslands um várið og heystið í bussum, men nú í høgum væl útgjørdum bilum ella motorsúklu uppá egin hond. Her eru bøkur hjá skotska Alistair MacLean og enska Desmond Bagley, sum spinnur upp eina Íslandssøgu úr kalda krígnum, "Running Blind", har ein í stríðnum millum eystur og vestur, verður dripin og sleptur niður í eitt vulkanskt op í lendinum. Teir vóru væl umboðaðir í bókaklubbum í sjeytiárunum. Men av hillini í bókasavninum taki eg prædikur hjá Viderø upp í hondina, nú eg fyrstu ferð fari á Eysturlandið.

Leygardagin var prát í Vikusendingini í Kringvarpinum, har Johannes Jensen, hotelleigari, nevndi trygga ferðamálið Føroyar í einum ótryggum og polariseraðum heimi. Rætt hevur hann, tí í eysturi hevur Putin eydnast at fáa okkum at gloyma alt um hugtakið kríggj, við at kalla hansara ómotiveraða álop á eitt sjálvstøðugt land, Ukraina, eina innrás, sum bleiv til eina 'full scale invasion'. Altso ein rættvísgjørd gerð, ikki í námindi av tí, skúlabøkurnar higartil hava kallað kríggj. Norskir putinfjepparar verða nú eisini endurgivnir herheima fyri at skýra evropeiska kríggið 'sanksjonskrig', eitt russiskt revsiátak. Miðlarnir taka hetta upp og fáa okkum at gloyma alt um, at kríggj er aftur í Evropa. Vestanfyri er Trump líka krígselvandi allastaðni í Heiminum, eisini í okkara ríkisfelagsskapi, og í Miðeysturi er eini ríkisleiðarin ikki minni krígsfegin við bestu vápnum, hóast søgan skuldi sagt honum og hansara fólki nakað annað.

Niðurlendska parið Jan-Willem van de Pol og Annemieke Bron fyrireika túrin til Íslands, har tey skulu koyra í tríggjar vikur. Tey hava verið eina viku í Føroyum og tosa um málið, mótvegis nýnorskum, íslendskum og donskum, og so um navnið á landinum, um tað skal vera Holland ella Niðurlond. Tað seinna er skjóta svarið, Sjálvsagt, siga tey bæði og greiða frá, hví tað er rætt og hitt er púra skeivt. Ein týskari í gulari troyggju, sum er limur í einum Citroen 2CV klubba, vil eisini verða við á myndini. Hann og konan fara somu leið runt Ísland.

Og so síggi eg týska krígsbilin, sum abbasonurin, Olaf, ið tá var seks ár, varnaðist á kampingplássinum, og vit báðir skrivaði søguna "Olaf sær ein krígsbil". Hugsi, hann er her á hvørjum ári, týski krígsbilurin. Trýst á leinkið og les søguna.

Gjøgnum stóra koyggjuvindeyga sæst sissandi havið, og tað sigst eisini vera gott móti sjóverki og øllum, sum hongur uppi í tí, at síggja og uppliva havið, hóast vit eru á áttanda dekki. Einki slit sæst nakrastaðni, har eg var, og so at hoyra fremsta íslendska troubadour við nýggjum sangum, Bubba Morthens, tað er bara frábært, hóast plátuheitið er tað longst nakrantíð: "Ég er ekki sá sem þú heldur ég er sá sem ég er", ella á føroyskum: Eg eri ikki tann, tú heldur, eg eri tann, eg eri. Og tað hevur hann ivaleyst rætt í, burtursæð frá at hann er betri enn nakrantíð. Bubbi, sum hevur sungið um at trælka í fiski í Føroyum og íslendskum bygdum, er í toppformi við kontantum rokkljóði, ið summstaðni nemur við disco, men allarbest við tíðina í Das Kapital í 1984. Nýggi rokksangurin "24 tímar" krøkir best í "Blindsker", mín favoritt við Bubba frá 84. Kortini, "Júlikvöld" er heitið á fyrsta sanginum á summarútgávuni hjá íslendska Bubba, sum, havi eg talt rætt, er album nummar fjøruti.

Í Munkastovu tekur Pablo ímóti. Fryntligur, tænastusinnaður og stuttliga vitandi uppá ein orðaknappan og professionellan máta, so tú altíð kennir teg væl. Hann er úr Pólandi, beint sunnan fyri Stettin.

Settur við borðið, varnist eg góða støði við serviettum og bestikki, og so tað heilt serliga, at gongulagið hjá øllum er artistiskt, listarliga málsøkið, elegant og ongantíð tungt. Sum tá flogternurnar í luftini vísa rímingarleiðir. Tann reina balett.

Brúsandi vín kemur á borðið, og fyrsti undanrættur er ein røst fiskakrokett. Tað hepnast altíð væl. So kemur hummari og toskur, turka gás við súrepli á drýli, lambakotelett við myntu og ræst lambskjøt í tortellini. Og afturvið parar Pablo eitt glas ella tvey av heiðurskrýnda spanska Rolls Royce víninum hjá danska Peter Sisseck, Pingus. Eg eri ovfarin og bilsin, fyrstu ferð at sleppa at smakka Pingus. Omaná eru sukurfermenteraðar rabarbur við curd og sauterne frá Andreasi.

Dagin eftir royna vit á sama staði hummara við kolrabi á botninum og blak, sum er stroytt uttanum. Pablo hevur leitað og funnið tvær fløskur av reyðvín, sum helst ikki eru fleiri enn tíggju í øllum Norðurlondum. Chambolle-Musigny 2022, floyalsmjúkt við gardinum og øllum, sum kennarar kika eftir gjøgnum glasið. Anna serverar.

Kjøtið er moyrt, várleykur er afturvið, og so kremut soppasós og eplamos við snertum eplaflusi, sum er broyskið. Andreas kemur við góðum ostum omaná, sovorðnum sum Gammel Knas, Hvide Dame og Drunken Dog, ræstur og innsprændur við gin, og so Tawny portvín afturvið. Ein sublim máltíð. Løtt og elegant á føroyskum kjøli. Servering og selskab er framúr. Andreas Viðstein tekur hin kokkin úr køkinum til okkara borð og teir heilsa uppá. Hann er Jeffrey Mirano og er av Filipsoyggjum.  

- Ísland er fýrs ferðir størri enn Føroyar, sigur Jói, Jóan Petur, sum býr á Seyðisfirði, giftur Hrefnu, og tey eru á heimferð, eftir at hava gist á Brandan í Havn, við einum bólki, sum telur sjey og tretivu. Jói er slektaður úr Andarisa heima á Sandi, sonur Hans (1920-2005), ið var næstelstur í barnaflokkinum, sum taldi tólv. Hann flutti til Seyðsfirðar í 1946, har Jói er føddur í 1950.

- Átjan dagar í apríl slapst ikki niðan brekkuna til Egilsstaðir, sigur Jói. Vegurin er í somu hædd, sum vegurin niðan á Sornfelli, ið helst er hin hægsti koyrivegur í Føroyum.

- Tað eru meir enn seks hundrað metur, tit skulu upp í hædd eftir Seyðisfjarðarvegi. Trettan kilometur langa tunnilsætlanin millum Seyðisfjørð og Egilsstaðir, sum vit eru í kommunu saman við, varð løgd á hillina eftir síðsta altingsval. Men kommunuvalið, sum var beint nú, broytti einki í samanseting her hjá okkum, sigur Jói og leggur afturat, at nú mugu vit ikki koyra við píkadekkum. Tað kostar túsund føroyskar krónur í bót fyri dekkið. Og legg til merkis, at nú prísurin á diesel og bensin lækkaði, rindar tú kilometurgjald, sum er vegskattur hjá tykkum, sigur Jói, sum vísir mær nettænastuna, umferðin.is.

Er ein vegur grønur, so er í lagi at koyra, er hann reyður, slepst ikki fram. Á síðuni sært tú eisini ferðslutøl, hvussu nógvir bilar hava koyrt seinastu minuttirnar.

Jói greiðir frá, at nú er einki fiskaarbeiði á Seyðisfirði, her 670 fólk búgva, men nógv ferðavinna. So mikið sum 400.000 ferðafólk hevur onkur talt í fjør. Her eru gistingarhús, húsahotel, og airbnb. Hálvfems ferðamannaskip koma higar um árið. So nógv sum nítjan prosent eru útlendingar, nevndi Kringvarpið, í sambandi við íslendska kommunuvalið.

Tað er kavið í fjøllunum, men ikki á vegnum, tá vit koyra niðan frá Seyðisfirði. Landslagið broytist skjótt, tá vit koma um tað hægsta, lyngur, mosi og víðar fløtur. Vit steðga á við Jökulsá á Fjöllum og brúnna, ein suspension bridge, sum varð bygd í 1947, og ótu ein bita, og steðgaðu við Hverir og Grímstaðir. Ætlaðu at svimja, men har var stongt.

Vit koyra til Mývatn, har altskyns fuglur hoyrist og sæst í góðum fuglakikara, og vit krossa hina kendu Laxá. Fosshotel Mývatn dagar undan uppi á fløtuni, sum eitt framtíðar rúmdarfar í mánalandslagnum, nýlent í vulkansku oyðuni. Bygt, so tað næstan ikki sæst aftur í lendinum. Vit kendu hotellið úr filminum "Northern Comfort", sum íslendski Hafsteinn Gunnar Sigurðsson gjørdi í 2023 um fólk, ið eru bangin fyri at flúgva. Tey savnast á einum flogvølli í Bretlandi, og endaliga royndin er at fara umborð á eitt flogfar. Sjálvandi er tað íslendskt, og eftir nógvar skakandi, men eisini stuttligar hendingar, skriva tey seg inn á júst hetta hotellið við Mývatn. Umframt at gera egnar góðar filmar, hevur Ísland dugað serstakliga væl at dragað altjóða filmar til sín og bjóða fram locations, upptøkustøð, í kapping við onnur lond. Tað hevur havt stóran týdning fyri filmsgerð og alla ta avleiddu vinnuna, har í landinum, fyri ikki um at tala branding av Íslandi og tí, sum íslendskt er.

Juraj úr Slovakia, høgru megin, sum var í Føroyum í síðstu viku og royndi Roks, og Kamil úr Pólandi, sum veit alt um filmin um flogræðslu, seta silunga, bleikju, úr lokala økinum, roykta á næsta bóndagarði við seyðasparli og smurda við hunangi og løgd á myrkt grovkornað breyð. Men tað er bara forrætturin. Høvuðsrætturin er sama síl, bleikja, arctic char, við sitrón og kryddurtum við byggkorni, soppum, sýru fennel, aspargus og tomatsmørsós. Tvær ljóðleysar rýpur ganga undir vindeyganum. Tær eru so hvítar, at tær síggjast langvegis og allastaðni aftur, serliga har svartur sandur er. Á sama hátt sóu vit ein lágbeintan ungrev, hvítan við tjúkkum hala, renna yvir um vegin til Egilsstaðir. Tá er gott at hava kikara. Og so hoyra vit í matstovuni við Mývatn útvarpið syngja John Prine og Dolores Keane "Her í bygdini" í originalútgávuni "In a Town This Size".

Runt um Mývatn vitja vit Dimmuborgir, har tú frítt kanst ganga eftir góðum gøtum millum vulkanska grótið, ið er sum at lesa "Flumbra" hjá Guðrún Helgadóttir og serliga at síggja tekningarnar hjá Brian Pilkington.

Á Egilstøðum fara vit inn á Gistihúsið frá 1903 at fáa okkum kaffi. Innkomin hitta vit eigaran Gunnlaugur, Gulli, sum er giftur Huldu Elisabeth Danialsdóttir, sum er ættað úr Klaksvík. Gulli hevur keypt elstu hús í býnum, Nielsen Restaurant. Men tað er ikki tað mest áhugaverda. Tí um eitt bil koma foreldur hansara inn á gólvið, 89 og 90 ára gomul. Mamman, Margreth, fortelur um garðin Karlsskála við Reyðarfjörð, sum mamman var av, og tær báðar mammusystrarnar, sum giftust til Føroya, onnur við Jóannesi Patursson í Kirkjubø, og hin við Hans Mohr í Havn. Hon minnist fólk í ættini, nevnir fleiri, sum hon enn hevur samband við, og ikki minst serstaku upplivingina at fara í dans í Sjónleikarhúsinum, sum er frá 1926. Men tað vóru hestar, sum vóru gamla sambandið, minnist Margreth.

Og tá vit fara í Bónus handilin á Egilstøðum at keypa lambakotelettir og annað íslendskt krás, møti eg systkinabarninum, Leif Berg, sum hevur Berg Hestar, og loyvi at flyta ross til Føroya. Tað eru ørindini hann er í á hesum leiðum. Soleiðis gongur alt í ring, tá tú ferðast í næstu londum. Haldi, eg fari at tekna meg til ferðina hin 8. september.

Á bryggjuni á Seyðisfirði møta vit Eygló, dóttir Jóa og Hrefnu. Hon er gift føroyska Dánjali, og er leiðari av innkomutænastuni hjá Smyril Line á Seyðisfirði. Eftir átjan tímar síggja vit Risan og Kellingina, sum Martin Næs skrivaði íslendsku-føroysku søguna, "Spell, at sólin kom upp", um. So eru vit heima.

Takk fyri gott ferðalag og góða fyrireiking, Unn, Jensina og Johan.

Some 70 meteorologists from Nordic countries are gathered in the Faroe Islands for the 34th iteration of the biannual Nordic Meteorological Meeting, taking place in Tórshavn from May 27th to 29th. Hosted by the Faroese Meteorological Office (Veðurstova Føroya), the Nordic Meteorological Meeting 2026 deals with issues of weather, climate, and observations; modeling and forecasting; […]

The post 70 Nordic meteorologists gather in Tórshavn appeared first on Local.fo.

Eysturoy, druga wyspa archipelagu Wysp Owczych. Slættaratindur, Gjógv, Risin og Kellingin i tunel pod Atlantykiem. Sprawdź, co warto zobaczyć.

Artykuł Wyspa Eysturoy pochodzi z serwisu Wyspy Owcze - Klub Miłośników Wysp Owczych.

Gicz barania na Wyspach Owczych: ræstkjøt i skerpikjøt, suszenie w hjallur i fermentacja. Sprawdź, jak wygląda farerski sposób przygotowania mięsa.

Artykuł Gicz barania w kuchni Wysp Owczych (ræstkjøt i skerpikjøt) pochodzi z serwisu Wyspy Owcze - Klub Miłośników Wysp Owczych.

Jak żyje się Polakom na Wyspach Owczych? Praca, koszty, codzienność i społeczność oczami osób, które regularnie wracają na archipelag.

Artykuł Polacy na Wyspach Owczych pochodzi z serwisu Wyspy Owcze - Klub Miłośników Wysp Owczych.

Plagi onkuntíð at hyggja at greinum, sum eg skrivaði á heimasíðuni www.drekin.fo frá 2003 til og við 2008. Kom fram á niðanfyri grein skrivað 16 mai 2005. Eg hitti tá ungan rógvara ein dagin í Álakeri, sum segði mær, at … Læs resten →

The post Úr myndasavninum – Eg royki fimm mánaðir um árið appeared first on Hvannrók.

SPONSORED. RIB62 offers you the opportunity of a lifetime to experience the Faroe Islands from a unique perspective. Our Rib boats can get you to the most remote and breath-taking sights the islands have to offer in no time. Our activities are centered around our boat tours but we also arrange other activities like outdoor […]

The post Bringing you close to the most stunning scenery in no time — RIB62 appeared first on Local.fo.

Ja jestem na "zdecydowane tak"!

Podziwianie krajobrazów i bliski kontakt z oszałamiającą naturą Wysp Owczych to tylko część magicznego planu. Aby zatapianie się w rzeczywistość archipelagu było pełne, nie może zabraknąć doznań kulinarnych. Degustacja lokalnych…

Artykuł Odkryj smaki Wysp Owczych – czyli co warto spróbować na archipelagu? pochodzi z serwisu Wyspy Owcze - Klub Miłośników Wysp Owczych.

SPONSORED. Hilton Garden Inn Faroe Islands is the top international hotel in the Faroe Islands. A unique, exquisitely beautiful and modern hotel in Tórshavn with spectacular panoramic views in serene surroundings. Just five minutes from the beautiful Svartafoss Waterfall, Nordic House, and the National Museum of the Faroe Islands. The Hilton Garden Inn Faroe Islands […]

The post Rest well at the Hilton Garden Inn Faroe Islands appeared first on Local.fo.

Iście farerskie podejście do problemu, z dystansem 😉

Kto się wybiera?

385 gramów. 460 liter "ð". 365 stron zamkniętych w miękkiej okładce.

Czy zabrane na nich zdania mogą opisać te osiemnaście atlantyckich kropek w sposób kompletny, wyczerpujący i ciekawy?

Od dziś możecie to ocenić sami. Na księgarskie półki nakładem @wydawnictwo_poznanskie trafia bowiem drugie wydanie "Farerskich kadrów". Pod nowym tytułem, uzupełnione i zaktualizowane. Nadal pełne pasji, zdjęć, farerskich smaczków, zaskoczeń i wzruszeń.

Przygoda trwa!

385 gramów. Ponad czterysta pięćdziesiąt liter "ð". 365 stron zamkniętych w miękkiej okładce. Czy zabrane na nich zdania mogą opisać te osiemnaście atlantyckich kropek w sposób kompletny, wyczerpujący i ciekawy? Od dziś możecie to ocenić sami.

Na księgarskie półki nakładem Wydawnictwo Poznańskie trafia bowiem drugie wydanie "Farerskich kadrów". Pod nowym tytułem, uzupełnione i zaktualizowane. Nadal pełne pasji, zdjęć, farerskich smaczków, zaskoczeń i wzruszeń.

The Faroese have made history by qualifying for the 2027 World Men’s Handball Championship after winning both qualifiers against Bosnia-Herzegovina. The first of the two qualifiers took place on Thursday, when the Faroese managed to beat the Bosnian team 24-22, after a half-time score of 12-10. Then on Saturday, the Faroese team once again beat […]

The post Faroese men’s handball team are through to World Championship for first time appeared first on Local.fo.

Í fleiri ár havi eg leitað eftir gomlum neistamyndum. Nógvar myndir eru funnar, men ikki eri eg nøgdir við, at eingin mynd enn finst av neistamonnum, sum vunnu FM-heitið í 1949, 1953 og 1955. Pápi mín Helge Michelsen var ein … Læs resten →

The post Fekk mynd av mammu í hondbóltsklæðum appeared first on Hvannrók.

Jaką pamiątkę przywieźć przyjaciołom i bliskim z Wysp Owczych? Co kupić na archipelagu dla siebie? Turysta ma te pytania w głowie często jeszcze zanim wyruszy w podróż.  Na podstawie naszych…

Artykuł Jakie pamiątki kupić na Wyspach Owczych? pochodzi z serwisu Wyspy Owcze - Klub Miłośników Wysp Owczych.

Zanim drogową sieć na Wyspach Owczych wzbogaciły podmorskie tunele, jedynym sposobem przemieszczania się między wyspami były łodzie. Intrygującym epizodem w marynistycznej historii archipelagu są mjølkabátar – sieć promów uruchomiona przez stołeczną mleczarnię.

https://farerskiekadry.pl/2026/04/mleczne-promy.html?utm_source=instagram-business&utm_medium=jetpack_social

Farerzy – tak jak każda wyspiarska nacja – zależni są od morza. Łodź przez stulecia była nieodzownym środkiem transportu. Zanim drogową sieć na Wyspach Owczych wzbogaciły podmorskie tunele, jedynym sposobem przemieszczania się między wyspami były łodzie. Intrygującym epizodem w marynistycznej historii archipelagu są mjølkabátar – sieć promów uruchomiona przez stołeczną mleczarnię. Mleko ma najszybszy transport […]

Artykuł Mleczne promy pochodzi z serwisu Farerskie kadry.

Fyri nøkrum árum síðani fór fram stórt spreingivirksemi við høllina á Hálsi, tí hølli skuldi byggjast uppí núverandi høll, og nógv parkeringspláss skulu gerast eystanfyri høllina. Girðing bleiv sett um økið, men vit sóu skjótt, at stórur vakur steinur slapp … Læs resten →

The post Skipar Hansens steinur bleiv ikki boraður og sprongdur appeared first on Hvannrók.

 Kristina á Hólmafløtti er ein orkubumba. Kreativ og fevnandi.  Hon fær so mangt í lag. Nú hevur hon roynt at stillað upp til Løgtingið, og næstu ferð kemur hon inn. Heima hjá henni og Steintór á Hólmafløtti hava verið fleiri konsertir, tí at tey hava verið vertir í ØKISTÓNUM fleiri ferð. Stovan hjá teimum við tí eysturvenda glasvegginum er so frálík kulissa. Útsýnið ímóti bygdini millum fjøllini og ímóti havinum gav tónleikinum eina eyka dimensión.

Hesa ferð var tað Ny ham og Teitur og Torleik Mortensen. Nýggjur hamur eru Maria Ljósá og Andreas T. Restorff. Tey syngja Kingo í nýggjum hami. 

Mynd og lýsing tikin av Mariusa FB vanga

Kaffi var á kannuni, og mangt gott varð boðið gestunum.

Torleik, Maria, Andreas, Teitur

Vit síggja tað stóra eysturvenda vindeygað Vit vóru fimm í bilinum hjá Mads úr Havn til Dals. Fyrst fóru vit í Putlhús at fáa okkum nátturða, so fóru vit inn á Hólmafløtt. Ein so frálíkur túrur. Koyrdu heim í tí vakra hálvalýsinum í skýmingini. Vit 4 í kortklubbinum. Á nýbygda útigólvinum á Hólmafløtti saman við Kristinu. Maria í mittuni, Mads tekur sjálvsmyndina.

 Aftur vóru øll fløgg í Dali vundin á stong páskamorgun. Sólin skein og friður valdaði. Turið kom suður ein túr, sum var herligt, tí at Turið var farin til Havnar at hitta systur sína, sum var heima og vitjaði úr Danmark, og Turið og familjan vóru í Skotlandi og ferðaðust. Vit vóru í kirkju páskadag og hoydu lestur (Jónleif) og sálmasang (Símun Erik). Tað var nógv fólk í kirkju, so sálmasangurin var kraftarmikil. Bæði teir mollstemmaðu, og teir ljósu hjá Grundtvig.  

Men tað stuttligasta var at síggja eggjaspælið á Prangsjørð. Johild boðaði øllum, at tað var har, tað gekk fyri seg til ásetta tíð. Johild er ímóti øllum: hon skipaði fyri stikkbólti í skúlatúninum fyri ung og gomul, hon skipaði fyri dunnuveiðu í ánni, hon savnar øll. So ómetandi í eini tíð, har so mangt spjaðir og og tjóðrar okkum til skíggjar. Og Johild samskiftir um øll hesi viðurskifti á Dalbingafamiljuni á FB.

Tá ið eg var barn, rullaðu  vit  páskaregg yviri á bønum (har er ikki bøur longur) hinu megin ánna (har er ikki á longur). Vit høvdu 2 egg  í part, og eg minnist einki til, at pápi rullaði við ella rann eftir egginum, hvørja ferð, tað var blakað. Í Dali var festligt og lívsjáttandi at síggja, hvussu nútíðarpáparnir tóku lut í hesum leiki. Og eggini vóru sera mong í tali. Og veðrið var til vildar ta løtuna. 

Tá undirritaði spældi fyrsta hondbóltsdyst í 1964, var ikki møguleiki at koyra úr Havn inn á Strendur at spæla hondbólt. Oyggarvegurin var ikki bundin saman við Hórisgøtu fyrr enn juli mánað 1966, og tí mátti vit leiga bát. Minnist serliga … Læs resten →

The post Deksbáturin Nólsoyar Páll sigldi okkum inn á Strendur at spæla hondbólt appeared first on Hvannrók.

Tabliczki

Moją fotograficzną słabością - obok wspomnianych już lata temu ławeczek - są wszelkiego rodzaju tabliczki i znaki. To one przyczyniły się do mojego zainteresowania językiem pewnego odległego archipelagu. I to one też sprawiły mi niekłamaną radość, gdy pewnego sierpniowego popołudnia po raz pierwszy "przemówiły" do mnie po farersku....

https://farerskiekadry.pl/2026/03/tabliczki.html?utm_source=instagram-business&utm_medium=jetpack_social

Moją fotograficzną słabością – obok wspomnianych już lata temu ławeczek – są wszelkiego rodzaju tabliczki i znaki. To one przyczyniły się do mojego zainteresowania językiem pewnego odległego archipelagu. I to one też sprawiły mi niekłamaną radość, gdy pewnego sierpniowego popołudnia po raz pierwszy „przemówiły” do mnie po farersku. Archipelag Wysp Owczych zwiedzaliśmy już szlakiem ławeczek, […]

Artykuł Tabliczki pochodzi z serwisu Farerskie kadry.

Undirritaði fekk mest sum hondbóltin við móðirmjólkini, tí mamma spældi í fleiri ár hondbólt, og pápi var ein av unglingunum, sum í 1931 stovnaðu Neistan í húsum í Magnus Heinasonar gøtu. Neistin er elsta hondbóltsfelag í Føroyum. Foreldrini vóru góð … Læs resten →

The post Í dag 21. mars fyllir hondbóltsfelagið Neistin 95 ár appeared first on Hvannrók.

Dalur flaggskrýddur

Soljóðandi fráboðan var at síggja á facebook:

Hesir hava í yvir 50 ár trúfast røkt teirra sína: Jóanes N. Johannesen deknur og Sjúrður Nolsøe klokkari fáa “Den Kongelige Fortjenestmedalje”.

Anfinn Johannesen hevur eisini verið deknur í yvir 50 ár. Hann hevur áður fingið medalju fyri sítt trúgva arbeiði hjá Landsverk.

Kirkjuráðið við Helgu Hilmarsdóttir forkvinnu á odda vil heiðra hesar tríggjar menn við at handa teimum gávu, sum tøkk fyri trúgva tænastu.

Jógvan Fríðriksson biskupur handar medaljurnar.

Havstein Klein prestur prædikar. Sandoyarkórið syngur undir leiðslu av Susanne Brattaberg. Møðgurnar Gunna og Signhild Johannesen spæla á tvørfloytu.

Vælkomin til hátíðargudstænastu í Dals kirkju.

Kirkjan var fullsett, tá ið floytutónarnir hjá Signhild og Gunnu fyltu rúmið. Fyrst var ein, um eg so má siga, vanlig gudstænasta.

Sandoyarkórið sang bara ein sang, tað helt eg vera sera kollut, nú ið tey vóru komin til Dals so manssterk.

Bispur var í gullkápuni, sum tað sømir seg ein hátíðardag. Har var gylt av prestum (Jákup, Havstein og Borgný), so arbeiðið hjá bispi í dag var at handa medaljur. Hann hevur humor, bispur. Hann helt fyri, at Havstein fekk bara nógv við í dag í prædikuni, hvør skal siga. Og so kallaði hann GUD ein skilamann, eg veit ikki, um hon hoyrdi í sínum himli, men tað tók hon nokk bara sum skemt.

So kom tann spennandi parturin, nevniliga gávurnar frá kirkjuráðnum, tríggir eins stórir pakkar. Tá ið vit øll vóru komin í Eiriksgarð pakkaðu teir upp. Tríggir málningar við bíbilskum myndevni eftir Hilmar Højgaard. Jesus hittir kvinnuna við brunnin, Jesus rísur úr grøvini og Jesus gongur á sjónum - tað sjáldsama við málningunum var, at Dals kirkja var sett inn í allar.

Í Eiriksgarði hevði Borgný, sum er komin heim at fagna pápa sínum, eina stutta talu, sum dóttir og sum kirkjufólk. At vera kirkjufólk er eisini ein uppgáva, tí uttan kirkjufólk er eingin kirkjugangur. Sjúrður hevði eisini eina talu og Annfinnur takkaði dalbíngum fyri trúfesti.

Dalsbloggurin ynskir øllum trimum til lukku!

Wydaje nam się, że na świecie nie ma już białych plam. Że każde miejsce na mapie zostało dawno obejrzane, opisane i wrzucone do internetu. A jednak to nie do końca prawda. Wystarczy zerknąć na mapę z naniesionymi miejscami, w których zrobiono zdjęcia wrzucane przez lata na Flickra.

https://farerskiekadry.pl/2026/03/mapy-najchetniej-fotografowane-miejsca.html?utm_source=instagram-business&utm_medium=jetpack_social